Recenzje

Raspberry Pi – Dwa słowa, które z dnia na dzień zyskują na popularności wśród społeczności pasjonatów elektroniki, gadżeciarzy, nerdów, geeków i początkujących programistów.

Jestem pewien, że na tym forum praktycznie nikomu nie muszę tłumaczyć, czym owo Raspberry Pi. Aby jednak formalności stało się zadość…

Raspberry Pi to supertani, miniaturowy, w pełni funkcjonalny komputer. Stworzony z myślą o edukacji w dziedzinie programowania w języku Perl, projekt rozrósł się do kolosalnych rozmiarów i obecnie setki tysięcy, jeśli nie miliony ludzi, bawi się, uczy, a niekiedy całkiem poważnie tworzy urządzenia bazujące na tej niezwykłej platformie sprzętowej.

Popularność Raspberry Pi

Od momentu, gdy społeczność Raspberry Pi zaczęła żyć własnym życiem, a wykładniczy wzrost zainteresowania komputerami przekroczył najśmielsze oczekiwania twórców (podobno w pewnym momencie sprzedaż oscylowała na granicy 7 sztuk urządzeń na sekundę), informacje na temat obsługi tego wdzięcznego wynalazku można znaleźć po wpisaniu kilku kluczowych słów w Google. Każdy etap – od pierwszego uruchomienia, po najbardziej zaawansowane projekty wykorzystujące kamery i inne moduły rozszerzeń – został mniej lub bardziej szczegółowo opisany przez rzesze użytkowników, którzy nieraz dochodzili do właściwych kroków metodą licznych prób i błędów.

Jednak to, czego do tej pory brakowało na rynku usług i produktów powiązanych z Raspberry Pi, to… najzwyklejsza instrukcja obsługi. Papierowy “zeszyt” ze wszystkimi materiałami zebranymi w jednym miejscu. Z obrazkami, wyjaśnieniami, komentarzami i przykładami kodów. A którz lepiej nadaje się do szczegółowego opisania produktu, jeśli nie jego twórca? Najwidoczniej do tego wniosku doszło dwóch panów – Eben Upton (odpowiedzialny za stworzenie architektury sprzętowej i platformy programowej RPi) oraz Gareth Halfacree (współtwórca projektu i dziennikarz), którzy są wymieniani jako jedne z najważniejszych osób pracujących dla Fundacji Raspberry Pi.

Zbieg różnych wydarzeń oraz uprzejmość wydawnictwa Helion sprawiły, że jakiś czas temu do moich rąk trafił egzemplarz „Rapsberry Pi. Przewodnik użytkownika” wyżej wspomnianych autorów. Uczciwie zaznaczę w tym miejscu, że z Raspberry mam kontakt już od jakiegoś czasu, a naukę jego obsługi zacząłem wspomagając się zagranicznymi blogami i forami. Nie uważam się więc za początkującego, ale też nie określiłbym się mianem zaawansowanego użytkownika. Jako robotyk-pasjonat, moje spojrzenie na tę książkę jest silnie nacechowane tym właśnie kontekstem. No bo w końcu o tym, że Raspberry Pi jest genialną bazą do budowy robota nie muszę przekonywać chyba nikogo, kto marzył o “upchnięciu” swojego PC-ta w miejsce leniwej i flegmatycznej ATmegi.

Zawartość książki

Pozycja została sprytnie podzielona na trzy części. Pierwsza z nich szczegółowo omawia najbardziej podstawowe kwestie – dowiemy się skąd właściwie wziął się pomysł na Raspberry Pi oraz czym jest architektura ARM, na której bazuje – a następnie krok po kroku przeprowadzi nas przez niezbyt skomplikowany proces podłączania podstawowych peryferiów oraz instalowania wybranej dystrybucji Linuxa na karcie SD.

Dalej traktuje przede wszystkim o podstawowej obsłudze systemu operacyjnego bazującego na jądrze Linux – od opisu domyślnych aplikacji dystrybucji Raspbian, przez słowniczek pojęć, konfigurację sieci, zarządzenie partycjami i ustawieniami samej płytki, aż po pomocne opisy rozwiązywania możliwych problemów. W większości są to informacje powszechnie znane i ogólnodostępne, osoby zaczynające odruchowo każde wypowiedziane zdanie od debianowego “sudo” raczej przewertują te kilka stron od niechcenia. Ci, którzy od Microsoftowych “okienek” odrywają się rzadko i nie do końca czują, co w pingwinie piszczy – znajdą kompendium instrukcji, których już gdzieś, kiedyś używali, ale nie do końca pamiętają gdzie, kiedy i jak one właściwie brzmiały. Wiele rzeczy stanie się jasne.

Oczywiście, najbardziej uprzywilejowani są totalnie początkujący, bo dopiero oni znajdą tu prawdziwą kopalnię świeżej wiedzy, dzięki której poszerzą swoje horyzonty i z coraz większą pewnością siebie i satysfakcją zaczną obsługiwać ten – błędnie uważany przez niektórych za trudny – system operacyjny.

Druga część książki jest nieco mniej obszerna objętościowo i podzielono ją na trzy rozdziały. Omawiają one trzy najbardziej podstawowe zastosowania Raspberry Pi jako typowe urządzenia użytkowe – centrum multimedialne, komputer produkcyjny oraz serwer WWW. Opisane konfiguracje mogą dać jakieś pojęcie na temat praktycznego wykorzystania Raspberry Pi, jeśli na tym etapie chcielibyśmy zakończyć naszą zabawę z poznawaniem nowego systemu i konfigurowaniem płytki, chociaż moim zdaniem niewiele wnoszą do ideologii fundacji i traktowałbym je raczej jako „przerywnik” dla nabrania oddechu przed znacznie ważniejszymi zagadnieniami opisanymi w trzeciej części książki. Wszystko zależy oczywiście od potrzeb i ambicji czytelnika.

Programowanie RaspberryPi

Na końcu przewodnika autorzy umieścili przysłowiową wisienkę na szczycie tortu – to, co nas – robotyków – interesuje najbardziej. Mowa oczywiście o pisaniu oprogramowania oraz sterowaniu dodatkowymi peryferiami płytki, które przecież tak bardzo odróżniają Raspberry Pi od „zwykłych” komputerów. Pierwszym językiem programowania jest tzw. Scratch, stworzony raczej z myślą o dzieciach, przez co nie poświęciłem mu wiele uwagi. Mamy w nim ładny ekran środowiska programistycznego z uśmiechniętym kotem (?) i kolorowymi bloczkami, które przeciągamy i łączymy ze sobą niczym puzzle. Scratch nie komunikuje się niestety z wyprowadzonymi na płytce portami GPIO, co w moim odczuciu przekreśla ten „język” jako pożyteczny dla robotyka.

Istnieje sposób na obejście tego problemu, ale wymaga niemałych nakładów finansowych w postaci zakupu specjalnych modułów rozszerzeń, np. płytki zaprojektowanej przez SparkFun, zwanej PicoBoard. Dalszą część tego rozdziału postanowiłem przeskoczyć i zająć się tym, co najbardziej mnie zainteresowało – „przyspieszonym” kursem języka Python.

Kurs Pythona

Do tej pory pisałem oprogramowanie w języku C/C++, Python był i nadal jest dla mnie czymś nowym, dlatego zdziwiło mnie trochę, że poświęcono mu zaledwie 26 stron. Jest to naturalnie tylko wprowadzenie, ale z czasem okazało się, że nawet po tym wprowadzeniu można z powodzeniem zacząć pisać pożyteczne aplikacje. Gdy tylko załapałem książkowe podstawy, świetnie się bawiłem eksperymentując i „doczytując” różne rzeczy w Internecie – zdobyta wiedza naprawdę ułatwia start i niweluje poczucie zagubienia, jakie często towarzyszy początkującym programistom.

Po zabawach z terminalem nadszedł czas na sterowanie sprzętem, czyli to, co robotycy i tygryski lubią najbardziej. W sposób jasny i przejrzysty opisano krok po kroku konfigurację płytki oraz funkcje programistyczne, które pomogą każdemu zamrugać zewnętrznymi, podpiętymi do portów GPIO diodami LED, a z czasem także wysterować mostki H i zebrać odczyty z licznych czujników. Sami chyba przyznacie, że od tego już bardzo krótka i prosta droga do działającego robota.

Jako rodzaj „bonusu”, autorzy książki opisali także przykładowe płytki rozszerzające możliwości Raspberry Pi, wydrukowali dwa przykładowe programy napisane w języku Python oraz tabelkę prezentującą tryby wyświetlania obrazu przez HDMI – ostatni dodatek raczej tylko dla osób mających problemy z nieprawidłowo wyświetlającym się obrazem.

Podsumowanie

Na początku wspomniałem, że Raspberry jest świetną platformą hardware’ową, którą warto wykorzystać do budowy robota. Ta książka podpowie Wam, jak to zrobić. Jest to oczywista pozycja dla ludzi słabo obeznanych w temacie zarówno Linuxa, jak i małych komputerów z układami typu SoC, ale przydatne Informacje znajdzie w niej zarówno laik, jak i osoba nieco bardziej „oświecona”.

Jeśli planujesz dłuższą przygodę z RPi, przytłacza Cię natłok informacji, nie masz dostępu do internetu albo wolisz uczyć się z papierowych wydań książek niż z ekranu monitora, to nawet się nie zastanawiaj – ta pozycja na pewno Cię nie rozczaruje. Zwłaszcza, że cena nie jest wygórowana, a dostęp nie przysparza trudności. Jeśli jeszcze nie poddałeś się „malinowej” manii, to po tej lekturze na pewno znajdziesz ciekawe i pożyteczne zajęcie na długie, zimowe wieczory. Powodzenia!

Java Platform, Enterprise Edition jest szeroko rozpowszechniona serwerową platformą programistyczną języka Java. Jeżeli zależy Ci na najwyższej wydajności, niezawodności, jakości oraz estetyczności to Java EE jest prawdopodobnie najlepszym wyborem.

Jeżeli chcesz się skupić na postanowionym zadaniu i nie chcesz się męczyć z konfiguracją czy środowiskiem pracy, wybierz NetBeans.

NetBeans zapewnia pełne wsparcie dla Javy EE, jest liderem wśród darmowych IDE ( Integrated Development Environment). Głównym celem NetBeans IDE jest przyśpieszenie budowy aplikacji Java, w tym aplikacji sieciowych oraz aplikacji mobilnych.

Jeżeli mamy poszukać książki, która omawia krok po kroku poszczególne aspekty Javy EE, to musimy wybrać pozycję, która zawiera opis wszystkich czynności, które należy wykonać zaczynając swoją przygodę z Javą EE.

Dzięki tej książce poznasz możliwości Javy EE oraz przekonasz się jak bardzo NetBeans może ułatwiać pracę. Autor książki tłumaczy jak zainstalować i dostosować do własnych potrzeb oraz przygotować do pracy środowisko NetBeans. Ponadto zdobędziesz wiedzę związaną serwletami, JSP oraz JSF. Pomocne będzie również uzyskanie wiedzy z zakresu Java Persistence API oraz projektowaniu i uruchamianiu aplikacji.

Tak więc bardzo polecam ową książkę ponieważ uważam, że jest to doskonałe źródło wiedzy dla wszystkich programistów języka Java.

Pewność siebie to wiara we własne możliwości. Dzięki niej mamy poczucie, że jesteśmy wystarczająco kompetentni, aby dokonać tego, czego pragniemy. Kiedy nam jej brakuje, czujemy się gorsi i częściej ponosimy porażki. Jest jednak dobra wiadomość. Pewność siebie jest cechą, nad którą możemy pracować. Jak? Tego dowiemy się z książki Roberta Kelsey'a Co Cię blokuje? Odzyskaj pewność siebie.

Pozycja Co Cię blokuje? to obszerny poradnik. Autor podzielił ją na kilka części. W pierwszej z niej poznamy źródło braku pewności slabie, takie jak wyuczone schematy, negatywne nastawienie, samospełniające się proroctwo czy różne biedy w myśleniu. Drugą część stanom omówienie konstelacji pozytywnych cech, które składają się na wiarę w siebie. Są to między innymi optymizm, odporność, odwagą ekstrawersja talent, poczucie skuteczności oraz kontroli nad własnym życiem. W części trzecią zyskamy praktyczne wskazówki, ponieważ wiarę w siebie możemy zdobyć jedynie poprzez doświadczenie, ćwiczenia i planowanie. Kolejna część przedstawia omówienie nieśmiałości, a także sytuacji z udziałem innych ludzi, w których pewność siebie gwarantuje nam sukces. Ostatni rozdziel poświęcony jest barierom mogącym utrudniać nam uwierzenie we własne możliwości. Są to: uprzedzenia, prokrastynacja, depresją stres oraz pycha. Książkę kończy zarys teorii różnych psychologów na temat omawianego zagadnienia.

Co Cię blokuje, to książka napisana od serca i z wielką szczerością. Autor przyznaje, ze jemu także brakowało wiary w siebie. Na własnym przykładzie pokazuje, że zmiana jest możliwa — to duża zaleta książki.

Osobiście jednak mam wiele wątpliwości względem pozycji. Czytając ją miałam poczucie, że jest niczym praca magisterska — zbiorem teorii cytowanych za innymi osobami, ale nie do końca zrozumiałych dla autora. Robert Kelsey nie jest z wykształcenia psychologiem, co da się odczuć podczas lektury Należy mu się jednak ukłon za pracę i trud, które włożył w napisanie książki. Z pewnością skłoni ona do refleksji niejedną osobę.

Dobrze, że “Ekonomia wdzięczności” ukazała się w polskim przekładzie. Jednak zanim sięgniecie po tę książkę, sprawdźcie, co Gary Vaynerchuk wyczynia w sieci. A jest niemal wszędzie. Jako content creator w Medium, jako były lub obecny anioł biznesu w takich firmach jak Couple, Karma, Uber, Tumblr, BlackJet, Adaptly, Milk, Wildfire Interactive, Yobongo, MakeSpace, Meetup, SimpleGeo, Brit + Co, Airtime, FOBO, Venmo, Birchbox, 9GAG, Twitter, Cozy, Path, Ning, Rapportive, Ze Frank Games, ONE, Dataminr, Partnered, Grand St., Hightower, Percolate, AnyPerk, Forrst, BarkBox, Postling, Storefront, Circa, Panna, Namely, Decisive, Breather, Tonx Coffee, Songza, Cabana App, Gowalla, PICT, BabbaCo, Vengo, Stowaway Cosmetics, Carnival Mobile, RebelMouse, Excelerate Labs, Prosodic, Cuurio, FancyHands, TopFloor, Food52, Curio Road, Olive Interactive, Handmade Tea, gumhouse, jako doradca korporacyjny w Vaynermedia, jako uznany prelegent na takich konferencjach jak Inc 500 Seminar, IASC Summit,Westchester Digital Summit , i wreszcie jako ten-co-odpowiada-na-każde-pytanie na Twitterze.

Przesłanie Vaynerchuka sprowadza się do prostej zasady, która brzmi “najpierw dawaj, potem proś”. On sam z powodzeniem stosuje tę metodę od lat i zachęca innych do tego samego. Trzeba jednak pamiętać, że zaczynał z uprzywilejowanej pozycji. Bo jego VineLibrary.tv to był w końcu vlog promujący sklep jego rodziny, który już wtedy, w latach 90-tych, generował milionowe obroty. A Vaynerchuk, za sprawą inteligentnego marketingu, “tylko” zwiększył przychody, jak sam wielokrotnie podkreślał, z trzech do bagatela 50 milionów dolarów rocznie. Jego najsłynniejszą strategią było korzystanie z wewnętrznej wyszukiwarki na Twitterze. Tam wyszukiwał tweety od osób zainteresowanych konkretnymi rodzajami wina, i jako znawca i pasjonat, udzielał szybko merytorycznych, i okraszonych specyficznym humorem, odpowiedzi. W ten sposób zaskarbił sobie serca internautów, wieść niosła się szeroko o jego nietypowym podejściu do marketingu, a dziś rzesza jego fanów tylko na Twitterze przekroczyła już gruby milion.

Sama książka jest o tyle zaskakująca, że skupia się na strategiach przydatnych z punktu widzenia dużych firm i korporacji, a Vaynerchuk to w końcu najpierw mały, a teraz średni przedsiębiorca. Powód takiego podejścia jest jednak łatwy do wytropienia. Otóż Vaynerchuk, wykorzystując rosnącą popularność i skuteczność marketingu internetowego, a zwłaszcza marketingu w sieciach społecznościowych, założył firmę Vaynermedia, doradzającą w założeniu największym firmom z amerykańskiej Fortune 500. W ten sposób z typowego biznesmena-praktyka przeistoczył się w doradcę-teoretyka, ale z unikalnym doświadczeniem. I dlatego książka obfituje w opisy strategii, które mają zwiększyć efektywność marketingu w dużych firmach. Paradoksalnie, zasada wzajemności znacznie lepiej sprawdza się w małych biznesach, gdzie osobisty kontakt z klientem jest częstszy i mniej sformalizowany. A korporacje, nawet przy dobrych chęciach, będą mieć z założenia spore trudności z wdrożeniem tej strategii.

Jedna rada od Vaynerchuka wydaje się być jednak na tyle uniwersalna, że może wziąć ją sobie do serca każdy menedżer czy przedsiębiorca. Brzmi ona: bądź autentyczny. I to jest właściwy punkt wyjścia do kolejnych kroków, jakie możemy podjąć w rzeczywistości online. A zasada wdzięczności, czyli zaskakiwanie potencjalnego klienta nietypowymi gestami, ma sens tylko wtedy, gdy będziemy ją stosowali wręcz dla zabawy, bez presji sprzedażowej, co sprawia, że wielu firmom tak trudno ją wykorzystać w praktyce.

Cytaty warte przytoczenia:

“Liderzy biznesu konsekwentnie lekceważą dwie kwestie. Po pierwsze, nie doceniają gotowości ludzi do wybaczania. [...] Po drugie, liderzy nie doceniają wyczulenia klientów na wstawianie kitu.” [1]

“95 procent najgorszych rozwiązań w sferze mediów społecznościowych, jakie znam, było dziełem firm z branży PR, wynajmowanych do zarządzania profilami marek, stronami i blogami.” [2]

“Zawsze, kiedy o twoim produkcie się mówi lub z niego korzysta, jest okazja, aby powiedzieć: Dziękuję, Proszę bardzo, Przepraszam, Jak to?, Naprawdę tak się czujesz? Powiedz mi, co się stało, Jak mogę rozwiązać ten problem? czy Pozwól, że to zrobię. [3]

Styl

Stonowana, ugrzeczniona książka a prawdziwy, naturalny styl wypowiedzi Vaynerchuka, pełen emocji i niecenzuralnych epitetów, to dwa różne światy. Śmiem twierdzić, że z Vaynerchuka jest znacznie lepszym mówcą niż jako autor książek. Jednak niewątpliwą zaletą “Ekonomii wdzięczności” jest zebranie w jednym tomie najważniejszych wskazówek i strategii, co mocno kontrastuje z dosyć chaotycznymi wystąpieniami publicznymi, gdzie jest sporo powtórzeń, żartów, a opis ciekawych strategii zajmuje Vaynerchukowi nawet pół godziny.

Do kogo jest skierowana ta książka?

Głównie działy marketingu dużych firm, ale właściciele małych i średnich biznesów też znajdą tu masę cennych i praktycznych wskazówek.

Chwytna idea, która zagrzeje zespół do pracy to nie wszystko. Jasne zasady, konkretne, wyznawane wartości oraz dbanie o markę i reputację to klucz do udanego szefowania. A może coś jeszcze? Jeśli mielibyście możliwość umówienia się na kawę z jednym z najskuteczniejszych szefów w naszym kraju, czego chcielibyście się od niego dowiedzieć?

Może zapytacie, dlaczego terroryści muszą dbać o swoją reputację i budować własną markę? (Tak, terroryści!) Może zaciekawiłoby Was, dlaczego najgroźniejszym przeciwnikiem jest ten, którego nikt się nie boi, lub dlaczego tak istotne jest podejmowanie bezzwłocznie ważnych decyzji, zanim dogonią nas nasze wątpliwości? Zapewne zainteresowałoby Was także, co pozwala opanować kryzys, albo dlaczego nie ma lidera, jeśli go nie widać.

Jeśli nurtują Was te i inne pytania, nie musicie już dłużej główkować i zastanawiać się, jak tu umówić się na kawę z szefem szefów :) Zaparzcie kawę i… zajrzyjcie do książki Romana i Pauliny Polko „Szefologika, czyli logika szefowania” wydawnictwa Onepress. Jest to doskonała pigułka wiedzy dla liderów, szefów oraz wszystkich osób zainteresowanych tematem, w której doświadczony wojskowy oraz analityczka i dziennikarka zajmująca się przywództwem rozkładają temat szefowania na czynniki pierwsze. Jest to także uniwersalny przewodnik po zarządzaniu zespołem, który uwypukla takie problemy, jak kwestie sięgania po władzę, zaznaczania swojego przywództwa, podejmowanie działań w sytuacjach kryzysowych oraz o konieczności ciągłego „update’owania” samego siebie i swojego zespołu.