Recenzje

Każdy w swoim życiu dąży do rozwoju. Kategorie tego pojęcia mogą być różne – rozwój kariery, prawidłowy rozwój rodziny, samorozwój. Realizowanie swoich celów, spełnianie marzeń i zwyczajne chodzenie przez życie dostarcza człowiekowi coraz więcej doświadczeń, ale i trudnych decyzji, z których nieraz wyciągać trzeba przykre konsekwencje. Życie przynosi pozytywne i negatywne skutki naszych działań. Tak samo ludzi można podzielić na kategorie. Istnieją ludzie, którzy idą przez życie będąc na dnie, zwyczajni ludzie, których jest zdecydowana większość i ci, którym udało się dojść na szczyt i starają się na nim utrzymać lub – w miarę możliwości – wspiąć się jeszcze wyżej. A jednak ciekawe jest, że gdy zapyta się ludzi, które osoby z wyżej wymienionych najbardziej potrzebują wsparcia, odpowiadają, że ci pierwsi, którzy znaleźli się na dnie. Czy na pewno?

Kim tak właściwie jest Coach? Na to pytanie odpowiada autor książki, Maciej Bennewicz. Coach to autorytet, który mobilizuje do zmiany. Wzbudza w drugim człowieku motywację, ale nie poprzestaje na niej. Coach to również osoba, która prócz wzbudzania w drugim człowieku chęci zmiany, powoduje, że te zmiany zachodzą. Daje innym możliwość samorozwoju i pokazuje jak tego dokonać. Tak więc wskazuje najróżniejsze metody, narzędzia, wspiera i popiera. Nie manipuluje potencjalnym klientem, ale daje mu autonomię i wybór najróżniejszych dróg, z których każda zmierza ku dobremu samopoczuciu i rozbudowywaniu wewnętrznego „ja". Coachami mogą być osoby pracujące z zespołami muzycznymi, piłkarzami, ale też będące zwyczajnymi ludźmi, którzy... właśnie – są na dnie, egzystują jako przeciętne jednostki, lub znajdują się na szczycie. Coaching tak naprawdę może dotyczyć każdego zbiorowo i jednostkowo. Są to metody dość skuteczne, jednak nie należy zapominać, że jest to proces, a więc rzecz długotrwała. Musi minąć sporo czasu, nim klient zauważy u siebie zmianę, czy też poprawę.

Autor książki przedstawia coaching w ujęciu nieco innym, niż tradycyjny. Pokazuje, że techniki i metody znane przez Coacha mogą być dla drugiego człowieka dobrą zabawą. Czymś, co na pewno będzie robił chętnie. Odnosi się do kreatywności i licznych zabaw, zatem pojawiają się tu metafory, wizualizacje, zabawy indywidualne oraz grupowe. Dużą uwagę przywiązuje do komunikacji. W zabawach dominują skojarzenia, wewnętrzne zasoby i rekwizyty (np. zdjęcia). Proces coachingowy opiera się w głównej mierze na poznaniu samego siebie, poprzez stopniowe odkrywanie swoich zalet i zasobów. Wszystkie wymienione wcześniej techniki wgłębiają się w ludzką podświadomość i bardzo często owe pozytywne cechy i wewnętrzne emocje ukazują się człowiekowi dopiero, gdy zaczyna wykonywać zadania, lub po ich wykonaniu. Ponieważ każda z zabaw czy metafor i wizualizacji potrafi wzbudzić w człowieku również negatywne odczucia oraz przywołać przykre emocje, bardzo ważne jest, by Coach był profesjonalistą. Niezwykle łatwo można zrobić drugiej osobie krzywdę psychiczną, jeśli metody są niewłaściwie stosowane. Jednak te podane w książce Bennewicza można wykonywać samodzielnie, ponieważ nie przyniosą one szkody dla odbiorcy, jeśli tylko uważnie przeczyta instrukcję.

 

Według mnie książka taka jak ta powinna zawierać w sobie dużo więcej ciekawych elementów i przykładów. W końcu coaching wcale nie jest nudny, a metody bardzo często wywołują śmiech. Jednak w trakcie czytania byłam przytłoczona ilością teorii i niewygodnie przyswajało mi się zawarte tu informacje. Dopiero po dojściu do opisu konkretnych technik poczułam się lepiej i mogłam przekonać się na własnej skórze, czy warto zasięgać porad Coacha. Jest to kwestia wysoce subiektywna, a książka – mimo nadmiaru teorii – jest bardzo ciekawa. Dlatego jeśli ktoś również chciałby dowiedzieć się, czy warto zacząć stosować opisane wyżej metody, serdecznie zachęcam do przeczytania książki „Coaching, kreatywność, zabawa – narzędzia rozwoju dla pasjonatów i profesjonalistów". Warto!

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję Wydawnictwu HELION oraz Grupie Sztukater!

Jeden z najlepszych podręczników przedsiębiorczości, jakie miałam przyjemność czytać! Doskonała książka dla osób, które pragną zaistnieć w świecie dużego biznesu.

 

Bill Aulet, starszy wykładowca w Swan School of Management przy Massachuseth Institute of Technology (MIT) oraz czynny przedsiębiorca posiadający na koncie wiele udanych projektów biznesowych, od lat pomaga młodym ludziom zdobyć wiedzę oraz umiejętności niezbędne do prowadzenia własnej firmy. Książkę "Przedsiębiorczość zdyscyplinowna" napisał po to, by podzielić się swoją wiedzą z początkującymi biznesmenami z całego świata. Swoją wiedzę usystematyzował w 24 krokach, które przybliżą studentów do osiągnięcia zamierzonego celu.

 

Książka adresowana jest do przyszłych twórców tak zwanych "przedsiębiorstw innowacyjnych", czyli firm opierających się na nowatorskich rozwiązaniach z zakresu technologii, kultury organizacyjnej, własności intelektualnej czy też modelu biznesowego. Ich cechą charakterystyczną jest także to, że mają szansę stać się firmami o zasięgu globalnym.

 

W swym podręczniku Bill Aulet skupia się głównie na trzech kwestach - analizie produktu, charakterystyce mającego go nabyć klienta, oraz specyfice rynku, na którym będzie on sprzedawany. Każdy z 24 rozdziałów (kroków do sukcesu) zawiera wypunktowaną listę wiadomości i umiejętności które powinien nabyć student po jego przeczytaniu, krótki wykład teorii danego zagadnienia, przykłady wykorzystania zdobytej wiedzy w praktyce oraz podsumowanie. Co ciekawe, Bill Aulet ilustruje omawiane zagadnienia nie tylko przykładami z działalności wielkich korporacji, lecz przede wszystkim przytacza projekty biznesowe swoich studentów tworzone na zajęciach i często z powodzeniem realizowane w ich późniejszym życiu zawodowym. Dzięki temu młodzi adepci przedsiębiorczości widzą, że dzięki wiedzy autora tego podręcznika odniosło sukces wielu ich zagranicznych rówieśników, zatem - jeśli odpowiednio wykorzystają zawarte w nim wiadomości - im też może się powieść. I nie ma w tym wypadku znaczenia, że studiują w niezamożnej Polsce, bowiem wiedza płynąca z"Przedsiębiorczości zdyscyplinowanej" jest uniwersalna, co stanowi kolejny plus owej książki.

 

Spora część zagranicznych podręczników jest mocno osadzona w realiach kraju, z którego wywodzą się ich autorzy (a głównie są to zamożne państwa Europy Zachodniej oraz Stany Zjednoczone), a porady w nich zawarte - choć niewątpliwie słuszne - trudno jest wykorzystać w innych kręgach kulturowych lub też wcielić w życie przez osoby lub instytucje posiadające ograniczone środki finansowe. W przypadku podręcznika Billa Auleta na szczęście jest inaczej. Wraz z nim otrzymujemy solidną, ponad 300-stronicową porcję wiedzy, pojęć i narzędzi realnie ułatwiających powołanie do życia nowego przedsiębiorstwa, nie zaś filozoficzne dywagacje w stylu "gdybym był bogaty..." pisane przez oderwanych od prawdziwego życia milionerów. Autor - mający na co dzień do czynienia z młodymi ludźmi, nierzadko nie posiadającymi jeszcze żadnego własnego źródła dochodu - przedstawia im rozwiązania dostępne przy ich doświadczeniu i stanie konta. Mówi wprost - nie możecie mierzyć się z Microsoftem, bo póki co jesteście start-upami, ale i dla was istnieją narzędzia i wiadomości, które możecie wykorzystać już teraz. Przedsiębiorczość w jego wydaniu nosi nazwę "zdyscyplinowanej", czyli opierającej się na konkretach, na liczbach, na precyzyjnie opracowanych planach produkcji, wkraczania na rynek i pozyskiwania nowego klienta, nie zaś jedynie na pozytywnym myśleniu i wizualizacji celów. Wręcz przeciwnie, Aulet odradza swoim studentom pozytywne myślenie i radzi im przygotowywać się na najgorszy z możliwych scenariuszy, bowiem jedynie wówczas są w stanie wyśledzić wszelkie możliwe zagrożenia. Bardzo to bliskie mojemu konkretnemu i pesymistycznemu spojrzeniu na świat, być może również dlatego ten podręcznik tak bardzo przypadł mi do gustu.

 

Inną jego zaletą są zabawne rysunki ilustrujące każdy z przerabianych kroków, a także liczne zdjęcia rozwiązań technologicznych wymyślonych przez studentów Billa Auleta, oraz tabele i diagramy będące narzędziami ułatwiającymi przeprowadzanie poszczególnych etapów wprowadzania na rynek nowego produktu. Na pochwałę zasługuje także język podręcznika - choć fachowy i pełen specjalistycznych pojęć (oczywiście wyjaśnionych zarówno w trakcie wykładu, jak i w słowniczku na końcu książki), jest jednocześnie zrozumiały dla osób dopiero wkraczających w świat przedsiębiorczości, a nierzadko także bardzo zabawny.

 

Podsumowując, podręcznik Billa Auleta zasługuje na ocenę celującą, ponieważ stanowi wyczerpujące źródło wiedzy dla każdego adepta nowoczesnego biznesu.

• Jak do tego doszło, że nie wierzymy w siebie?


• Dlaczego, mamy tak niskie poczucie wartości, że musimy dowartościowywać się innymi osobami, oraz zwracać ich uwagę? 


• Czy poziom naszego zadowolenia z życia musi być proporcjonalny do pochwał innych ludzi?

• Nie warto tworzyć, jeśli nie wierzymy w swoje dzieło.


• Nie warto pisać jeśli nie wierzymy w to co piszemy


• Nie warto się uśmiechać, jeśli wewnętrznie kłóci się to z nami


• Nie warto poświęcać czasu i energii na pomoc jeśli nie jesteśmy pewni intencji drugiej osoby.

Faktograficzne narracje o Gruzji budować można dwojako: z naciskiem na walor turystyczno-poznawczy (jak to czyniło małżeństwo Mellerów w „Gaumardżos! Opowieści z Gruzji”), bądź też publicystyczny (widoczny w reportażowych książkach Wojciechów: Jagielskiego i Góreckiego). W „Klątwie gruzińskiego tortu” Maciej Jastrzębski wybiera wariant pośredni, łącząc dziennikarskie obserwacje z entuzjastycznym peanem na cześć gruzińskich legend, szaszłyków i wina.



Znajdziemy tu zatem i kulturowo-historyczne szkice, i fragmenty wywiadów, wreszcie – stylizowane wątki rodem z klasycznych powieści szpiegowskich. W tej treściowej mieszaninie stale majaczy bowiem tytułowy motyw tortu, a wraz z nim – tajemnicza nieznajoma, złowrogi spisek i szemrane grono radzieckich dygnitarzy.



„Spiskowe teorie to doskonały sposób na pozbycie się odpowiedzialności za własne czyny, bo przecież karty rozdają inni, ci niewidoczni, a my jesteśmy tylko pionkami w ich grze” – tak autor tłumaczy właściwą Gruzinom skłonność do tropienia politycznych intryg. Tak też podsumowuje na wpół mityczną opowieść o odbytym w 1990 roku tajnym spotkaniu komunistycznych notabli. Poprzez symboliczny gest pokrojenia przygotowanego na tę okazję tortu mieli oni dokonać podziału wpływów w upadającym ZSRR. Cała historia, utrwalona we wspomnieniu przypadkowego uczestnika zdarzenia – taksówkarza Dżaby – stanowi spoiwo gruzińskiej przygody Jastrzębskiego. Jej początek i koniec wyznaczają dwa newralgiczne momenty w historii niepodległej, „wykrojonej” z sowieckiego imperium Gruzji. Pierwszym jest rozegrana w 2008 roku wojna o sporną Osetię Południową, drugim – podpisanie pięć lat później umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską, przesłonięte narastającym konfliktem na Ukrainie. Tak zarysowana rama tematyczna skutkuje silnym sprofilowaniem książki, której sporą część można z czystym sumieniem uznać za przykład klasycznej korespondencji dziennikarskiej. Jastrzębski – na co dzień korespondent Polskiego Radia w Moskwie, a zarazem specjalny wysłannik do Gruzji – szczodrze korzysta z materiałów gromadzonych w trakcie relacjonowania bieżących wydarzeń w Tbilisi. W jego opowieści znajdziemy więc rozbudowane partie poświęcone tamtejszym wyborom parlamentarnym i prezydenckim, wzbogacone równie obszernym portretem lokalnej sceny politycznej i wyborczych sympatii Gruzinów. Autor nieustannie nawiązuje też do historii opisywanego kraju, rekonstruując przebieg wojen domowych z Osetyjczykami i Abchazami, bądź odtwarzając losy kolejnych gruzińskich przywódców: Zwiada Gamsachurdii, Eduarda Szewardnadzego, Micheila Saakaszwilego i aktualnie rządzących polityków z partii Gruzińskie Marzenie. W efekcie książka oscyluje na granicy publicystycznego szkicu, skoncentrowanego na meandrach bieżącej polityki Gruzji, a zwłaszcza jej problematycznych relacji z północnym sąsiadem. Tak pomyślana, dość hermetyczna tematyka zdaje się ograniczać grono potencjalnych czytelników. Co prawda Jastrzębski w sposób widoczny stara się przemycać do treści wątki poświęcone kulturze i obyczajom Gruzinów, jednak w całościowym odbiorze nikną one w tle politycznych rozgrywek, manifestacji i bezpośrednich relacji z frontu. „Klątwie gruzińskiego tortu” nie służą także fabularne dłużyzny, pojawiające się zarówno w partiach „publicystyczno-historycznych”, jak i tych z założenia „rozrywkowo-kulturalnych”.

W obrębie drugiej kategorii znajdziemy wątki towarzyszące niemal każdej, mniej lub bardziej literackiej opowieści o Gruzji. I tak: Jastrzębski opisuje fenomen gruzińskich toastów i biesiadowania, śledzi historię lokalnego winiarstwa, wspomina o narodowych podaniach i potrawach Gruzinów, a także ich niemal legendarnej sympatii do Polaków. „Jedni twierdzili, że łączy nas historia walk o niepodległość, a szczególnie wielowiekowe kłopoty z tym samym sąsiadem – Rosją. Inni wskazywali na zaangażowanie polskich zesłańców w rozwój Gruzji. Jednak najwięcej osób odpowiadało, że Polacy nigdy nie zawiedli zaufania Gruzinów” – tak podsumowuje Jastrzębski wyniki prywatnej sondy, przeprowadzonej wśród gruzińskich znajomych. Polskie ślady we współczesnych i minionych dziejach Gruzji stanowią istotny element książkowych obserwacji, a także niewątpliwy ukłon w stronę krajowego czytelnika. Tłumaczą ponadto przyjacielskie relacje autora-Polaka z wybranymi bohaterami: ulicznym flecistą Saszą, konserwatorem starych książek Lewanem, batumskim wodzirejem Temurem, a zwłaszcza wspomnianym już Dżabą – duchowym i realnym przewodnikiem Jastrzębskiego w jego gruzińskiej wędrówce. Losy tbiliskiego taksówkarza i jego utraconej ukochanej – niejasno powiązanej z historią politycznego „krojenia” tortu – wprowadzają do opowieści element romansowo-przygodowy. Z jednej strony dynamizuje on akcję, będąc rozrywkowym przerywnikiem w gąszczu wojenno-wyborczych relacji, z drugiej natomiast – miejscami balansuje (być może zamierzenie) na granicy literackiego kiczu. „– Muszę już iść – oznajmiła. Wolnym krokiem ruszyła przed siebie. Na moment zatrzymała się, odwróciła głowę i popatrzyła na niego. – Nigdy o tobie nie zapomnę – rzuciła przez ramię” – podobne sceny nieco kłócą się z rzetelnym opisem destabilizacji gruzińskiej polityki. Ten brak konsekwencji skutkuje rozbiciem opowieści na dwie odrębne, po części sprzeczne płaszczyzny: rozrywkową oraz publicystyczną, w której autor dzieli się z odbiorcą prywatnymi spostrzeżeniami na temat politycznej przyszłości Gruzji.

Wspomnianą przyszłość Jastrzębski wiąże z ponawianymi w książce wątkami spiskowymi. Mglisty cień radzieckich dygnitarzy, decydujących o podziale wpływów w byłych republikach radzieckich, jest w „Klątwie gruzińskiego tortu” stale obecny. Motyw ten współgra z eksponowanymi przez autora obawami o odnowienie rosyjskiej dominacji w Gruzji i innych krajach postsowieckich. Nie bez powodu Jastrzębski zamyka opowieść opisem bieżących wypadków na Ukrainie. W tym kontekście niewiarygodna anegdota o krojeniu „tortu” gruzińskiej państwowości zyskuje wymiar tyleż groteskowy, co złowieszczy. To spostrzeżenie wydają się potwierdzać słowa samego autora: „Według mnie losy takich państw jak Gruzja wplecione są w odwieczną rywalizację Wschodu z Zachodem”.