Recenzje

Co łączy „Tysiąc szklanek herbaty. Spotkania na Jedwabnym szlaku” i „Henryka Sytnera Wakacje na dwóch kółkach”? Obie są autorstwa Roberta „Robba” Maciąga. Z pierwszą z nich odbyłam fascynującą książkowo- rowerową podróż historycznym Jedwabnym Szlakiem, z drugą – sentymentalną podróż w czas mojego dzieciństwa i dorastania, w czas, gdy ulice miast, miasteczek i wsie pustoszały, a kto żyw zasiadał przed radiowym odbiornikiem, by w napięciu śledzić zmagania kolarzy w Wyścigu Pokoju. Polska w tamtych czasach była kolarską potęgą, toteż na fali niewiarygodnej popularności i sukcesów Szurkowskiego, Szozdy i innych – jak pisze „Robb” Maciąg – „niemal każdy na rowerze jeździł lub o rowerze marzył.”
Na tej samej fali popularności JEDEN człowiek wymyślił i realizuje nieprzerwanie od 44 lat największy masowy konkurs w historii Polski, w którym wzięły już udział tysiące uczestników (np. w 1975 r.- 10.000, a rok wcześniej – 9.000 uczestników!). Konkurs zresztą „dorobił” się 530 laureatów.
Wakacje na dwóch kółkach- bo tak brzmi jego nazwa – tym razem adresowany był nie do zawodowców, lecz amatorów – młodych ludzi z maleńkich miasteczek i wsi, bez doświadczenia, jak pisze Maciąg, za to z wielkimi ambicjami.
Wakacje na dwóch kółkach od dawna już warte były tego, by sięgnąć do coraz odleglejszych jego początków i ocalić je od przemijania, by odszukać choć część z przeszło półtysięcznej „armii” zwycięzców, z których najstarsi dobiegają dziś...sześćdziesiątki! I by wreszcie przedstawić Bohatera Nr 1 – HENRYKA SYTNERA, który od 1962 roku nieprzerwanie pracuje w Polskim Radiu popularyzując zdrowy tryb życia i Wakacje na dwóch kółkach.
Zadania tego podjął się Robert „Robb” Maciąg - podróżnik i zapalony rowerzysta, który poznaje świat z siodełka. Czytając jego obecną książkę odnoszę wrażenie, że nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, na co się porywa i z czym przyjdzie mu się mierzyć. Tym większa więc wdzięczność, że 12- miesięczna praca przyniosła tak obfity i dojrzały plon. Maciąg przekopuje się przez sterty prasy ( brawo biblioteki, które ocaliły stare roczniki gazet i czasopism!), czyta niemal od deski do deski, by spośród mnogości informacji wyłowić te, które go interesują. Szuka na Naszej Klasie i innych forach internetowych zwycięzców i tak oto w wyniku mozolnej - jak sam pisze – detektywistycznej pracy – powstaje w końcu katalog miejsc, zdarzeń i laureatów.
Kontakt zwłaszcza z tymi najdawniejszymi jest dla Autora nagrodą za włożony trud, okazuje się bowiem, że laureaci sprzed 20 i 30 lat pamiętają więcej niż ci najmłodsi! Reportaże z kolejnych wyjazdów utrwalone na wciąż przechowywanych szpulowych taśmach magnetofonowych, fotografie, „wiecznie żywe wspomnienia” w postaci dyplomów, koszulki, spodenki, które przetrwały w szafach i szufladach od lat osiemdziesiątych! Maciąg pisze: „Bez laureatów, ich pamięci i ogromnej radości z powstawania książki nigdy niczego bym nie napisał”.
Autor nie tylko śledzi dalsze losy laureatów Wakacji na dwóch kółkach, lecz sprawdza też, jak tamta nagroda odmieniła ich życie.
Popedałowałam wraz z laureatami w czasy pierwszych konkursów i wyjazdów, w…miniony wiek, w lata mej młodości!:) Młody Czytelniku, czy potrafisz sobie wyobrazić, że w tamtych czasach nie było sms-ów ani meili, ale były pocztówki! Nikt nie miał w szufladzie paszportu, a i o Europie bez granic nikt nawet nie marzył, toteż Bułgaria, gdzie pierwsi laureaci Wakacji na dwóch kółkach jechali w nagrodę, była dla nich „tak egzotyczna jak dziś Tajlandia. Była dalekim krajem nieznanym”. ( wszystkie cytaty – z książki).
Pierwszy lot samolotem, pierwszy wyjazd za granicę, zdjęcia pstrykane NIE w ilościach hurtowych, skoro rolka filmu zawierała raptem..36 klatek! Z rozrzewnieniem czytam, jak jeden z uczestników przywiózł z wyprawy do Bułgarii…arbuz, by obdzielić tym nieznanym wówczas owocem całą klasę!
Maciąg pisze: „Bez Henryka Wakacje na dwóch kółkach nigdy by nie zaistniały, ale bez laureatów Henryk nie miałby z kim jeździć”, a ja po lekturze książki dodałabym jeszcze TRZECIEGO jej bohatera. To rodzice młodych uczestników konkursowych zmagań, którzy swym pociechom zaszczepili miłość do radiowej Trójki. Wielu uczestników i laureatów konkursu pochodzi z domów, gdzie „słuchanie Trójki było czymś naturalnym i już od małego słuchało się relacji Henryka Sytnera z kolejnych wyjazdów.” Nie dziwi więc, gdy czytamy, że jednym ze zwycięzców w 2006 roku został chłopak, którego tata wygrał 26 lat wcześniej! Inną laureatką została dziewczyna (2006 r.), której mama znalazła się w zwycięskiej trzynastce 22 lata przed nią ( rok 1980). Dwa lata po mamie w nagrodę z Henrykiem pojechali: kuzyn i kuzynka i tylko tacie się nie poszczęściło, bo choć startował, jego praca nie znalazła się w gronie nagrodzonych. Maciąg pisze: „Połowa laureatów to jedna wielka rodzina – dosłownie lub na poziomie koleżeńsko – przyjacielskim”, a dowodem tych słów – wcale nierzadkie małżeństwa byłych laureatów, których potomkowie – jak już napisałam – także startowali w konkursie i też zostawali jego laureatami.
Robert „Robb” Maciąg sumuje rok swej pracy słowami, że pisanie tej książki było fajną zabawą. Dla mnie – jej czytanie też. : )Dziękuję Autorowi za mrówczą pracę, dzięki której powstała książka ocalająca od zapomnienia Ważny Czas, Ważne Zdarzenia, a przede wszystkim - WAŻNEGO CZŁOWIEKA, któremu życzę, by spełniło się Jego kolejne marzenie o japońskich tym razem Wakacjach na dwóch kółkach i wieszczę, że do nieba Henryk Sytner pójdzie nie pieszo, lecz wjedzie z wigorem Mu właściwym na ukochanych dwóch kółkach!: )

Kończę, bo za chwilę 15.05 – pora zatem włączyć program III PR i wysłuchać codziennej audycji pana Henryka.

Znam sporo ludzi, którzy dawniej dużo chodzili po górach, ale kiedy zostali rodzicami utknęli w domu. Rodzice często boją się iść z dzieckiem w góry, nie wiedzą jak się do tego przygotować. Mają wątpliwości jak dziecko zniesie takie wędrówki.

Rodzice, geografowie i zapaleni miłośnicy Tatr Anna i Marcin Szymczakowie wyszli naprzeciw tym lękom i niepewnościom pisząc przewodnik „Tatry z dzieckiem”. Wędrując po polskich i słowackich Tatrach przetestowali wraz z córką liczne trasy i miejsca, które teraz polecają w swojej książce.

Przewodnik rozpoczyna rozbudowany wstęp, którego nie powinniście opuścić. Znajdziecie tutaj wiele informacji praktycznych od tego jak się ubrać, jaki sprzęt turystyczny wziąć ze sobą po zachowanie w sytuacjach trudnych w górach. Oczywiście główny nacisk kładą na to jak wędrować z dzieckiem po takich górach jak Tatry i są to ważne uwagi, sama o wielu rzeczach bym nie pomyślała. Są tu również informacje co robić z dzieckiem, gdy pada deszcz oraz informator z najważniejszymi telefonami.

Autorzy rozwiewają wątpliwości – po górach można, a nawet trzeba chodzić z dziećmi od małego. Uczyć je miłości do przyrody, pogłębiać więź z rodziną, budować wiarę we własne siły. Co więcej okazuje się, że Tatry oferują nam całe bogactwo różnorodnych tras od najprostszych – na wózki i małe nóżki – po trudne i wymagające, ale ciekawe i pełne wrażeń.

Jak korzystać z przewodnika:

Trasy są podzielone na Tatry Polskie i Słowackie. Na początku każdego działu znajdziecie łatwe i krótkie spacery po górach, które nadają się dla rodziców z małymi dziećmi. Potem stopień trudności wzrasta.

Na początku każdej trasy jest mapka, informacja o stopniu trudności, czasie trwania, dojeździe, czy ewentualnych schroniskach. Opisy tras są szczegółowe i zawierają wiele potrzebnych informacji dla rodziców. Dodatkowo koło opisów tras znajdziecie ciekawostki o przyrodzie czy historii regionu oraz „wspomnienia mamy”, czyli krótkie relacje z wycieczek samych autorów. Są też, bardzo cenne podczas wędrówki, pomysły na zabawy, którymi możemy zająć dziecko.

Książka jest wydana w zeszytowym formacie, nie za duża – w sam raz do plecaka. W wewnętrznej stronie okładki znajdziecie mapę, na której zaznaczone są wszystkie miejsca opisane w przewodniku, co pozwala się szybko orientować w zawartości książki. Bardzo ładne zdjęcia i zabawne ilustracje o spójnej grafice są bez wątpienia mocną stroną tego przewodnika.

Jeżeli wybieracie się w Tatry z dzieckiem jest to pozycja obowiązkowa w Waszym plecaku, w Naszym na pewno będzie.

Znam sporo ludzi, którzy dawniej dużo chodzili po górach, ale kiedy zostali rodzicami utknęli w domu. Rodzice często boją się iść z dzieckiem w góry, nie wiedzą jak się do tego przygotować. Mają wątpliwości jak dziecko zniesie takie wędrówki.

Rodzice, geografowie i zapaleni miłośnicy Tatr Anna i Marcin Szymczakowie wyszli naprzeciw tym lękom i niepewnościom pisząc przewodnik „Tatry z dzieckiem”. Wędrując po polskich i słowackich Tatrach przetestowali wraz z córką liczne trasy i miejsca, które teraz polecają w swojej książce.

Przewodnik rozpoczyna rozbudowany wstęp, którego nie powinniście opuścić. Znajdziecie tutaj wiele informacji praktycznych od tego jak się ubrać, jaki sprzęt turystyczny wziąć ze sobą po zachowanie w sytuacjach trudnych w górach. Oczywiście główny nacisk kładą na to jak wędrować z dzieckiem po takich górach jak Tatry i są to ważne uwagi, sama o wielu rzeczach bym nie pomyślała. Są tu również informacje co robić z dzieckiem, gdy pada deszcz oraz informator z najważniejszymi telefonami.

Autorzy rozwiewają wątpliwości – po górach można, a nawet trzeba chodzić z dziećmi od małego. Uczyć je miłości do przyrody, pogłębiać więź z rodziną, budować wiarę we własne siły. Co więcej okazuje się, że Tatry oferują nam całe bogactwo różnorodnych tras od najprostszych – na wózki i małe nóżki – po trudne i wymagające, ale ciekawe i pełne wrażeń.

Jak korzystać z przewodnika:

Trasy są podzielone na Tatry Polskie i Słowackie. Na początku każdego działu znajdziecie łatwe i krótkie spacery po górach, które nadają się dla rodziców z małymi dziećmi. Potem stopień trudności wzrasta.

Na początku każdej trasy jest mapka, informacja o stopniu trudności, czasie trwania, dojeździe, czy ewentualnych schroniskach. Opisy tras są szczegółowe i zawierają wiele potrzebnych informacji dla rodziców. Dodatkowo koło opisów tras znajdziecie ciekawostki o przyrodzie czy historii regionu oraz „wspomnienia mamy”, czyli krótkie relacje z wycieczek samych autorów. Są też, bardzo cenne podczas wędrówki, pomysły na zabawy, którymi możemy zająć dziecko.

Książka jest wydana w zeszytowym formacie, nie za duża – w sam raz do plecaka. W wewnętrznej stronie okładki znajdziecie mapę, na której zaznaczone są wszystkie miejsca opisane w przewodniku, co pozwala się szybko orientować w zawartości książki. Bardzo ładne zdjęcia i zabawne ilustracje o spójnej grafice są bez wątpienia mocną stroną tego przewodnika.

Jeżeli wybieracie się w Tatry z dzieckiem jest to pozycja obowiązkowa w Waszym plecaku, w Naszym na pewno będzie.

Jest to niepozorna książeczka, ma stosunkowo niewielkie rozmiary. Format A5 bądź zbliżony do niego, do tego niecałe 130 stron tekstu. Co razem właśnie powoduje poczucie swoistej niepozorności i pewnej lekkości.

Zastosowana czcionka jest przyjemna dla oka (nie męczy tak szybko wzroku) i wygodnie się ją czyta. Tekst jest ze sobą spójny.

Sama okładka nie razi ani swą kolorystyką ani tym co zostało tam zaprezentowane. Przeważają tu różne odcienie zieleni i żółci. Ciekawy projekt pasujący do tematyki książki. Aż samemu by się chciało gdzieś położyć na łonie natury w ładną pogodę i zrelaksować się :)

O samym autorze nie dowiemy się z tej pozycji zbyt dużo, no ale nie on tu jest najważniejszy. Z drugiej strony małą reklamę pewnej strony już tu odnajdziemy. No ale ona tu też nie jest najważniejszy elementem publikacji. Przejdźmy więc do tego co tu ważne czyli samej treści. Nie ma tu tylko teorii, co ważne prezentowane są różne przykładowe ćwiczenia do każdej z wspomnianych metod jak również odnajdziemy tu przykładowy test sprawdzający jak czytelnik radzi sobie ze stresem.

Wspomniane są tu takie techniki relaksacyjne jak: oddychanie, progresywna relaksacja Jacobsona, wizualizacja, NLP (a właściwie wykorzystanie go ku celom relaksacyjnym), medytacja, autohipnoza (a właściwie jak w NLP, wykorzystanie jej do relaksacji), trening autogenny Schultza. Wspomniano więc kilka różnych technik, z których można wybrać tę, która najbardziej będzie czytelnikowi pasować. Można zarzucić, że są one tylko wspomniane, zbyt krótko opisane, ale wówczas gdy każdej z 7 dróg poświęcono by więcej miejsca nie byłoby już „niepozornej książeczki” ponadto większe byłyby już trudności np. z noszeniem jej ze sobą. Ma to więc swoje plusy i minusy.

Reasumując „7dróg do relaksacji” może nie wyczerpuje tematu nawet tych wspomnianych dróg, ale może być pierwszym krokiem do poszukiwań tego co najlepiej na nas działa. Ważne jest też, że nie mamy tu do czynienia z suchą teorią lecz również z przykładowymi ćwiczeniami do danej techniki. Mnie osobiście przyjemnie się tę książkę czytało, udało mi się poznać m.in. kilka podstawowych informacji o autohipnozie więc czas na czytanie nie był stracony. W skali od 0 do 5 oceniam tę książkę na 4 za jej prostotę, konkret. Piątki nie stawiam bo czegoś wybitnego tu nie było, ale chwilami nawet było ciekawie.

Każdy ma jakieś marzenia. Niektóre są większe, a niektóre mniejsze. Wszystkie są jednak ważne i zasługują na spełnienie. Często brak nam odwagi, aby podjąć ryzyko i zacząć działać, ponieważ droga do sukcesu nie zawsze jest łatwa. Przeważnie jest długa i kręta. Dlaczego mielibyśmy się z tego powodu poddać? Przecież to nasze marzenia! W swojej książce Pełna Moc Możliwości psycholog Jacek Walkiewicz pokazuje, że warto dopiąć swego.

Wszystko zaczęło się od wykładu, który Jacek Walkiewicz wygłosił we wrześniu 2012 roku na TEDxWSB we Wrocławiu. Kilka miesięcy później nagranie z niego trafiło na portal YouTube, gdzie osiągnęło ogromną oglądalność. Internauci zaczęli zasypywać Pana Jacka mailami, co skłoniło go do napisania książki, która jest rozwinięciem wykładu i odpowiedzią na wiele pytań zawartych w listach. Pełna Moc Możliwości nie jest zwykłym poradnikiem i gotową receptą na sukces. Co prawda przedstawione są w niej zagadnienia teoretyczne, jak strach przed zmianą, istota pasji w profesjonalizmie, odwaga czy sposób stawiania celów. Przede wszystkim jednak jest to książka pełna mądrości wynikającej z doświadczenia autora. Opisuje on wiele osobistych sytuacji, własnych marzeń oraz sukcesów, co czyni pozycję bardzo wiarygodną.

Pełna Moc Możliwości jest pełna refleksji. Ukazuje to, co w życiu najbardziej istotne – spełnienie. Kiedy nasze marzenia urzeczywistniają się, a my jesteśmy w pełni sobą, mamy szansę być naprawdę szczęśliwi. Życie jest za krótkie, aby stać w miejscu i mieć nadzieję, że może się uda. Wielkie rzeczy rodzą się z pasji oraz ciężkiej pracy. Trzeba tylko chcieć zacząć działać. Ta książka w tym pomaga. Polecam!

Każdy ma jakieś marzenia. Niektóre są większe, a niektóre mniejsze. Wszystkie są jednak ważne i zasługują na spełnienie. Często brak nam odwagi, aby podjąć ryzyko i zacząć działać, ponieważ droga do sukcesu nie zawsze jest łatwa. Przeważnie jest długa i kręta. Dlaczego mielibyśmy się z tego powodu poddać? Przecież to nasze marzenia! W swojej książce Pełna Moc Możliwości psycholog Jacek Walkiewicz pokazuje, że warto dopiąć swego.

Wszystko zaczęło się od wykładu, który Jacek Walkiewicz wygłosił we wrześniu 2012 roku na TEDxWSB we Wrocławiu. Kilka miesięcy później nagranie z niego trafiło na portal YouTube, gdzie osiągnęło ogromną oglądalność. Internauci zaczęli zasypywać Pana Jacka mailami, co skłoniło go do napisania książki, która jest rozwinięciem wykładu i odpowiedzią na wiele pytań zawartych w listach. Pełna Moc Możliwości nie jest zwykłym poradnikiem i gotową receptą na sukces. Co prawda przedstawione są w niej zagadnienia teoretyczne, jak strach przed zmianą, istota pasji w profesjonalizmie, odwaga czy sposób stawiania celów. Przede wszystkim jednak jest to książka pełna mądrości wynikającej z doświadczenia autora. Opisuje on wiele osobistych sytuacji, własnych marzeń oraz sukcesów, co czyni pozycję bardzo wiarygodną.

Pełna Moc Możliwości jest pełna refleksji. Ukazuje to, co w życiu najbardziej istotne – spełnienie. Kiedy nasze marzenia urzeczywistniają się, a my jesteśmy w pełni sobą, mamy szansę być naprawdę szczęśliwi. Życie jest za krótkie, aby stać w miejscu i mieć nadzieję, że może się uda. Wielkie rzeczy rodzą się z pasji oraz ciężkiej pracy. Trzeba tylko chcieć zacząć działać. Ta książka w tym pomaga. Polecam!

Każdy ma jakieś marzenia. Niektóre są większe, a niektóre mniejsze. Wszystkie są jednak ważne i zasługują na spełnienie. Często brak nam odwagi, aby podjąć ryzyko i zacząć działać, ponieważ droga do sukcesu nie zawsze jest łatwa. Przeważnie jest długa i kręta. Dlaczego mielibyśmy się z tego powodu poddać? Przecież to nasze marzenia! W swojej książce Pełna Moc Możliwości psycholog Jacek Walkiewicz pokazuje, że warto dopiąć swego.

Wszystko zaczęło się od wykładu, który Jacek Walkiewicz wygłosił we wrześniu 2012 roku na TEDxWSB we Wrocławiu. Kilka miesięcy później nagranie z niego trafiło na portal YouTube, gdzie osiągnęło ogromną oglądalność. Internauci zaczęli zasypywać Pana Jacka mailami, co skłoniło go do napisania książki, która jest rozwinięciem wykładu i odpowiedzią na wiele pytań zawartych w listach. Pełna Moc Możliwości nie jest zwykłym poradnikiem i gotową receptą na sukces. Co prawda przedstawione są w niej zagadnienia teoretyczne, jak strach przed zmianą, istota pasji w profesjonalizmie, odwaga czy sposób stawiania celów. Przede wszystkim jednak jest to książka pełna mądrości wynikającej z doświadczenia autora. Opisuje on wiele osobistych sytuacji, własnych marzeń oraz sukcesów, co czyni pozycję bardzo wiarygodną.

Pełna Moc Możliwości jest pełna refleksji. Ukazuje to, co w życiu najbardziej istotne – spełnienie. Kiedy nasze marzenia urzeczywistniają się, a my jesteśmy w pełni sobą, mamy szansę być naprawdę szczęśliwi. Życie jest za krótkie, aby stać w miejscu i mieć nadzieję, że może się uda. Wielkie rzeczy rodzą się z pasji oraz ciężkiej pracy. Trzeba tylko chcieć zacząć działać. Ta książka w tym pomaga. Polecam!

Leży przede mną bardzo "apetyczna" książka "Fotografia kulinarna dla blogerów" autorstwa Matta Armendariza, wydana przez wydawnictwo Helion. Autor pracując w branży spożywczej, w 2005 roku założył bloga kulinarnego. A że blog bez fotografii jest nieatrakcyjny, zaczął fotografować, ucząc się wszystkiego od zera. Pisząc tę książkę, Matt Armendariz miał sprawdzone przez siebie techniki i triki, z którymi mógł się podzielić, co też uczynił.

Materiał zawarty w książce został podzielony na cztery części: 1. Elementarz, 2. Kreatywność, 3. Stylizacja, 4. Kruczki i sztuczki, czyli praktyka. W części pierwszej znajdziemy porady dotyczące wyboru aparatu, obiektywu; podstawowe informacje o oświetleniu, głębi ostrości, balansie bieli oraz metodach pracy. W części drugiej poznamy zasady kompozycji, a także autor uświadomi czytelnika z jakimi trudnościami i wyzwania spotka się, chcąc fotografować potrawy. Część trzecia poświęcona jest stylizacji. Część czwarta to praktyka, czyli porady i wskazówki udzielane przez autora. Tekst uzupełniają fotografie potraw. Na końcu książki zamieszczono skorowidz.

Wg mnie książka skierowana jest do dwóch grup odbiorców. Grupa pierwsza to osoby dopiero zaczynające swoją przygodę z fotografią kulinarną. Kompozycja, oświetlenie, balans bieli omówione są, mówiąc kolokwialnie, łopatologicznie. Ale nie jest to zarzut. Tyle wiedzy ile przekazał autor na łamach książki w zupełności wystarczy osobie, która ma zamiar fotografować swoje kulinarne dzieła, a nigdy nie miała do czynienia z fotografią. Autor udziela wskazówek, jak fotografować w domu, we własnej kuchni, a nie w luksusowo wyposażonym studiu fotograficznym. Na początek przygody z fotografią kulinarną takie wskazówki dotyczące m.in. oświetlenia czy kadrowania są bezcenne.

Grupa druga to osoby, które z podstawowymi zasadami fotografii są obeznane, ale szukają porad dotyczących zaprezentowania potraw. I tu znajdą rozwiązania swoich problemów, np. jak sfotografować lody; jak zaprezentować talerz zupy i porcję mięsa; czy robić zbliżenia czy nie, a jeśli nie to dlaczego. Autor pokazuje rolę rekwizytów, które nadadzą potrawie różnych charakterów od dania barowego, aż po kuchnię domową.

"Fotografia kulinarna dla blogerów" jest dla ludzi, którzy kochają gotować i chcą dzielić się z innymi swoją pasją. Bo w tej książce czuć tą pasję i miłość zarówno do fotografii, jak i do jedzenia. Nie znajdziemy tu sztuczek rodem z reklam, gdzie lakier do włosów, klej, olej silnikowy są "przyjaciółmi" fotografa żywności. Dla autora publikacji potrawa, jej wygląd i smak są na pierwszym miejscu.

Bardzo pomocna książka. Polecam.

Mam tylko jedno ostrzeżenia. Książki nie należy studiować, będąc głodnym. Grozi ślinotokiem.