Recenzje

Jak szybko płynie czas...

Wojna na wschodniej Ukrainie w jeszcze większym stopniu niż euforia Majdanu zwróciła uwagę Polaków na jej historię i współczesność. Mało znaną historię i nieznaną współczesność - należy dodać, bo konia z rzędem temu, kto wcześniej interesował się dziejami Doniecka albo Ługańska. Nie ma też lepszej rekomendacji niż książka zagranicznego korespondenta, który latami poznaje kraj, skrupulatnie gromadzi wiedzę i niekiedy zaczyna coś z tego, co widzi, rozumieć. Piotr Pogorzelski, korespondent Polskiego Radia, te wymogi spełnił z nawiązką, tyle tylko że przegrał z czasem.

Wydana u schyłku 2013 roku, a po kilku miesiącach wydana po raz drugi z dodanym rozdziałem poświęconym Majdanowi i jego skutkom, po krótkim czasie z aktualnego reporterskiego dokumentu stała się już niemal książką historyczną. Po prorosyjskiej rewolcie na Krymie, jego bulwersującej aneksji, wojnie donieckiej i po zestrzeleniu pasażerskiego boeinga Ukraina już nigdy nie będzie taka sama. Niemniej ten zbiór ciekawych tekstów warto przeczytać, gdyż informacje - dane nam z pierwszej ręki - o stylu życia Ukraińców, muzyce, jakiej słuchają, kinie, jakie oglądają, i łapówkach, które wręczają, nic nie straciły na wiarygodności. Obserwacje autorskie związane z losami politycznymi Ukrainy, jej historią, trudnymi relacjami z Polską niewątpliwie mogą stać się cennym uzupełnieniem wiedzy, jeśli przyjdzie nam ochota, a życie to umożliwi, by kraj ten poznać z autopsji. Sylwetki gwiazd ukraińskiego popu, próby wyrwania się ambitnych Ukraińców z wrodzonego marazmu i postsowieckiej bylejakości, walka o godność kobiety i rodziny stają się cennym źródłem wiedzy o współczesnym obliczu naszego wschodniego sąsiada, mimo że autor daleki jest od patrzenia na Ukrainę przez różowe okulary swej nieskrywanej sympatii do tego kraju. A może książka warta jest lektury właśnie dlatego...

Szefie, weź się za siebie!

"Podwładny powinien przed obliczem przełożonego mieć wygląd lichy i durnowaty, tak by swoim pojmowaniem istoty sprawy nie peszył przełożonego" - głosił ukaz cara Piotra I z 1708 r. Dziś żaden jaśnie panujący już nam jednak nie powie, jak powinny się układać wzorcowe relacje władzy w pracy. Zostają więc książki. Takie, jak choćby ta.

Jestem zdania, że każdy powinien sobie od czasu do czasu poczytać o kierowaniu ludźmi I ci, co już kierują (bo przecież powinni się stale doskonalić, a przynajmniej mieć taką ambicję). I cała reszta też. Ścieżki awansu w hierarchicznych organizacjach są tak bardzo poplątane, że nikt nie może znać dnia ani godziny. A nuż zostanie szefem. I może przy okazji napsuć w firmie tyle krwi, że straty będą potem trudne do odrobienia.

Poradników o szefowaniu jest wiele. Najwięcej tłumaczeń tekstów anglosaskich. Te z czystym sumieniem polecić można jednak tylko pod warunkiem, że są to pozycje wybitne albo przełomowe. Czytanie zaledwie przyzwoitych zagranicznych książek o tajemnicach kierowania ludźmi z reguły mija się z celem. Bo różnice w kulturze organizacyjnej sprawią, że nikt ich nigdy w życie nie wcieli A jeśli się uprze i będzie importowane schematy realizować, to może nawet osiągnąć efekty odwrotne do zamierzonych. Zostają więc książki polski W ich przypadku poprzeczka idzie troszeczkę w dół. Tu autor nie musi proponować jednej spójnej narracji, która poukłada nam świat na nowo. Dobrze, by rzecz była przynajmniej solidna.

Tak jest właśnie z książką tria: Andrzej Niemczyk, Wiesław Grzesik, Anna Niemczyk. Autorzy od lat trudnią się doradztwem z dziedziny przywództwa. Pierwsze wydanie 2014 ich podręcznika z 2007 roku przebiło się na rynku, więc postanowili je odświeżyć i zaoferować czytelnikom ponownie. Zaproponowana przez nich narracja jest czytelna i łatwo za nią nadążyć. Zaczyna się "po bożemu" - od spraw podstawowych. A więc tego, jak ułożyć sobie relacje z zespołem, jak motywować albo wdrożyć do pracy nowego pracownika (bo jest to zadanie jak najbardziej szefowskie). Jest też oczywiście rozdział o skutecznym i w miarę bezbolesnym zwalnianiu. A potem plan się poszerza. Pojawiają się zadania takie jak koordynacja projektu, procesu handlowego albo zarządzanie sytuacyjne. Zaś dla szefów o wyjątkowo wysokim poziomie autorefleksji autorzy przygotowali trochę psychologii. W tym narzędzia analityczne potrzebne do odpowiedzi na pytanie "a Ty jakim jesteś szefem ".

Wielką zaletą tej książki jest jej niebywała konkretność. Masz do czynienia z konfliktem w zespole? Rób to, to i to. Nie rób tego i tamtego, myślisz, że brak ci autorytetu Sprawdź dokładnie, czy masz rację i przeciwdziałaj, bo czeka cię niechybnie seria następujących konsekwencji. Pisanie książki w tym stylu sprawia, że autorzy czasem ocierają się o truizm. Ale to w przypadku elementarza skierowanego do szerokiego czytelnika jest grzeszkiem z gatunku tych lekkich.

Warto też pochwalić wydawnictwo Helion, że po raz kolejny stawia na autorskie ilustracje swoich książek. Tak było z rysunkami Cezarego Krysztopy w książce „Szefologika" Romana Polki I tak jest teraz w przypadku ilustracji Michał Wręgi Wielki plus za odejście od sztampy (zbyt) często towarzyszącej drukowanej u nas literaturze biznesowej. Rafał Woś

Wojskowa dyscyplina w zarządzaniu - czego dyrektor może nauczyć się od oficera?

Korporacja, urząd, wojsko czy mała firma - w każdej grupie, która ukierunkowana jest na osiągnięcie konkretnych celów, trzeba wyłonić lidera. Jak nim zostać "Człowiek na stanowisku kierowniczym, który w pracy szuka kumpli, przyjaciół, który chce być kochany przez podwładnych, nie nadaje się do bycia szefem" - to tylko jedno z wielu spostrzeżeń, jakimi doświadczony oficer Roman Polko dzieli się na łamach swojej najnowszej książki.

Polko prezentuje odmienne do powszechnego wyobrażenie lidera. Jego wieloletnie doświadczenie oficerskie oraz zainteresowanie zarządzaniem zaowocowało wydaniem kilku książek, w tym dwóch z zakresu kierowania organizacją. Nie udawaj przed przełożonym, że jesteś jego klonem; decyzje podejmuj w mgnieniu oka; podczas kryzysu sprawdza się wszystko, co pozwala go opanować; Twój najgroźniejszy przeciwnik to ten, którego się nie boisz - to tylko kilka z głównych wskazówek, jakimi podzielił się na łamach swojej najnowszej książki pt. "Szefologika, czyli logika szefowania".

Czego przyszli liderzy mogą nauczyć się od doświadczonego oficera Z książki dowiemy się m.in.:

Czy karać za każde przewinienie? Czy każdego pracownika powinno karać się w ten sam sposób? I w końcu – w jaki sposób karać, by sankcja okazała się skuteczna i motywująca? Co jest w procesie wyciągania konsekwencji najważniejsze - JASNOŚĆ PROCEDUR. Podwładny musi wiedzieć, za co może oczekiwać pochwały, a za co nagany - jeśli nagrody i kary będą przyznawane dla niego w sposób niezrozumiały, powstępowanie takie będzie miało negatywny wpływ na jego motywację, nastawienie do przełożonego i efektywność pracy.

W swojej książce Roman Polko stwierdza jednoznacznie: "Człowiek na stanowisku kierowniczym, który w pracy szuka kumpli, przyjaciół, który chce być kochany przez podwładnych, nie nadaje się do bycia szefem". Pierwszy test charakteru pod tym względem odbywa się w momencie awansu, kiedy to osoba awansowana na stanowisko kierownicze jest zmuszona zarządzać swoimi kolegami i koleżankami. Autor książki przestrzega, by nie przerysowywać swojej nowej roli i nie zmieniać układów koleżeńskich ze znajomymi, ale też radzi, by być stanowczym i trzymać się zasad niezależnie od sympatii i antypatii. Oficer za przykład zgubnego działania faworyzowania lubianych pracowników podaje sytuację z jego życia. Oficer X był bardzo ceniony w swojej jednostce za entuzjazm i bycie duszą towarzystwa. Sentyment do tego człowieka nie pozwolił oficerowi na zwolnienie go za ewidentne niedociągnięcia. Efektem tej sytuacji było stworzenie stanowiska o niskiej odpowiedzialności dla oficera X oraz jego wyjazd na akcję do Kosowa. Tutaj niedociągnięcia oficera skończyły się tragicznie - uprowadzeniem i śmiercią kilku serbskich nauczycielek.

Wojskowe przykłady skutecznego dowodzenia oraz efektów nieskutecznego zarządzania mogą wydawać się przeciętnemu czytelnikowi wyolbrzymione i nijak mające się do rzeczywistości, w której działa zwykły kierownik czy prezes. Jednak niezależnie od środowiska, w jakim zarządzamy, problemy i ich konsekwencje pozostają takie same. Ludzkiego życia czy obronności kraju nie można co prawda stawiać na jednej szali z decyzją o zwolnieniu niekompetentnej kadrowej, ale podejmowanie kluczowej dla rozwoju firmy decyzji, której efektem może być pozbawienie całego działu środków do życia lub splajtowaniem firmy, nie jest decyzją łatwą. Wnioski płynące z sukcesów i porażek Romana Polko jako dowódcy są bardzo cenną wiedzą dla każdego, kto zajmuje stanowisko kierownicze.

Trzeci tom przygód podróżniczki w czasie

Trylogia
Książka zaczyna się w tym momencie, gdzie drugi tom się kończy. W zasadzie cała trylogia to jedna opowieść i trudno by było zakończyć czytanie na którymś z tomów. Tym bardziej, że historia naprawdę wciąga, a napięcie rośnie. Oba główne wątki (tajemniczy i miłosny) stały się w drugim tomie jeszcze bardziej interesujące. Nic tylko sięgnąć po ostatni tom. Współczuję ludziom, którzy musieli czekać, aż autorka napisze dalszą część (według Wikipedii między wydaniem kolejnych książek upływał cały rok).

Tytuły i kamienie
Tom 1: Czerwień Rubinu - Rubinem jest Gwen, choć początkowo wydawało się, że będzie to Charlotta.
Tom 2: Błękit Szafiru - to Lucy (w drugim tomie więcej się o niej dowiadujemy)
Tom 3: Zieleń Szmaragdu - Hrabia de Saint Germain (w tym tomie zostają odsłonięte jego plany)

Wątek miłosny
Głównym wątkiem pozostaje oczywiście wątek tajemnicy dwunastu podróżników w czasie oraz chronografu, ale mamy tutaj przynajmniej dwa główne wątki miłosne. Myślę, że sukces książki spowodowany jest właśnie tymi wątkami, a szczególnie tym między Gwendolyn i Gideonem.
Autorka
Jakoś tak nie skojarzyłem, że autorka jest Niemką dopóki nie obejrzałem ekranizacji pierwszej części. Napisała około 20 książek. Specjalizuje się w powieściach dla kobiet. Dzięki Trylogii Czasu stała się najbardziej znanym współczesnym niemieckim pisarzem.
Film
W 2013 wyszedł pierwszy film Czerwień Rubinu (Rubrot). Niedługo dostępny będzie kolejny. Choć film jest niemieckojęzyczny kręcono go w Londynie (np. jedna scena jest na Millennium Bridge).
Adaptacja filmowa oznacza zwykle dużo skrótów i sporo zmian. Tak było i tutaj.

Ogólnie rzecz biorąc zostało to zrobione dość dobrze. Mam jednak nadzieję, że może kiedyś i Hollywood się za to zabierze i zrobi to trochę lepiej.
Jak wynika za to ze zwiastuna drugiej części, dla filmowców całowanie się Gwen i Gideona to było za mało.

Podsumowując
Zdecydowanie polecam książki, a szczególnie audiobooki, bo interpretacja Małgorzaty Lewińskiej jest świetna.

Zaczęłam czytać i nie mogę wyjść z podziwu! :) Bohaterka książki jest bardzo zabawna, więc co chwilę wszyscy w domu mogli słyszeć mój śmiech. Z pewnością szybciutko ją skończę i przekaże mojej mamie, żeby również mogła w miły sposób oderwać się od rzeczywistości :)

Takie ,,Pokusy i łakocie'' mogę pochłaniać cały czas :)