Recenzje

Nowy Rok ułożył się dla mnie tak, że do środy mam jeszcze wolne… W pracy przed Sylwestrem wszyscy ewidentnie zaczynali się nudzić w godzinach popołudniowych, naszła mnie wtedy myśl – dlaczego by nie zacząć pisać recenzji? Szczególnie, że do zrecenzowania mam książkę bardzo ciekawą, posiadającą mnóstwo fanów na całym świecie, zbierającą prawie jednogłośnie same pozytywne opinie. Dorzućmy jeszcze fakt, że posiada ona równie głośną ekranizację, która niejedną osobę chwyciła za serce. Jest to książka dla młodzieży, która przenikła także do literatury chwytanej przez dorosłych. Przekonajmy się dzisiaj zatem, czy aby pieśni pochwalne na temat Złodziejki książek publikowane są całkowicie słusznie?

Przyjrzyjmy się na początek nieco bliżej autorowi. Markus Zusak to urodzony 23 czerwca 1975 w Sydney, australijsko-niemiecki pisarz. Jest autorem pięciu powieści, w tym oczywiście najbardziej znanej – Złodziejki książek, która spędziła 375 tygodni na liście bestsellerów New Your Timesa! Sam mówi, że opowieści wysłuchane w dzieciństwie na temat III Rzeszy, bombardowania Monachium i Żydach przechodzących przez małe miasteczko, w którym żyła jego matka, skłoniły go do napisania owej książki. Zaczął tworzyć w wieku szesnastu lat, a jego pierwsza powieść, The Underdog, została opublikowana siedem lat później. Nadal mieszka w Sydney wraz z żoną i córką.

Warto na samym początku wspomnieć, że w owej powieści mamy do czynienia z całkiem nietypowym narratorem – ze Śmiercią, która w tej książce wydaje się być jednak Panem Śmiercią. Możecie sobie wyobrazić, że w Niemczech, podczas II Wojny Światowej miał on ręce pełne roboty. Cała historia zaczyna się w roku 1939, kiedy Śmierć przedstawia nam pewną wyjątkową postać, którą spotka w swoim życiu jeszcze kilka razy. Poznajemy Liesel Meminger jako małą, dziewięcioletnią dziewczynkę, która jest w drodze do swoich nowych rodziców zastępczych. Podczas długiej podróży pociągiem umiera jej młodszy braciszek, który miał zamieszkać razem z nią, stąd u jej boku zjawia się Śmierć. W czasie jego pogrzebu dziewczyna dokonuje swojej pierwszej, książkowej kradzieży, której nasz narrator jest świadkiem. Jednemu z grabarzy wypada z kieszeni mała czarna książeczka, która jak się później okaże, wiele zmieni w życiu Liesel, która obecnie jeszcze nie potrafi czytać.

Razem z narratorem poznajemy pewne epizody z życia panienki Meminger. Towarzyszymy jej podczas kolejnych kradzieży, przy poznawaniu przybranych rodziców, cudownych przyjaciół, w czasie nauki czytania, a także wielkich strat, które przyniosła wszystkim wojna. Liesel i jej książki okazały się wsparciem dla wielu osób, kiedy wydawało się, że już nic nie może im pomóc. Książka pokaże nam niemiecką rodzinę, która nie popierała szaleństwa jakie ogarnęło Fuhrera. Rodzinę, która potrafiła ukrywać w swojej piwnicy żyda, mimo iż groził im za to najstraszniejszy z możliwych losów.

Złodziejka książek jest bez wątpienia książką, która niejednej osobie zapadnie głęboko w pamięci. Narracja jest bardzo ciekawa. Śmierć opowiada nieco z własnego doświadczenia, nieco przytacza wprost z pamiętnika Liesel, który postanowił do siebie przygarnąć. Zdarza się, że skaczemy podczas lektury w czasie, muskając delikatnie pewne wydarzenia, których oczekujemy później z przeogromną niecierpliwością. Język autora jest barwny i silnie działający na wyobraźnię. Rozpatrując książkę w kategorii dla młodzieży – spisał się on idealnie. Nieco starsi czytelnicy mogą poczuć pewien niedosyt, oczekując niesamowitych literackich doznań.

Do gustu bardzo przypadły mi postaci wymyślone przez Zusaka. Moje serce w tej książce całkowicie oddałam w posiadanie Maksa Vandenburga, czyli żyda ukrywanego w piwnicy państwa Hubermann. Kibicowałam mu do ostatniej strony powieści, licząc na pewne wydarzenia, które jednak nie miały miejsca. Warto dodać, że w filmie do roli Maksa obsadzono całkiem czarującego Bena Schnetzera, który nieźle odnalazł się w tej roli, pogłębiając moją sympatię do owej postaci jeszcze bardziej. Przybrani rodzice Liesel, Hans oraz Rosa Hubermann to kolejne postaci, które nadają historii smaku, wyrazistości i sprawiają, że książkę pochłania się jednym tchem. Każda z postaci spotkana podczas tej lektury jest wyjątkowa, niepowtarzalna oraz kierowana w tej nieprzyjaznej sytuacji życiowej własnymi, prywatnymi pobudkami.

Zeszło naprawdę dużo czasu zanim udało mi się złapać w ręce ową książkę i zacząć czytać – chyba nie do końca byłam przekonana, zawsze znalazłam jakąś wymówkę. Złodziejka książek potrafi jednocześnie głęboko zaniepokoić i wzruszyć. Pod koniec sama uroniłam niejedną łzę, kiedy los bohaterów okazywał się być tak bardzo niesprawiedliwy. Podobno nie ma sprawiedliwości na tym świecie? Tak jest w tej książce. Moje rozklejenie dotyczy szczególnie jednej z końcowych scen (która jest rozegrana w książce milion razy lepiej niż w filmie, także czytajcie!). Zalecam pochłanianie lektury z przeogromną paczką chusteczek pod ręką. Była to najgrubsza książka przeczytana przeze mnie w 2014 roku, jednocześnie była ona przeczytana najszybciej.

Jestem pewna, że spodoba się zdecydowanej większości czytelników, ale nie jest to książka nadająca się dla wszystkich. Uważam, że jest skierowana głównie do młodzieży i to oni powinni wpisać ową książkę na swoją listę must read. Wiele, nawet starszych, osób doceni ją jednak za falę emocji, którą potrafi dostarczyć. Lektura łapie za serce, przyciąga ciekawymi postaciami, czy porywa w podróż u boku naszego niezwykłego narratora – Śmierci. Nieraz jednak zszokuje swoją okrutnością, innym razem rozkocha w kimś wyjątkowym (jak mnie w Maksie). Dostarcza pełną gamę emocji jaką jesteśmy w stanie sobie wymyślić. Przeżyjemy każdy wzlot oraz upadek z bohaterami, którzy zmuszeni byli żyć w cieniu bezwzględnej dla każdego II Wojny Światowej. Jeśli nadal się wahacie – weźcie ze mnie przykład i dajcie się porwać, bo nie będziecie żałowali. Złodziejka książek to naprawdę wartościowa książka, która niejednemu pokaże co tak naprawdę liczy się w życiu i że nie są to ani pieniądze, ani władza. Nie oczekujcie jednak, że będzie to pozycja, która zmieni Wasze życie o 180 stopni.

Książka, którą polecałam Wam ostatnio była idealną lekturą dla każdej mamy i każdego taty. Dziś natomiast pokażę Wam pozycję świetnie nadającą się dla tych, którzy nieco poważniej myślą o fotografii. Nie znajdziemy tu bowiem podstawowych informacji o parametrach danego sprzętu, ustawieniach itp. Tutaj autorka tej publikacji skupia się na przekazaniu czytelnikowi w jaki sposób z fotografa amatora można stać się zawodowym fotografem rodzinnym.

Tak więc w książce tej przeczytamy sporo na temat doboru odpowiedniego sprzętu oraz oprogramowania do edycji swoich prac. Dowiemy się jak wyposażyć i urządzić studio fotograficzne itp. Oczywiście nie zabraknie nam tu wiadomości związanych z samą techniką fotografowania, szukaniu własnego stylu i wiele wiele więcej.

Autorka tej książki radzi jak zaistnieć w tym fotograficznym światku. Jak pozyskiwać klientów i utrzymać ich przy sobie. W jaki sposób utrzymywać z nimi kontakt. Jak się polecać, reklamować itp. 

Mnie jednak najbardziej podobał się ostatni rozdział dotyczący fotografowania rodzin na różnym etapie ich życia. Autorka pomija tu kwestię fotografii ślubnej, bo na ten temat wyszło już całe mnóstwo publikacji i przeskakuje dalej. Poznamy zatem kilka rad dotyczących fotografii kobiet w ciąży, noworodków, niemowląt, małych dzieci, starszaków, a nawet młodzieży. Tych wskazówek nie jest tu zbyt dużo. Nie jest to encyklopedia wiedzy na ten temat. Ale na pewno czytanie tych kilku porad nam nie zaszkodzi, a z pewnością może nieco pomóc.  

Na początku ta książka bardzo mnie zniechęciła. Gdy przeczytałam o tym, że prawdziwy fotograf powinien mieć co najmniej dwa korpusy aparatów profesjonalnej jakości, a "wyruszenie na sesje portretową bez rezerwowego aparatu byłoby bardzo nieodpowiedzialne" - załamałam się. Ja mam problem z zakupem pierwszego, a co tu mówić o dwóch ;) Ale czytając dalej dowiadywałam się mnóstwa ciekawych rzeczy. Poznawałam różne tajemnice fotografii portretowej i choć nie mam za bardzo okazji, by tą wiedzę wypróbować w praktyce, jestem zadowolona, ze mogłam się tego wszystkiego nauczyć. 

Według mnie to fajna lektura, choć po jej skończeniu czułam pewien niedosyt. Z tej książki na pewno będzie zadowolona osoba, która chciałaby zaistnieć w tym fotograficznym światku. Jeśli jednak szukasz lektury opisującej techniki fotografowania, doboru odpowiednich parametrów w różnych warunkach lub po prostu takiej, która by Cię inspirowała do dalszej pracy - możesz poczuć lekki zawód. Bo choć autorka tej książki porusza i ten temat, to nie jest to wiedza tak kompleksowa jak na przykład w Mamarazzi. Znajdziemy tu kilka wskazówek, porad, sugestii i na tym koniec. Mimo to polecam - według mnie warto po nią sięgnąć. 

Barszcz ukraiński (P. Pogorzelski). Książka cierpi na te same przypadłości, co „Matrioszka Rosja i Jastrząb” (sucha narracja i przeencyklopedyzowanie tekstu), dlatego można ją oceniać jedynie pod względem wartości merytorycznej, a nie literackiej. Trzeba jednak oddać, że doświadczenia autora i obszerny research czynią z „Barszczu ukraińskiego” lekturę wartą zachodu wschodu, tym bardziej, że Ukraina wciąż jest dla nas, Polaków, niezrozumiała. Reportaż został wzbogacony o kilka wywiadów, które zamykają poszczególne rozdziały poświęcone innym wycinkom codziennego życia naszych wschodnich sąsiadów – nie tylko są one ciekawe, ale tchną nieco ducha w dość asekurancką formę i styl reszty książki. Odnoszę wrażenie, że narracja Piotra Pogorzelskiego jest bardziej angażująca niż Macieja Jastrzębskiego, chociaż rozdział poświęcony oligarchom trąci artykułem z Wikipedii.Ocena: 3,5/5

Książka „MacPodręcznik. Edycja OS X Yosemite" jest uaktualnioną wersją pozycji z 2008 roku. Od tego czasu wiele się zmieniło w systemach Apple, zatem odświeżenie zawartych w nim informacji było jak najbardziej wskazane. Podobnie jak poprzednik, najnowsze wydanie zawiera nie tylko informacje dotyczące samego systemu, ale również poradnik zakupu nowego Maca oraz opisy podstawowych programów.

Trudno nie odnieść wrażenia,że pozycja ta przeznaczona jest dla użytkowników bardzo początkujących, rozpoczynających swoją drogę nie tylko z systemem OS X, ale również z komputerem jako takim. Z całą pewnością zainteresuje osoby przesiadające się z innych systemów i w prosty, obrazowy sposób przedstawi obsługę i funkcjonowanie sprzętu z zainstalowanym systemem Yosemite. Autor zabiera nas w podróż poprzez tematy takie jak:zakup komputera, jego wersje,urządzenia peryferyjne, a nawet zalety i wady kupowania sprzętu używanego.

W pierwszych krokach z Makiem opowiada o podstawach jego użytkowania, wyjaśniając przy tym czym jest Magic Mouse, gładzik oraz Magic Trackpad,opisuje różnice w klawiaturach i układzie klawiszy. Prostota założenia i bardzo podstawowe kwestie omawiane w publikacji są zarówno największą wadą, jaki zaletą MacPodręcznika. Wynika to głównie z tego, że bardziej zaawansowany użytkownik nie znajdzie w niej wielu interesujących go treści. Początkujący zaś dowiedzą się, w najdrobniejszych szczegółach, czym jest Dock, jak powiększać i zmniejszać okna programów, jak używać trybu pełnoekranowego oraz uruchamiać aplikacje i kończyć ich pracę.

Dużym plusem książki jest dość kompleksowe podejście, pozwalające osobom zupełnie nowym w komputerowym świecie stworzyć własne środowisko pracy, zdecydować, jakie aplikacje są im potrzebne, zrozumieć chmuręi jej funkcjonowanie, a nawet, w podstawowym zakresie, nauczyć się obsługi najbardziej popularnych programów, z uwzględnieniem Microsoft Office. O MacPodręczniku trudno napisać wiele, bo jest dokładnie tym, o czym mówi jego tytuł - podręcznikiem obsługi komputera Mac.Zupełnie spokojnie mógłby zostać zakwalifikowany do kategorii książek „dla opornych"- nie sposób nie zrozumieć przekazu autora. Dodatkowo pozycja zawiera wiele ilustracji, pomagających ogarnąć przedstawiane zagadnienia.

Jeśli macie więc w domu switchera albo kogoś, kto nie miał do tej pory wielkiej styczności z komputerem, ta książka z pewnością może pomóc, oszczędzając Wam przy tym niekończących się pytań o to, jak nagrać płytę, jak wyszukiwać pliki czy jak skonfigurować połączenie z internetem. Pomimo tego, że pokolenie ludzi, którzy nigdy nie mieli kontaktu z komputerem,odchodzi już do lamusa, książką z pewnością warto się zainteresować. Może się okazać, że pomoże ona w przesiadce i pierwszych krokach komuś, kto dopiero uczy się

funkcjonowania w cyfrowym świecie. Jeśli na przykład oddajecie swojego starszego Maca rodzicom albo znajomym, z MacPodręcznika mogą również dowiedzieć się, jak stawiać pierwsze kroki w sieci, skonfigurować pocztę e-mail, do czego służą fora albo czym jest bankowość internetowa. 

Reasumując - MacPodręcznik to pozycja warta uwagi pomimo tego,że skierowana jest do osób bardzo początkujących.Jeśli macie takie osoby w swoim otoczeniu, to warto szybko udać się do księgarni.