Recenzje

Kiedy tylko zobaczyłam, że można ją kupić przedpremierowo na stronie Empiku - zrobiłam to od razu - po trzech dniach była już u mnie i pod kocem przy wielkim kubku kakao zagłębiłam się w pierwszą książkę chyba najbardziej znanej, a przynajmniej najczęściej odwiedzanej blogerki urodowej o specjalizacji: włosy - w Polsce - ANWEN!



Książka kosztuje 37zł - utrzymana jest w fioletowo - lawendowej stylistyce - całkiem ciężka -  ma prawie 250 stron, wydrukowana jest na grubym, świetnej 

jakości papierze. Oprócz wstępu mamy tutaj pięć rozdziałów podzielonych na wiele podpunktów (których wymieniać już nie będę):



1. Jakie mam włosy?

2. Mam problem z włosami

3. Jak dbać o włosy? (najobszerniejszy)

4. Czego szukać w kosmetykach do włosów ( najbardziej mnie interesujący)

5. Domowe sposoby na piękne włosy



Oprócz tego spis linków sklepów z półproduktami, blogów itp. czyli wszelkich miejsc gdzie możecie się dowiedzieć jeszcze więcej. Co mnie razi w książce - w zasadzie tylko jedna rzecz - fotografie. Wszystkie są tzw. "stockowe" a przyznam, że to co lubię najbardziej, to metamorfozy i zdjęcia autorki bloga i jej włosów. 



Rozumiem jednak, że zabawa z prawami do zdjęć czytelniczek byłaby katorgą, a sama Anwen przygotowywała ją  w jakże burzliwym i wymagającym ogromnej siły czasie, co prawda jednym z najpiękniejszych w życiu, ale jakże absorbującym: ciąża i narodziny swojej córeczki. 



Sama kupowałam ją w przedsprzedaży za pośrednictwem Empiku, tutaj możecie znaleźć ją chyba taniej, choć przesyłka to znów 10zł. To poradnik początkującej włosomaniaczki, więc te z Was, które zajmują się tym tematem już jakiś czas może nie znajdą tam cudów.



Książka jednak niesamowicie systematyzuje wiedzę - wiele tabelek, porównań spisów i opisów cóż - przez ostatni tydzień sięgałam do niej codziennie.



Najbardziej interesowały mnie rozdziały dotyczące emolientów, protein, humektantów i składników aktywnych i za informacje o tych właśnie składnikach jestem najbardziej wdzięczna  - w końcu dokładnie wiem co z czym i mogłam błysnąć w oczach męża ( nie uwierzył :D)



Czy warto kupować książkę Anwen? Z całą pewnością - tak jak pisałam na Instagramie - dla mnie kupno tej książki to swoisty hołd, podziękowanie Ani za te 4 lata, które dużo zmieniły nie tylko na mojej głowie ale także w niej. A dla przyjaciółki, która do tej pory stroniła od "internetowych porad" ta książka może stać się prawdziwym skarbem. Planujecie kupić?

O wielu lat razem ze znajomymi podczas spotkań nasze rozmowy schodzą na dzieci. Temat przyjemny i bardzo trudny, bo i praca z małymi ludźmi nie jest łatwa. Łączy nas jedno: osoby bijące dzieci powinny być bite przez pracodawców i wszystkich napotkanych, którym ich zachowanie się nie spodoba. Z wielkim zainteresowaniem śledzimy kolejne poradniki dotyczące wychowania dzieci i zwracamy uwagę na te, które zapewniają nas o wychowaniu świadomego obowiązków społecznych dorosłego.

Idealne życie może i kojarzy się z wczasami, zabawą i wielkim luzem, ale jest ono nierealne, ponieważ każdy z nas staje przed różnymi wyborami, za które poniesie odpowiedzialność. Decyzja o metodach wychowawczych jest jedną z poważniejszych. Można ulec modzie anarchii, w której dziecko robi, co chce i my zawsze mu przyklaskujemy w imię budowania jego samo zachwytu. Wszystko do czasu, aż ta metoda nie obróci się przeciwko nam. Można też wychowywać w poczuciu odpowiedzialności, istnienia granic, ale z wielką miłością i koniecznością traktowania innych jak ludzi, którzy też mają uczucia i potrzeby.

„Wychowawcze czary – mary” to poradnik, który wskaże rodzicom drogę do szczęśliwego rodzicielstwa, którego (jak wszystkiego w życiu) trzeba się nauczyć. Bardzo ważną sprawą jest tu podejście rodzica: jego profesjonalizm do własnej roli, czyli odkrycie, że to nie dzieci są problematyczne, ale my mamy troszeczkę za mało umiejętności, a to z odrobiną własnych chęci da się zmienić.

Thomas W. Pelan wyjaśnia nam na czym w skrócie polegają uniwersalne metody:

„Ciepło i życzliwość oznacza dbałość o potrzeby emocjonalne i fizyczne dzieci. Oznacza to zapewnienie i pożywienia, bezpieczeństwa, ciepła, dobrego przyodziewku i dopilnowanie, aby były dobrze wyspane. Ciepło i życzliwość odnoszą się również do pozostawania wrażliwym na uczucia dzieci: dzielenie z nimi radości z pozyskania przyjaciela, pocieszanie ich, kiedy spotka je jakaś strata, słuchanie ze współczuciem, kiedy skarżą się na niesprawiedliwość ze strony nauczyciela, a także cieszenie się ich towarzystwem.

Być ciepłym i życzliwym to także lubić – nie tylko kochać –swoje dziecko.

Druga z ważnych cech rodzicielskich – wymagający i stanowczy – jest tu rozumiana w pozytywnym sensie. Dobrzy rodzice mają oczekiwania względem swoich dzieci. Oczekują od nich dobrego zachowania w szkole, okazywanie szacunku dorosłym, przykładania się do nauki, podejmowania dodatkowych wysiłków i uprzejmości w kontaktach z przyjaciółmi. Oczekują też przestrzegania reguł, liczenia się z innymi ludźmi i czasem zmierzenia się ze sprawami, które są dla nich trudne i przerażające.

Innymi słowy, dobrzy rodzice wymagają od swoich dzieci, aby stawiały czoła życiowym wyzwaniom (a – jak wiemy- takich sytuacji nie brakuje) oraz przestrzegały zasad i ograniczeń odnoszących się do ich zachowania”.

Thomas Phelan prezentuje bardzo prostą metodę wychowawczą polegającą na niemoralizowaniu, nieprawieniu kazań itd., co zaoszczędza rodzicom nerwów. Dla mnie najważniejsze jest to, że podobnie jak ja jest on zwolennikiem nieużywania przemocy na dzieciach. Bicie, szarpanie, krzyki czy obrażanie muszą zniknąć z repertuaru metod dyscyplinujących. Jeśli nie jesteśmy przekonani do tego, że bez nich się obejdzie to przypomnijmy sobie różne sceny z ulicy, sklepów czy placów zabaw, gdzie rodzicom puszczają nerwy. Ja zawsze na takie jednostki patrzę z politowaniem i zniesmaczeniem. Nawet, jeśli „tylko” krzyczymy udowadniamy, że mamy problem ze swoimi emocjami i jeśli nie potrafimy się z nimi uporać sami to jest szereg specjalistów, którzy nam pomogą. Możemy też sięgnąć po „Wychowawcze czary - mary” i próbować samodzielnie zmienić swoje podejście do dzieci (i nie tylko).

Metoda wydaje się bardzo prosta. Polega na odliczaniu do trzech. Gdy dziecko robi coś złego mówisz "raz", kiedy dalej nie zmienia swojego zachowania mówisz "dwa", a przy "trzy" stosujemy karę „przerwy”. W realizacji metody mogą przeszkodzić emocje. Jak sobie z tym poradzić? Autor daje nam wiele wskazówek.

Bardzo ważną częścią książki jest ta omawiająca wzmocnienie więzi z pociechami. Samo dyscyplinowanie nie odniesie sukcesów, jeśli dziecko i rodzice nie będą się wzajemnie lubić. Do tego trzeba czasu i zaangażowania.

Książkę polecam wszystkim osobom, które mają kontakt z dziećmi: od rodziców przez nauczycieli po ciotki i wujków.

O wielu lat razem ze znajomymi podczas spotkań nasze rozmowy schodzą na dzieci. Temat przyjemny i bardzo trudny, bo i praca z małymi ludźmi nie jest łatwa. Łączy nas jedno: osoby bijące dzieci powinny być bite przez pracodawców i wszystkich napotkanych, którym ich zachowanie się nie spodoba. Z wielkim zainteresowaniem śledzimy kolejne poradniki dotyczące wychowania dzieci i zwracamy uwagę na te, które zapewniają nas o wychowaniu świadomego obowiązków społecznych dorosłego.

Idealne życie może i kojarzy się z wczasami, zabawą i wielkim luzem, ale jest ono nierealne, ponieważ każdy z nas staje przed różnymi wyborami, za które poniesie odpowiedzialność. Decyzja o metodach wychowawczych jest jedną z poważniejszych. Można ulec modzie anarchii, w której dziecko robi, co chce i my zawsze mu przyklaskujemy w imię budowania jego samo zachwytu. Wszystko do czasu, aż ta metoda nie obróci się przeciwko nam. Można też wychowywać w poczuciu odpowiedzialności, istnienia granic, ale z wielką miłością i koniecznością traktowania innych jak ludzi, którzy też mają uczucia i potrzeby.

„Wychowawcze czary – mary” to poradnik, który wskaże rodzicom drogę do szczęśliwego rodzicielstwa, którego (jak wszystkiego w życiu) trzeba się nauczyć. Bardzo ważną sprawą jest tu podejście rodzica: jego profesjonalizm do własnej roli, czyli odkrycie, że to nie dzieci są problematyczne, ale my mamy troszeczkę za mało umiejętności, a to z odrobiną własnych chęci da się zmienić.

Thomas W. Pelan wyjaśnia nam na czym w skrócie polegają uniwersalne metody:

„Ciepło i życzliwość oznacza dbałość o potrzeby emocjonalne i fizyczne dzieci. Oznacza to zapewnienie i pożywienia, bezpieczeństwa, ciepła, dobrego przyodziewku i dopilnowanie, aby były dobrze wyspane. Ciepło i życzliwość odnoszą się również do pozostawania wrażliwym na uczucia dzieci: dzielenie z nimi radości z pozyskania przyjaciela, pocieszanie ich, kiedy spotka je jakaś strata, słuchanie ze współczuciem, kiedy skarżą się na niesprawiedliwość ze strony nauczyciela, a także cieszenie się ich towarzystwem.

Być ciepłym i życzliwym to także lubić – nie tylko kochać –swoje dziecko.

Druga z ważnych cech rodzicielskich – wymagający i stanowczy – jest tu rozumiana w pozytywnym sensie. Dobrzy rodzice mają oczekiwania względem swoich dzieci. Oczekują od nich dobrego zachowania w szkole, okazywanie szacunku dorosłym, przykładania się do nauki, podejmowania dodatkowych wysiłków i uprzejmości w kontaktach z przyjaciółmi. Oczekują też przestrzegania reguł, liczenia się z innymi ludźmi i czasem zmierzenia się ze sprawami, które są dla nich trudne i przerażające.

Innymi słowy, dobrzy rodzice wymagają od swoich dzieci, aby stawiały czoła życiowym wyzwaniom (a – jak wiemy- takich sytuacji nie brakuje) oraz przestrzegały zasad i ograniczeń odnoszących się do ich zachowania”.

Thomas Phelan prezentuje bardzo prostą metodę wychowawczą polegającą na niemoralizowaniu, nieprawieniu kazań itd., co zaoszczędza rodzicom nerwów. Dla mnie najważniejsze jest to, że podobnie jak ja jest on zwolennikiem nieużywania przemocy na dzieciach. Bicie, szarpanie, krzyki czy obrażanie muszą zniknąć z repertuaru metod dyscyplinujących. Jeśli nie jesteśmy przekonani do tego, że bez nich się obejdzie to przypomnijmy sobie różne sceny z ulicy, sklepów czy placów zabaw, gdzie rodzicom puszczają nerwy. Ja zawsze na takie jednostki patrzę z politowaniem i zniesmaczeniem. Nawet, jeśli „tylko” krzyczymy udowadniamy, że mamy problem ze swoimi emocjami i jeśli nie potrafimy się z nimi uporać sami to jest szereg specjalistów, którzy nam pomogą. Możemy też sięgnąć po „Wychowawcze czary - mary” i próbować samodzielnie zmienić swoje podejście do dzieci (i nie tylko).

Metoda wydaje się bardzo prosta. Polega na odliczaniu do trzech. Gdy dziecko robi coś złego mówisz "raz", kiedy dalej nie zmienia swojego zachowania mówisz "dwa", a przy "trzy" stosujemy karę „przerwy”. W realizacji metody mogą przeszkodzić emocje. Jak sobie z tym poradzić? Autor daje nam wiele wskazówek.

Bardzo ważną częścią książki jest ta omawiająca wzmocnienie więzi z pociechami. Samo dyscyplinowanie nie odniesie sukcesów, jeśli dziecko i rodzice nie będą się wzajemnie lubić. Do tego trzeba czasu i zaangażowania.

Książkę polecam wszystkim osobom, które mają kontakt z dziećmi: od rodziców przez nauczycieli po ciotki i wujków.

We Wprowadzeniu autorzy piszą: Niniejsza książka opisuje zastosowania i koncepcje wykorzystywane przez doświadczonych twórców. Oprócz opisu projektów książka zawiera przykłady pomysłów, które mogą być łatwo zastosowane w wielu różnych projektach, inspirując do tworzenia nowych. Celem książki jest, aby średnio zaawansowani użytkownicy stali się profesjonalistami w tej dziedzinie.

Autorzy omawiają następującą tematykę w poszczególnych rozdziałach książki:

Zmiany w rdzeniu Arduino 1.0.4 - zmiany w środowisku programistycznym i szkicowniku, aktualizacja interfejsu API, rdzeń Arduina API Core 1.004, ulepszenia płyt i kompatybilność USB,

Programowanie Arduino i kodowanie społecznościowe - elementy kodowania społecznościowego i zarządzania projektem, zarządzanie projektem w kodowaniu społecznościowym, podstawowa kontrola wersji, dokumentacja, udostępnianie projektu społeczności Arduino, jak zbudować środowisko programistyczne Arduino, zasoby społeczności,

Oprogramowanie openFrameworks a Arduino - od czego zacząć, kod Arduino, konfiguracja openFrameworks, koduj raz dzięki Firmata i ofArduino, rozwijanie pomysłu, inne pomysły do realizacji,

Narzędzia Android ADK - urządzenia z systemem Android, co należy sprawdzić, kom¬patybilne urządzenia, modyfikacje, konfiguracja środowiska Arduino IDE, uzupełnienie szkieletu kodu, interfejs SPI i protokół ADK,

Moduły radiowe XBee - zakupy modułów, prosty układ, tryb transparentny, tryb API, pakiet żądań i odpowiedzi, odbiór i odsyłanie danych w Arduino, oprogramowanie wbudowane w urządzenia końcowe,

Symulacja czujników - czujniki analogowe, cyfrowe, szeregowe, transmisja 12C,

Kontroler PIU - obliczenia matematyczne, konfiguracja kontrolera PIO, aplikacja PlO Tuner, porównanie kontrolerów PlO, DEAD BAND oraz ON/OFF, kontroler PlO może starować, dodatkowe materiały,

Sieci sensorowe Android - budowa sieci sensorowej, biblioteki openFrameworks, kod Arduino, aplikacja Android,

Zastosowanie Anduino z układami PIC32 i ATtiny Atmel - Anduino i niestandardowe środowisko, środowisko MPlOE i platforma chipKlT PIC32, zastosowanie Arduino z ro¬dziną układów ATtiny, zastosowanie Arduino jako programatora systemowego,

Wieloprocesorowość: większa moc połączonych Arduino - standard I2C i SPI, połączenia dwóch urządzeń, dwubiegunowa symetryczna szyna danych, migracja do płyty Mega, zalecane praktyki montażowe,

Tworzenie gier dla Arduino - gry odpowiednie, prosta gra, lepszy wyświetlacz i grafika, Własne biblioteki dla Arduino - co musisz wiedzieć, aby napisać własną bibliotekę, utworzenie biblioteki Motor, anatomia folderu bibliotek Arduino, obiekty Arduino i konwencje bibliotek,

Zestaw testowy Arduino - instalacja zestawu, rozpoczęcie testów, format wyniku testu, podstawowe funkcje zestawu testów, wbudowane testy, strategia testów płyty, testowanie pamięci i bibliotek.

Każdy rozdział zakończony jest podsumo¬waniem. Książka zawiera notę o autorach, wprowadzenie, podziękowania, skorowidz oraz uwagi o korektorze merytorycznym.

Oryginalny tytuł „Rozmowy kwalifikacyjnej dla bystrzaków” brzmi „Job Interviews for Dummies, 3rd Edition”. Jest więc to kolejna pozycja z serii „for Dummies”, o znaczeniu i rozbieżności z polskim tłumaczeniem w tytule, tego słowa, już pisałam (dummy – głupek).

W pozycji tej można znaleźć ciekawe porównanie do teatru, spektaklu. Nie jest do niego jednak przyrównane samo życie a jego pewna cześć, mały wycinek a mianowicie rozmowy kwalifikacyjne. One chcąc nie chcąc stały się pewnym elementem naszego życia, szczególnie jeśli jesteśmy osobami poszukującymi pracę i mamy to szczęście, że przeszliśmy etap związany z analizowaniem naszego CV.

„Rozmowa kwalifikacyjna jest jak teatr” taki cytat znajduje się na stronicach tej książki dla „bystrzaków”. Do tej tezy nawiązuje również ilustracja znajdująca się na okładce.

Co znaleźć więc można w tej książce? A chociażby różnorakie wskazówki czego można się spodziewać podczas tejże ważnej rozmowy. Jak również na przykład znaleźć można informacje o używaniu nowoczesnych technologii podczas wyboru „właściwych kandydatów” na dane stanowisko. Może nie wszystkie zawarte tu informacje będą przydatne do każdej rozmowy, ale znajdują się tu również pewne uniwersalne wiadomości, chociażby że często wybierani są Ci kandydaci, których osoba rekrutująca bardziej polubi, choć mogą mieć trochę niższe kwalifikacje od jakiegoś innego kandydata, ale który tej osobie „nie przypadł do gustu”.

We Wstępie tej niezbyt cienkiej publikacji, mającej około 290 stron, znajduje się między innymi opis z jakich części składa się książka oraz dla kogo jest przeznaczona. Na stronicach pozycji znaleźć można liczne odniesienia co i w jakim rozdziale można odnaleźć, przeczytać. Gdzie szerzej poruszono jakieś wskazane kwestie.

W samej Części I „A zwycięzca to… Ty!” zawarte są swoiste informacje w pigułce. Nakreślona została tu tematyka, która szerzej została opisana na stronicach dalszej części publikacji. W razie więc, gdy przed rozmową kwalifikacyjną zostało mało czasu a dopiero książka trafiła w ręce czytelnika można posiłkować się informacjami z tejże części oraz zerknąć na wskazane rozszerzenie tematu w danych rozdziałach. W zależności co nam najbardziej jest potrzebne.

Może nie wszystkie zawarte tu informacje przydadzą się odbiorcy. Jednak część z nich może przydać się podczas przygotowania się do aktu rozmowy kwalifikacyjnej. Znajduje się tu wiele różnych informacji. I choć część danych bardziej przystaje do sytuacji w Stanach Zjednoczonych to mogą one również w bliższej czy trochę dalszej przyszłości przydać się również u nas. Do tego część danych po prostu jest uniwersalnych.

Powodzenia,

Komunikacja z dziećmi to bardzo wyrachowana i niezmiernie trudna sztuka, o czym wie każdy, kto ma dzieci i z nimi pracuje. Wymiana informacji, zapewnienia i wiele innych rozmów mają tu nieco inny wymiar niż rozmowy z dorosłymi. Dziecięce pytania nie są łatwe i nie zawsze są nakierowane na konkretną odpowiedź, jakiej udzielają rodzice. „Między rodzicami a dziećmi” to książka, która pomoże w poprawieniu relacji z naszymi pociechami, nauczy nas odpowiedniego sposobu odczytywania pytań i odpowiadania na nie, a dzięki temu pozwoli nam zaoszczędzić czas i nerwy, a relacje z pociechami zmieni w sielankowe rozmowy, które dowartościują rodziców i dzieci.

„Między rodzicami a dziećmi” to obowiązkowa lektura dla wszystkich, ponieważ te techniki porozumiewania można śmiało rozciągnąć na wszystkich ludzi (w końcu w każdym z nas drzemie dziecko). Uważam, że dzieci w tytule są tylko chwytem mającym wskazać konkretną grupę odbiorców. Autorzy przekonują nas, że wychowanie jest niezwykle trudną sztuką, której nikt nas wcześniej nie nauczył. Od wieków ludzie posługują się wypaczonym sposobem komunikacji opartej na oznajmieniach i żądaniach. Jeszcze nie tak dawno dzieci i kobiety nie miały prawa głosu. W społeczeństwie psychicznego i fizycznego terroru nie można znaleźć miejsca na miłość, szacunek i zrozumienie. Przemiany społeczne niewiele zmieniły w życiu prywatnym ludzi wychowanych wśród dorosłych żądających.

Książka pozwoli wielu ludziom z innej perspektywy popatrzeć na małych ludzi chcących zrozumieć skomplikowany świat i potrzebujących miłości oraz zrozumienia. Autorzy w bardzo przystępny sposób pokazują, w jaki sposób budować świat dziecięcych wartości, by wyrośli oni na wierzących w swoje możliwości dorosłych szanujących innych ludzi. Liczne przykłady z życia pozwolą nam zrozumieć skomplikowany świat emocji i dziecięcego postrzegania otoczenia.

„Między rodzicami a dziećmi. Przyjazne kontakty z pociechami” polecam wszystkim mającym jakikolwiek kontakt z dziećmi.