Recenzje

Pomysł na prezent: Anna Kołomycew Anwen "Jak dbać o włosy"  

METODA ARKADIUSA



Raz na jakiś czas dobrze sięgnąć po taką książkę, jak „Gum kultu...ry" Michała Wawrzyniaka. Podkreślam frazę „raz na jakiś czas".

Jest to rzecz z półki literatury motywacyjnej. Na szczęście już ze znaczkiem „made in Poland".Co jest dowodem, że po 25 latach transformacji przynajmniej w tej dziedzinie pojawili się i okrzepli swojscy autorzy znający i czujący polskie klimaty. Dzięki czemu czytelnik złakniony takiej właśnie literatury nie jest zdany na importowanych guru przywództwa w stylu Briana Tracy'ego, Stephena Coveya albo Tony'ego Robbinsa. Nie to, żeby ci byli szarzy i nieciekawi. Kłopot polega raczej na tym, że te wielkie gwiazdy coachingu są jak garnitur znanej marki, który czasem po prostu źle na nas leży. Nawet jeśli sprzedawca powtarza nam, że to jest rozmiar, który pasuje na każdego.

Nie, „Guru kultu…ry" na pewno nie jest takim garniturem. Bardziej kojarzy mi się z Arkadiusem. Pamiętacie To był taki (dziś trochę zapomniany) odjechany projektant mody z Lublina. Łączący unikalny talent z krzykliwością i efekciarstwem, czego się zresztą absolutnie nie wstydził.

Przeciwnie. To efekciarstwo (czasem przekraczające granicę kiczu) było jego znakiem rozpoznawczym. Autor „Guru kultu..ry" Michał Wawrzyniak działa podobnie. Jego przesłanie jest proste. Nieważne, w jakiej branży działasz. Chcesz sprzedawać więcej produktów Zrobić karierę w organizacji Stać się salonowym lwem Musisz stać się guru. Charyzmatyczną i rozpoznawalną marką, która gromadzi wokół siebie lojalnych fanów. Bo fani są najlepszą (i najtańszą) reklamą. Oni nieświadomie będą multiplikować twoje przesłanie. I jeszcze będą wdzięczni, że dostąpili takiego zaszczytu.

W sumie jest to rozumowanie sensowne. Dlaczego więc tak mało jest wokół nas mocnych, charyzmatycznych liderów A tak wielu średniaków i szaraków Bo ludzie mają skrupuły. Boją się śmieszności. Pewnie również porażki. A Wawrzyniak się nie boi. W swojej książce co kilka stron powtarza, że ma gdzieś, co pomyślą o nim inni. I to jest właśnie jego metoda, której uczy w tej książce. Rozpisuje to na kilka etapów, ale w sumie właśnie o tę suwerenność (Wawrzyniak nazywa to „odwagą, żeby być sobą") chodzi. To ona jest drogą do sukcesu. Za przykład Wawrzyniak stawia... samego siebie. Oraz to, że udało mu się rozkręcić firmę doradczą MentalWay. I to nie w Warszawie, Berlinie czy Poznaniu, ale w prowincjonalnym Kaliszu. Brzmi to autentycznie i nie mamy powodów, by mu nie wierzyć. Oby tak dalej!

A sama książka Napisana jest bez wątpienia z pasją. A ponieważ metoda Wawrzyniaka nie trąci ezoteryką, to szukający inspiracji czytelnik na pewno nie zostanie z pustymi rękami. Momentami jest jednak (niestety) irytująco. Te wszystkie „Uff", „Och... Tak... Już prawie... Oj", „Szanowni Państwo, przed nami Śrutę Pierdę". Takie dość tanie fraternizowanie się z czytelnikiem niestety męczy. Bo to tak, jakby narrator co chwila musiał się upewniać, jaki to jest zabawny. I czy czytelnik o tym przypadkiem nie zapomniał. Denerwować może też ciągłe balansowanie na cienkiej granicy pomiędzy prostotą a banałem ("w życiu niemal zawsze kierowałem się sercem"). Czytelnikowi zostawiam ocenę, czy ta granica zostaje przekroczona, czy też autor zdołał pozostać po bezpiecznej stronie.

Opis takiej traumatycznej rzeczywistości znajduje się w książce Macieja „Zucha” Mazurka: Król biurowej klasy średniej. Autor z dużym znawstwem opisuje życie codzienne pracowników małej agencji reklamowej. Wspomniane przeżycia porażają autentyzmem. Relacje powstające pomiędzy pracownikami a szefem, opisane i narysowane (cudowna kreska „Zucha”) są dość specyficzne. To, że szef ma zawsze rację, nawet gdy jej nie ma, to zrozumiałe. Ale to, że nie płaci za wykonaną pracę w terminie, bo kto by pamiętał o tak małych kwotach? Poważnie. Tak tam jest. To już zakrawa na cyrk. Z całym szacunkiem dla tego miejsca, a nie dla opisywanej firmy. Cudem jest to, że ci ludzie w ogóle egzystują. Czym oni się żywią, oprócz oczywiście spożywanych w dużych ilościach chińskich zupek? To musi być miłość, stan upojenia graniczący z masochizmem, do pracy, którą wykonują. Bez tego uczucia nie można być grafikiem komputerowym. Człowiekiem oddanym na usługi klientów, kretynów. Ludzi, którzy uważają, że na banerze reklamowym można zapisać film. Ludzi, według których trzydzieści sekund animacji na plandece to jest to, co Puchatki lubią najbardziej. To nic, że niemożliwe do wykonania. Ma być zrobione i koniec. Bo jak nie, to poszukają innej agencji. A co na to szef? „Zrób to. Wykaż się kreatywnością. Pamiętaj, poza mną, to klient ma zawsze rację. A, i jeszcze jedno. Rezultaty pracy wyślij na mojego maila. Tak, żebym mógł nanieść uwagi.” Grafik odchodzi. Szuka nowej pracy i znajduje. Gdzie? W kolejnej agencji reklamowej. Powiecie: wariat. Ano nie. To człowiek zaczadzony miłością do swojego zawodu. Nieodwzajemnionym uczuciem, które w konsekwencji może być destrukcyjne. Chyba, że w końcu pójdzie na swoje, tak jak zrobił to „Zuch”. Swoją drogą, ciekawe jakim jest  szefem? Mam nadzieję, że tak samo dobrym jak opowiadaczem historii i rysownikiem. Dwa w jednym.



Gość jest jak szampon, trochę wpienia i szczypie, trochę śmieszy.  Ogólny bilans wychodzi na Duży Plus. Niebanalne opisanie z pozoru banalnej historii to sztuka. Dla mnie najważniejsze jest to, co „Zuch” Mazurek chce nam powiedzieć między wierszami swojej książki: “To, co Cię wkurza i przeraża, oswój śmiechem.” Po prostu obśmiej. Czy „Zuch” Mazurek jest Czechem? Moim zdaniem tak. I to jakim!        

Od dziecka okłamywano nas, że owoce to zdrowie. Ja przez nie straciłam te psychiczne. Nienawidziłam ich coraz bardziej, kiedy z każdym dniem nie mogłam połapać się w tym czy jestem gruszką, jabłuszkiem czy brzoskwinką. Potrzebowałam, by ktoś udzielił mi rady.

Do tej pory kwestie ubioru traktowałam czysto intuicyjnie, na zasadzie „nie ważne czy modne – ważne, że wygodne”. Skupiałam się jedynie na tym, by wszelkie trendy czy style przenosić do swojej pracowni, a nie do szafy. Takie podejście do mody przestało mi wystarczać i poczułam, że chcę wyglądać lepiej. Chcę poznać sposoby łączenia ubiorów i wiedzieć co do mnie pasuje. Pomyślałam o jakiejś modowej publikacji, a mniej więcej w tym samym czasie swoje książki wydały Charlize Mystery i Radzka. Ptaki za oknem ucichły, sąsiedzi za ścianą przestali wiercić, a kasjerki za ladą zaczęły wydawać grosiki. Cały świat stanął na głowie, bo musiałam podjąć najważniejszą decyzję w życiu. Budżet pozwalał mi tylko na zakup jednego poradnika modowego, więc tak jak rozwodzące się małżeństwo pyta swego dziecka, tak ja musiałam zadać sobie pytanie – kogo kocham bardziej?

Jak to w życiu bywa – o sukcesie zadecydowały znajomości. Magdalenę „Radzką” Kanoniak miałam okazję poznać osobiście podczas Fashionable East, gdzie na długo przed premierą zdradziła mi swój sekret, że wydaje książkę. I chociaż wiem, że jestem naiwna jak nastolatka przeżywająca pierwszą miłość, bo Radzka pewnie powtarzała to każdej, to jednak złapała mnie na ten podryw i kupiłam jej książkę.

PIERWSZE WRAŻENIE



Nie mam szczęścia do przedsprzedaży książek, bo znów dopadł mnie syndrom Kłamcy. Zamawiając ją już kilka godzin po tym jak Radzka ogłosiła taką możliwość liczyłam na to, że trafi w moje ręce szybciej niż na sklepowe półki. Niestety, nie miałam co liczyć na owocny związek z internetową księgarnią, bo ta już na naszej pierwszej randce dała dupy. Nie tak jak bym chciała. Przesyłka dotarła do mnie około miesiąc później. Wiem, że część winy leży po stronie Poczty, która  niczym okres lubi się spóźnić, ale krew mnie zalewa, kiedy zamawiam coś chwilę po uruchomieniu przedsprzedaży, a i tak flegmatyk, który potknął się o półkę z nowościami Empiku zaliczy pierwszą bazę z książką prędzej ode mnie.

Co do samej publikacji to pierwsze wrażenie było bardzo korzystne. Książka wydana jest na dobrym papierze, a szata graficzna jest spójna, przez co całosć ładnie się prezentuje.

+ Plusem dla mnie jest to, że książka od razu została wydana w twardej okładce, więc nawet jeżeli do końca nie trafiła w Wasze gusta to może posłużyć za prezent dla koleżanki, której chcecie zasugerować, że moda na legginsy i emu już dawo się skończyła.

+ Tasiemka do zaznaczania stron, choć jest szczegółem, to jednak bywa pomocna dla dziewczyn, które nie pamiętają, gdzie po zeszłej nocy podziała się ich bielizna lub gdzie skończyły czytać. Poza tym jeśli chodzi o design książki to fajna kropka nad i.

- Niesamowicie przeszkadzają mi czerwone strony pojawiające się pomiędzy rozdziałami. Kiedy wzrok przyzwyczaja się do czystej bieli innych kartek to taki odcień niczym Gołota w młodości mocno wali po oczach.

TREŚĆ

Książkę Magdaleny mogę określić jako poradnik dla początkujących Fashionistek. Choć z poczatku bałam się, że dostanę przepis na to jak stać się klonem Radzkiej, a cała książka będzie wychwalać genialny gust autorki, to pozytywnie się zaskoczyłam, bo jest zupełnie inaczej. Główną częścią książki jest „Sylwetkowy Poradnik”, który w przejrzysty sposób tłumaczy jak podkreślać zalety i tuszować wady swojego wyglądu. Poza tym znajdziemy tam historię mody XX wieku w pigułce, krótki rozdział o kolorach i wiele więcej. Przeszkadza mi jednak język autorki, który jest dla mnie zbyt swobodny. Kiedy decyduję się na kupno publikacji poważniejszej od Avanti wolałabym dostać coś bez emotikonek czy cytowania pojedyńczych słów, które ma „podkreślić” wagę wypowiedzi.

Gdyby nie wstawka sylwetkowa, która jest kartą przetargową książki „Radzka Radzi” byłaby tylko ładniejszym wydaniem czasopisma modowego. Trochę porad, kilka tricków i gotowych rozwiązań – content na każdego szafiarskiego bloga.

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

Jak napisałam wcześniej: dla każdej początkującej fashionistki. Również osoby, które nie wiedzą czy świat mody jest dla nichodnajdą się w tej pozycji. Książka jest wprowadzeniem i zbiorem podstawowych informacji oraz porad, które powinni znać wszyscy. Przyda się dla dziewczynki wchodzącej w dorosły świat, osoby takiej jak ja, która musi poduczyć się w podstawowych kwestiach stylizacji czy panów, którzy nie wiedzą co kupić dziewczynie na prezent.

CO MI W KSIĄŻCE PRZESZKADZA?

Wydaje mi się, że kiedy Magdalena zasiadła przy stole i w blasku świecy kreśliła pierwsze słowa swojej książki, to gdzieś z cienia wyłonił się Krzysztof Gonciarz, który palcami pogładził jej usta, po czym wyszeptał do ucha: Czas na chamską reklamę…

W całej książce wszędzie obecna jest reklama answear.com. Rozumiem, że sklep jest patronem książki i dał do niej ubrania, ale po dwóch pierwszych rozdziałach to mocno denerwowało. Pod każdym zdjęciem stylizacji oprócz nazwy marki dostaję jeszcze informację, że mogę ją zakupić na stronie answear. Ktoś tu się zapędził z przekazem podprogowym, bo reklama walnęła mnie w twarz już od samego progu, a blizny po niej zostały na długo po skończeniu lektury. Chociaż może takie było zamierzenie…

  CO MI SIĘ W KSIAŻCE PODOBAŁO?

Najbardziej podobała mi się oprawa graficzna, za którą odpowiadała Ewa Ślizak. Całość ładnie się komponuje i niekiedy mój wzrok częściej zatrzymywal się przy ilustracjach Magdaleny Palej, niż na samej treści.

Atutem książki jest jej różnorodność. Chociaż odczuwa się, że autorka skacze po tematach (kolory, historia, popularne produkty, mity itd) to tego się po książce spodziewałam. To dopiero wprowadzenie do Modowego Środowiska, a nie pełnowartościowa wejściówka. Trochę jak podczas wybierania tortu ślubnego. Do spróbowania dostajesz po kawałku z każdego rodzaju, a nie od razu pełne ciasto, tak by zobaczyć cały przekrój działalności, a nie zapychać się po jednym przykładzie.

Książka daje Ci rozpęd i pokazuje jedną ze ścieżek. Nie dowiesz się jak komponować ubiór, żeby być modnym. Radzka doradzi Ci jak odnaleźć swój własny styl, dopasowany do twojego środowiska i sylwetki.

PODSUMOWANIE

Za swoją książkę zapłaciłam około 40 zł i miałam darmową wysyłkę. Chociaż się na nią wyczekałam to nie żałuję zakupu. Do publikacji na pewno jeszcze zajrzę i chętnie odłożę ją na półkę, a nie do pudła. Książkę mogę spokojnie polecić każdej osobie nie znającej się na modzie. Znajdzie w niej porady i sugestie podane w przystępny (miejscami zbyt swobodny) sposób, ale za to zrozumiały nawet dla tych, którzy nie odróżniają koloru seledynowego od magenty ;)

Największy polski popularyzator Twittera i guru komunikacji marketingowej @ErykMistewicz wydał właśnie książkę zatytułowaną „Twitter – sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii”. Świeżo po premierze recenzja na blogu ŻYCIE JAK POEZJA.

Wcześniejsze książki Eryka Mistewicza przekonały mnie do założenia konta na Twitterze. Założyłem – @mmanasterski, zobaczyłem i odłożyłem. Przede wszystkim odłożyłem ze względu na Facebooka, gdzie zgromadziłem na swoim profilu wielu znajomych bliższych i dalszych, a wśród tych bliższych dwie bardzo ważne dla mnie grupy: literatów z całej Europy i ludzi wszelkich zawodów mieszkających w moich Łomiankach. Wśród nich jedynie nasz nowy radny miejski Piotr Bartoszewski (@pbartoszewski) korzysta aktywnie z Twittera.

Drugi raz przypomniał mi się Twitter kiedy zaprzyjaźniłem się z Instagramem. Program zaproponował mi automatyczną publikację „twittów” kiedy wrzucę nowe zdjęcie. W ten sposób w ciągu kilku miesięcy zgromadziłem prawie 200 ćwierknięć na swoim koncie. Tyle, że nikogo one nie interesowały. Od razu dodam, że Eryk Mistewicz w swojej książce pisze, że automatyczna publikacja „ćwierknięć” jako powiadomień o naszych wpisach na Facebooku, Instagramie czy w innych mediach społecznościowych to częsty grzech początkujących Twitterowiczów.

Pozostały dwie możliwości: albo Twitter jest kompletnie nieprzydatny dla kogoś, kto nie zajmuje się dziennikarstwem ani wielką polityką, albo ja nie wiem, jak się do niego zabrać. Kiedy na stronie wydawnictwa OnePress pojawiła się zapowiedź „Książki o Twitterze”, pomyślałem, że ją przeczytam i albo skasuje konto, albo zacznę korzystać z niego bardziej sensownie.

Eryk Mistewicz w swojej książce wykłada krok po kroku jak używać Twittera i jak go nie używać. Wytyka błędy początkujących, podpowiada jak zainteresować swoich odbiorców, wprowadza do świata Twitterowiczów. Prócz bardzo praktycznych instrukcji w książce znajdziecie także autorską listę 100 najciekawszych kont polskiego Twittera. Konta te, znakomicie nadają się na początek przygody z tym serwisem społecznościowym.

zmtwitMistewicz napisał bardzo jasny, sugestywny i skuteczny (przynajmniej jak dla mnie) PODRĘCZNIK do Twittera. Podręcznik niezwykle potrzebny, bo pozwalający się odnaleźć w świecie 140 znaków, świecie nieco hermetycznym i odmiennym od innych mediów społecznościowych. Świecie wymagającym dobrego wprowadzenia, rekomendacji. Podręcznik treściwy, ale bogaty w anegdoty, przyjemny w lekturze, jak przystało na rzecz napisaną przez zafascynowanego możliwościami Twittera znanego praktyka marketingu. Autor przekonuje, że Twitter nie jest tylko dla czołowych polityków i rozpoznawalnych dziennikarzy. Że Twitter jest także dla pisarza, poety, artysty, biznesmena, obowiązkowo marketingowca, samorządowca (każdego szczebla), rzemieślnika, społecznika… W zasadzie, dla każdego, który ma poczucie robienia rzeczy ważnych.

Polecam lekturę „Książki o Twitterze” każdemu, kto nie ma jeszcze ćwierkającego konta, albo konto już ma, ale nie wie jak z niego korzystać. Po kilku dniach od lektury, nie mogę powiedzieć, że czuję się na Twitterze, jak ryba w wodzie, ale…

1. Usunąłem automaty publikujące Tweetty z innych mediów społecznościowych (Facebook, Instagram,Tumblr).


2. Obserwuję kilka ciekawych kont rekomendowanych w książce i mam wielką przyjemność obcowania z ludźmi, których niełatwo byłoby mi poznać „w realu” a już na pewno nie mógłbym komunikować się z nimi tak regularnie (nawet jeśli póki co, to jestem w tej komunikacji głównie odbiorcą).


3. Powoli i ostrożnie włączam się w dyskusję…


4. Jako pierwszy na Twitterze podałem wyniki II tury wyborów samorządowych w Łomiankach oraz relacjonowałem pierwszą sesję Rady Miejskiej.


5. Niemal całkiem zrezygnowałem z odwiedzania serwisów informacyjnych, wystarcza mi Twitter, gdzie mam przefiltrowane informacje bez nadmiaru szumu i głupot rodem z tabloidów.


6. Przeczytałem kilkanaście doskonałych artykułów w sieci rekomendowanych przez obserwowanych przeze mnie użytkowników, artykułów o których w ogóle bym nie wiedział, gdyby nie Twitter.


7. Moje konto obserwuje sam Eryk Mistewicz, co jednocześnie uskrzydla i onieśmiela.


8. Mam poczucie posiadania wiedzy, z którą na Twitterze mogę zbudować grono odbiorców i tworzyć ciekawe komunikaty w 140 znakach.


9. Jestem przekonany, że to ważne by uczestniczyć w twitterowym życiu.


10. Coraz lepiej się bawię klikając w ikonkę Twittera.


11. Planuję uruchomienie twitterowego konta Domu Kultury.

Nie mam wątpliwości, że bez podręcznika Eryka Mistewicza nie zaprzyjaźniłbym się do tej pory z Twitterem. Mając do wyboru możliwości działania na innych serwisach społecznościowych, nie poświęciłbym się zgłębianiu zasad rządzących tym medium. Wiem o tym, ponieważ jak już pisałem wcześniej, próbowałem „podejść” bez odpowiedniego przygotowania i nie były one zachęcające.

Bardzo dziękuję autorowi za wprowadzenie do Twittera i stworzenie wszystkim „niećwierkającym” mocnej podstawy do fascynujących przygód intelektualnych na Tweetterze.