Recenzje

Autorzy książki piszą o konieczności zaznaczania swojego przywództwa, o sięganiu po władzę zamiast czekania, aż przyjdzie sama, o podejmowaniu nadzwyczajnych działań w sytuacji kryzysowej. O rozsądnym ryzykowaniu i pochwale pośpiechu. O "rodzicach" porażki i marce, o którą dbają nawet terroryści. O poznawaniu wroga i przeobrażaniu się z podwładnego w lidera. O wartościach, które obowiązują w każdych okolicznościach, o specjalizacji, dzięki której podwładni przestają zazdrościć szefowi awansu (bo czasem zarabiają lepiej od niego), oraz o konieczności ciągłego "updateowania" siebie samego i swojej instytucji do nowej, ulepszonej wersji.

Któż z nas (w każdym razie z naszego pokolenia) nie zaczynał swojej przygody z projektowaniem od AutoCAD-a, a nauki tego programu od którejś z książek Andrzeja Pikonia? Książką tą dla wielu z nas był kultowy już podręcznik „Pierwsze kroki”, który właśnie doczekał się wznowienia i aktualizacji treści do polskiego interfejsu nowej wersji popularnego środowiska Autodesku.

„AutoCAD 2014 PL. Pierwsze kroki” – bo o tej książce jest tu mowa – to najnowsze dzieło Andrzeja Pikonia i kolejna pozycja CAD-owska w ofercie wydawnictwa Helion. Podręcznik przeznaczony jest dla początkujących użytkowników AutoCAD-a, którzy pragną poznać to środowisko od podstaw i w praktyczny sposób, ucząc się jednocześnie ogólnych zasad projektowania technicznego.

Książka – jak wskazuje już sam tytuł – krok po kroku wprowadza czytelnika w arkana tworzenia rysunków w AutoCAD-zie, począwszy od prostych zagadnień i zupełnie podstawowych operacji, aż po te bardziej zaawansowane. Autor rozpoczyna od prezentacji interfejsu użytkownika środowiska i podstawowych operacji na plikach, aby następnie przejść do prostych obiektów i posługiwania się różnymi układami współrzędnych.

Kolejne rozdziały dotyczą narzędzi do przeglądania projektów, rysowania precyzyjnego, możliwości modyfikacji obiektów, stosowania różnych rodzajów linii, posługiwania się szykami i uchwytami, korzystania z kreskowań, wymiarowania i edycji właściwości obiektów. Nie zabrakło opisu narzędzi tekstowych i metod parametryzacji projektów, a także informacji na temat bloków, warstw i możliwości drukowania dokumentacji.

Każdy rozdział rozpoczyna się wstępem, w którym skrótowo prezentowana jest treść danego fragmentu książki, zaś w samych rozdziałach wyróżnione są uwagi, praktyczne przykłady i zadania do wykonania. Układ treści jest bardzo przejrzysty, a poszczególne fragmenty ilustrowane rysunkami, które nie dominują jednak nad tekstem, jak często ma to miejsce w samouczkach dostępnych w internecie.

Całość uzupełnia podsumowanie wiadomości, w którym przedstawiono praktyczne zastosowanie poznanych narzędzi i poleceń do opracowania kompletnego rysunku wykonawczego prostej części mechanicznej. Rozdział ten pozwala utrwalić wiedzę i przekonać się, jak wykorzystać ją w dalszej karierze. Jak widać podręcznik obejmuje szeroki zakres zagadnień i może stanowić doskonały punkt wyjścia do dalszych eksperymentów.

Publikacja napisana jest swobodnym i zrozumiałym językiem, dzięki czemu może z niej korzystać dosłownie każdy, nie tylko student czy absolwent uczelni technicznej, lecz również osoby nie mające szerokiej wiedzy na temat narzędzi CAD czy nawet komputerów w ogóle. Autor nie przytłacza czytelnika niepotrzebnymi wiadomościami dodatkowymi, a wszelkie nowe pojęcia tłumaczy w sposób jasny i przejrzysty, co sprawia, że nauka jest efektywna i przyjemna.

Po książkę „Rework” sięgnęłam głównie ze względu na jej autorów – założycieli firmy 37signals, która stworzyła internetowe narzędzie do zarządzania projektami Basecamp. Sama z Basecampa nie korzystam na rzecz narzędzi bardziej agile’owych i dostosowanych do projektów IT jak Assembla czy Pivotal Tracker, słyszałam jednak o Basecampie pochlebne opinie, więc byłam ciekawa, co jego twórcy mają do powiedzenia na temat prowadzenia jakby na to nie patrzeć przynoszącego im pokaźne zyski biznesu.

Osobiście nie przepadam za listami rzeczy, które powinnam zrobić, jeśli chcę być szczęśliwa, bogata, czy też osiągnąć sukces w biznesie. Podchodzę do nich nieco sceptycznie, ponieważ nie wierzę w złote reguły, które mają zastosowanie w każdym przypadku. Nie oznacza to jednak, że ich nie czytam, bo czasami faktycznie zawierają one myśli, których nie dostrzegałam, a które uważam za wartościowe. Z takimi listami jest jeszcze jeden problem. Mimo że poszczególna myśl na liście złotych reguł jest najczęściej opatrzona komentarzem i autor prawdopodobnie starał się słowami jak najlepiej oddać to, co w jego przypadku odniosło pozytywny efekt, to jednak nikt nie zrozumie jego myśli w 100% tak, jak on to chciał przekazać z pozycji swojego konkretnego doświadczenia, którego czytelnik nie posiada. W kontekście książki „Rework” jest to o tyle istotne, że niektóre z rad na pierwszy rzut oka mogą się wykluczać, ale w praktyce wcale tak nie musi być, jeśli zastosujemy konkretną radę w konkretnej sytuacji, a nie przyjmiemy jej jako stałą i niezmienną. Nie ma też, co podążać za radami, które nie są w zgodzie z nami, ponieważ jak to sami autorzy książki „Rework” zauważają najlepiej być sobą. Ostatecznie wychodzi na to, że i tak trzeba mieć swój rozum, a nie ślepo podążać za czyimiś radami próbując powielić jego sukces.

Wśród rad autorów książki „Rework” można znaleźć dużo fajnych spostrzeżeń/pomysłów. Mnie najbardziej ujęły trzy.

1. Porażka to nie żaden rytuał przejścia

Dużo się mówi o nauce na błędach, o tym, że warto je popełniać, bo przynajmniej wiemy, jak nie robić. Cóż ostatecznie dalej nie do końca wiemy, jak robić i jak pokazują badania przeprowadzone przez Harvard Business Scholl wcale wnioski wyciągnięte na podstawie popełnionych błędów nie pomagają w osiągnięciu sukcesu, ponieważ ten, co popełnił już błędy w biznesie ma takie samo prawdopodobieństwo odniesienia sukcesu jak ten, co dopiero zaczyna (23%), a ten, co już raz sukces odniósł ma nieco większe szanse na kolejny sukces (34%), bo już wie co robić. Więcej o badaniu w artykule Leslie Berlin „Try, Try Again, or Maybe Not”, do którego odwołują się autorzy książki „Rework”.

2. Po co rozbudowywać firmę?

Moim marzeniem, które już wkrótce się spełni, jest prowadzenie własnej firmy IT. Z zazdrością spoglądam na właścicieli firm już istniejących i odnoszących sukcesy, ale nie tych ogromnych ze 100 i więcej pracownikami, tylko tych małych, z kameralną, rodzinną atmosferą. Początkowo, chyba jak większość, myślałam, że miarą sukcesu firmy, jest jej rozwój właśnie w zakresie liczby pracowników. Na szczęście ktoś, kto nie czyta tylu książek o biznesie co ja, ale i tak posiada do niego zdrowe i rozsądne podejście, uświadomił mi, że wcale tak nie musi być. Jak się okazało właściciele firmy 37signals myślą podobnie i własnym przykładem udowadniają, że małe firmy też są fajne i bardzo dochodowe.

3. Mit błyskawicznego sukcesu

Autorzy podkreślają, że nie osiągnęli swojego sukcesu z dnia na dzień. Często patrząc na znane firmy odnosi się wrażenie, że tak właśnie było, że w szybkim tempie doszły do tego, co mają. I faktycznie niektóre startupy dostają duże dofinansowanie na wczesnym etapie, ale jest to rzadki scenariusz i raczej krótkotrwały, bo wydaje mi się, że jeśli chce się na rynku pozostać nie 2 a 20 lat i jeśli zakłada się firmę w celu jej prowadzenia, a nie odsprzedania, to wcale nie trzeba, a może nawet lepiej nie mieć na początku zewnętrznego inwestora.

Po książkę „Rework” sięgnęłam głównie ze względu na jej autorów – założycieli firmy 37signals, która stworzyła internetowe narzędzie do zarządzania projektami Basecamp. Sama z Basecampa nie korzystam na rzecz narzędzi bardziej agile’owych i dostosowanych do projektów IT jak Assembla czy Pivotal Tracker, słyszałam jednak o Basecampie pochlebne opinie, więc byłam ciekawa, co jego twórcy mają do powiedzenia na temat prowadzenia jakby na to nie patrzeć przynoszącego im pokaźne zyski biznesu.

Osobiście nie przepadam za listami rzeczy, które powinnam zrobić, jeśli chcę być szczęśliwa, bogata, czy też osiągnąć sukces w biznesie. Podchodzę do nich nieco sceptycznie, ponieważ nie wierzę w złote reguły, które mają zastosowanie w każdym przypadku. Nie oznacza to jednak, że ich nie czytam, bo czasami faktycznie zawierają one myśli, których nie dostrzegałam, a które uważam za wartościowe. Z takimi listami jest jeszcze jeden problem. Mimo że poszczególna myśl na liście złotych reguł jest najczęściej opatrzona komentarzem i autor prawdopodobnie starał się słowami jak najlepiej oddać to, co w jego przypadku odniosło pozytywny efekt, to jednak nikt nie zrozumie jego myśli w 100% tak, jak on to chciał przekazać z pozycji swojego konkretnego doświadczenia, którego czytelnik nie posiada. W kontekście książki „Rework” jest to o tyle istotne, że niektóre z rad na pierwszy rzut oka mogą się wykluczać, ale w praktyce wcale tak nie musi być, jeśli zastosujemy konkretną radę w konkretnej sytuacji, a nie przyjmiemy jej jako stałą i niezmienną. Nie ma też, co podążać za radami, które nie są w zgodzie z nami, ponieważ jak to sami autorzy książki „Rework” zauważają najlepiej być sobą. Ostatecznie wychodzi na to, że i tak trzeba mieć swój rozum, a nie ślepo podążać za czyimiś radami próbując powielić jego sukces.

Wśród rad autorów książki „Rework” można znaleźć dużo fajnych spostrzeżeń/pomysłów. Mnie najbardziej ujęły trzy.

1. Porażka to nie żaden rytuał przejścia

Dużo się mówi o nauce na błędach, o tym, że warto je popełniać, bo przynajmniej wiemy, jak nie robić. Cóż ostatecznie dalej nie do końca wiemy, jak robić i jak pokazują badania przeprowadzone przez Harvard Business Scholl wcale wnioski wyciągnięte na podstawie popełnionych błędów nie pomagają w osiągnięciu sukcesu, ponieważ ten, co popełnił już błędy w biznesie ma takie samo prawdopodobieństwo odniesienia sukcesu jak ten, co dopiero zaczyna (23%), a ten, co już raz sukces odniósł ma nieco większe szanse na kolejny sukces (34%), bo już wie co robić. Więcej o badaniu w artykule Leslie Berlin „Try, Try Again, or Maybe Not”, do którego odwołują się autorzy książki „Rework”.

2. Po co rozbudowywać firmę?

Moim marzeniem, które już wkrótce się spełni, jest prowadzenie własnej firmy IT. Z zazdrością spoglądam na właścicieli firm już istniejących i odnoszących sukcesy, ale nie tych ogromnych ze 100 i więcej pracownikami, tylko tych małych, z kameralną, rodzinną atmosferą. Początkowo, chyba jak większość, myślałam, że miarą sukcesu firmy, jest jej rozwój właśnie w zakresie liczby pracowników. Na szczęście ktoś, kto nie czyta tylu książek o biznesie co ja, ale i tak posiada do niego zdrowe i rozsądne podejście, uświadomił mi, że wcale tak nie musi być. Jak się okazało właściciele firmy 37signals myślą podobnie i własnym przykładem udowadniają, że małe firmy też są fajne i bardzo dochodowe.

3. Mit błyskawicznego sukcesu

Autorzy podkreślają, że nie osiągnęli swojego sukcesu z dnia na dzień. Często patrząc na znane firmy odnosi się wrażenie, że tak właśnie było, że w szybkim tempie doszły do tego, co mają. I faktycznie niektóre startupy dostają duże dofinansowanie na wczesnym etapie, ale jest to rzadki scenariusz i raczej krótkotrwały, bo wydaje mi się, że jeśli chce się na rynku pozostać nie 2 a 20 lat i jeśli zakłada się firmę w celu jej prowadzenia, a nie odsprzedania, to wcale nie trzeba, a może nawet lepiej nie mieć na początku zewnętrznego inwestora.

Matt Armendariz i jego blog Matt Bites znany jest chyba każdemu blogerowi kulinarnemu. Ja przyglądam się prezentowanym tam przepisom i zdjęciom od bardzo dawna i z przyjemnością podziwiam zdjęcia i czytam zabawne teksty Matta. Ucieszyła mnie więc bardzo informacja, iż postanowił wydać książkę poświęconą fotografii kulinarnej i to w dodatku dedykować ją blogerom. Równie miłą niespodzianką okazała się polska wersja książki wydana całkiem niedawno przez wydawnictwo HELION - klik. Warto zaznaczyć, iż jest to już trzecia pozycja tego wydawnictwa poświęcona fotografii kulinarnej (wcześniej ukazały się "Fotografia kulinarna" i "Ujęcia ze smakiem")

To co spodobało mi się od razu, to format książki i papier na jakim została wydana. Jest bardzo przyjemna w dotyku, co dla mnie - osoby stawiającej zmysły na pierwszym miejscu - jest bardzo istotne i często ma decydujący wpływ na zakup książki. Uwielbiam ten rodzaj papieru, jego grubość i delikatny połysk.

A co kryją te apetyczne strony?

"Fotografia kulinarna dla blogerów" podzielona jest na cztery główne części - Elementarz, Kreatywność, Stylizacja i Praktyka, czyli wszystko to, co najważniejsze. W każdej części znajdziecie mnóstwo praktycznych i bardzo przejrzyście podanych informacji dotyczących każdego etapu i elementu związanego z przygotowaniem zdjęć na bloga. Nie brak tu cennych wskazówek dotyczących wyboru aparatu, rodzaju oświetlenia, metod pracy, kompozycji i aranżacji, a nawet sposobu przechowywania wszystkich rekwizytów, których każdy z blogerów ma przecież mnóstwo i dobrze wiemy, że nikt z nas nie powiedział w tej kwestii ostatniego słowa ;)

W książce znajdziecie także wskazówki dotyczące tego, jak radzić sobie z potrawami trudnymi do sfotografowania, np. niesfornymi zupami. Na koniec Matt puszcza oko chyba do każdego blogera (i jego rodziny) - radzi, jak zrobić piękne zdjęcia i jednocześnie zdążyć zjeść potrawę zanim zupełnie wystygnie - na pewno doskonale wiecie co mam na myśli :)

Dużą zaletą jest przejrzysty tekst - wszystkie informacje podane są w bardzo czytelny i zrozumiały sposób. Nawet te najbardziej teoretyczne wskazówki zawsze podparte są zdjęciami/obrazkami przedstawiającymi opisywane treści. Bardzo cenne są moim zdaniem przedstawienia pokazujące różne wersje omawianego oświetlenia/aranżacji, łącznie z tymi, które są najmniej korzystne czy wręcz nie udane.

Książka odpowiada na wiele moich wątpliwości i pytań i jestem pewna, że będzie stanowiła źródło inspiracji dla wielu osób zajmujących się fotografią kulinarną.

Jeśli więc macie blog lub właśnie postanowiliście zacząć go prowadzić - bardzo polecam!

Niedawno zarzekałem się (po lekturze którejś z książek Beaty Pawlikowskiej), że już nigdy nie przeczytam żadnego poradnika. Nic jednak nie poradzę na to, że lubię tego typu pozycje. Co prawda dziewięć na dziesięć mnie zawodzi, ale zawsze można znaleźć jakąś perełkę np. "Nawyk wytrwałości". Niestety "Działaj teraz" nie zaskoczyło mnie pozytywnie. Na pewno nie była to lektura bezwartościowa. Po przeczytaniu jednak kilku czy kilkunastu podobnych książek większość rad przyjmowałem ze znudzeniem, gdyż już je znałem. Cechą poradnika, według mnie, musi być mniejsza czy większa odkrywczość. Nie znoszę powtarzania tematów już świetnie opracowanych w innych publikacjach.

Zaciekawiły mnie dwie rzeczy. Pierwsza to podejście Zbigniewa Ryżaka do wyboru drogi życiowej. Autor zaleca nieskupianie się jedynie na sobie, ale także wzięcie pod uwagę to, co możemy zrobić dla społeczności poprzez naszą pracę. A druga to przywołanie metody św. Ignacego Loyoli przydatnej do walki nie tylko z grzechami i słabościami, ale także z nawykami niosącymi za sobą negatywne konsekwencje. Można ją także wykorzystywać do realizacji różnych postanowień (choćby nauka języka obcego czy codzienne ćwiczenia). Sposób wybitnego teologa jest genialny w swojej prostocie. Wystarczy kartka i długopis. Na środku zapisujemy numery kolejnych dni miesiąca. Po prawej stronie zaznaczamy jakimś znakiem (np. kółeczkiem) nasze zwycięstwa, po lewej np. krzyżykiem nasze upadki. Metoda ta może na pierwszy rzut oka wydaje się nieskuteczna, a nawet infantylna, ale zastanówmy się, co możemy zyskać. Po pierwsze pod koniec miesiąca zyskujemy czarno na białym rozliczenie z naszego postępowania. A po drugie taka lista działa na człowieka mobilizująco. Tak mi się spodobał ten sposób, że postanowiłem sięgnąć po całość "Ćwiczeń duchowych" Ignacego Loyoli.

Te dwie kwestie szczególnie zapadły mi w pamięć po skończonej lekturze "Działaj teraz". Co do reszty to trudno mi ocenić, ponieważ przeczytałem już trochę książek, artykułów i wpisów blogowych na tematy poruszane w "Działaj teraz". Gdyby publikacja Zbigniewa Ryżaka była pierwszą dotyczącą samorozwoju, na którą się natknąłem na pewno patrzyłbym na nią inaczej. Niestety tak nie jest, więc przy części rozdziałów nudziłem się.

Na pewno trzeba docenić styl i język, którym posługuje się autor. Wszystko zostało wytłumaczone w jasny sposób dla czytelnika, który kompletnie nie orientuje się w literaturze motywacyjnej. Cieszą mnie również dość krótkie rozdziały, podzielone dodatkowo na mniejsze części. Dzięki temu nie tylko łatwiej jest odnaleźć dany fragment, ale i mózg lepiej przyswaja informacje przekazywane na kartach książki. Kolejny atut to przekrojowe potraktowanie tematu skutecznego działania i realizacji postawionych celów. Autor odniósł się do wielu problemów, które może spotkać czytelnik zabierając się za wcielenie w życie swoich planów. Oczywiście możemy spotkać niestandardowe przeszkody, ale z większością przypadków powinniśmy sobie poradzić zaglądając od czasu do czasu do "Działaj teraz".

Niezbyt często, ale czasami zmieniam zdanie o przeczytanych książkach (niedawno duży zwrot dokonał się w odniesieniu do pozycji Beaty Pawlikowskiej). Na pewno będę więc wracać do publikacji Zbigniewa Ryżaka. Wierzę, że niejeden raz mi pomoże. Napisałem w pierwszym akapicie, że "Działaj teraz" nie zaskoczyło mnie pozytywnie. Nie miałem na myśli tego, że jest to bezwartościowa lektura. Spodziewałem się dość dobrej książki i "Działaj teraz" taką się okazało. Ale nie jest to szczyt literatury motywacyjnej. Na kolejną perełkę (pierwszą jest "Nawyk wytrwałości") muszę jeszcze poczekać.