Recenzje

Agile to grupa metodyk wytwarzania oprogramowania, która cieszy się coraz to większą
popularnością. Agile po polsku znaczy: zwinny, sprawny, zręczny, co znajduje odbicie w założeniach, na których opierają się wspomniane wyżej metodologie.

Wydaje się, że zwinne metodyki wytwarzania oprogramowania szturmem zdobyły rynki zachodnie (nie pamiętam już, kiedy ostatnio miałem do czynienia z zagranicznym klientem, który chciałby prowadzić projekt
kaskadowo). W tej sytuacji na usta ciśnie się pytanie: jak wygląda kwestia ich popularności
na rynku polskim? Bez przeprowadzenia stosownych badań trudno to dokładnie stwierdzić. Patrząc jednak na liczbę polskojęzycznych książek i publikacji nawiązujących do tej tematyki (a także opierając się na moich doświadczeniach zawodowych związanych ze współpracą z polskimi klientami), mogę pokusić się o postawienie tezy, że zainteresowanie metodologiami typu Scrum czy Kanban nieustannie rośnie również i na naszym, rodzimym podwórku. Bardzo
cieszy mnie fakt, że oprócz tłumaczeń zachodnich książek traktujących o tej tematyce
pojawiają się również solidne pozycje polskich autorów, przedstawiające Agile z bliższej nam perspektywy.

Jedną z takich pozycji, którą chciałbym przedstawić dziś w ramach Klubu Dobrej Książki, jest tekst autorstwa Marka Krzemińskiego, zatytułowany Agile. Szybciej, łatwiej, dokładniej. Lektura ta powstała z myślą o osobach pracujących w branży wytwarzania oprogramowania, które rozpoczynają swoją przygodę z praktykami programowania zwinnego i w związku z tym planują wypróbować je w praktyce.

Książka autorstwa pana Marka nie jest szczególnie obszerna, co pozwala przyswoić ją sobie w stosunkowo krótkim czasie. Tekst napisany jest bardzo przyjaznym, lekkim i prostym w odbiorze językiem: książkę czyta się łatwo i przyjemnie. Styl autora przypomina mi nieco teksty Wujka Boba (czyli Roberta C. Martina, autora takich tytułów jak Mistrz Czystego Kodu czy Czysty Kod oraz wielu innych książek, a jednocześnie guru w zakresie Zwinności). Co do samej
treści, książka podzielona jest na wstęp, cztery rozdziały właściwe, bibliografię, załączniki oraz skorowidz. Rzućmy okiem na zawartość rozdziałów.

Rozdział pierwszy (Po co to wszystko? U mnie przecież działa!) to krótka, a przy tym lekka i zabawna część wprowadzająca, która świetnie spełnia swoją rolę: w bardzo inteligentny sposób zachęca czytelnika do zagłębienia się w kolejne rozdziały. Jak to robi? Przeczytaj i przekonaj się sam!

Rozdział drugi (To świetna zabawa!) pokazuje, że spotkanie z Agile nie musi być wcale nudne i poważne, a wręcz przeciwnie: im więcej jest w tym zabawy, tym lepiej.

Rozdział trzeci (Pierwszy dzień w szkole). Po dwóch luźnych i krótkich rozdziałach
wprowadzających czas na bardziej konkretną treść. W tym rozdziale czytelnik znajdzie odpowiedzi na takie pytania jak:
»» czym jest metodyka zwinnego wytwarzania oprogramowania?
»» jakie metodyki zwinnego wytwarzania oprogramowania mamy do dyspozycji?
»» kiedy powinno się wybrać daną metodykę?
»» jakie pojawiają się problemy podczas wdrażania zadanej metodyki?
»» jakie niesie ona korzyści.

Autor omawia wymienione powyżej kwestie w kontekście trzech najbardziej popularnych metodyk Agile, jakimi są: Programowanie ekstremalne, Scrum oraz Kanban.

Rozdział czwarty (Jedziemy z materiałem! - praktykujemy) to przegląd konkretnych
elementów ww. metodyk. Rozdział ten jest podzielny na trzy części: agile dla pierwszaków, starszaków oraz dla „najstarszaków". Czytelnik zapozna się tutaj z takimi elementami zwinnych metodologii jak:
»» codzienne spotkania (ang. daily stand-up),
»» historyjki użytkownika,
»» tablica zadań,
»» praca w cyklach iteracyjnych i planowanie iteracji,
»» demonstracja,
»» retrospektywy,
»» programowanie w parach,
»» definicja ukończenia zadań (ang. definition of done),
»» lista historyjki użytkownika (ang. product backlog),
»» planning poker,
»» wykres wypalania iteracji (ang. burn down chart),
»» prędkość zespołu (ang. team velocity),
»» ciągła integracja,
»» programowanie sterowane testami,
»» samo-organizujący się zespół.

To, co bardzo pozytywnie uderzyło mnie w omawianej książce, to język: zwięzły, jasny i pełen humoru, oraz styl: luźny i bezpośredni. Trzeba jednak w tym miejscu zdecydowanie podkreślić, iż pomimo prostoty języka na każdym etapie lektury czuje się, że autor jest doświadczonym specjalistą w tematyce, którą omawia. Inna sprawa to drobne, ale bardzo miłe polskie akcenty w tekście. W trakcie lektury zagranicznych książek traktujących o tematyce zawodowej nieraz
zdarzało mi się obserwować nawiązania do kina bądź literatury, zazwyczaj anglojęzycznej. Zawsze w takich sytuacjach było mi trochę smutno, bo przecież w polskiej kulturze nie brakuje dzieł literackich czy obrazów, do których warto nawiązywać. Tym większą radość sprawiły mi cytaty z takich klasyków polskiego kina jak „Rejs” czy „Wielki Szu” wplecione zgrabnie w treść książki.

Podsumowując: Agile. Szybciej, łatwiej, dokładniej to rewelacyjna pod kątem merytorycznym treść połączona z lekkim, barwnym językiem. Jeśli szukasz solidnego i przystępnego wprowadzenia w tematykę zwinności, to bez wahania sięgnij po książki autorstwa Marka Krzemińskiego. Nie pożałujesz.

Nie oszukujmy się, nawet niewielki bałagan wokół nas - męczy. Bałagan fizyczny, ale i psychiczny, gdy spóźniamy się, nie umiemy uporządkować osobistych spraw czy położyć spać przed północą, W uporządkowaniu życia pomocny nam może być poradnik wydawnictwa Sensus/Helion „Książeczka minimalisty. Prosty przewodnik szczęśliwego człowieka". Leo Babauta nawołuje: „Przestań konsumować i zacznij wreszcie żyć!". I warto go posłuchać. Autor - sam zdeklarowany minimalista - pokazuje, że dom nie musi przypominać wielkiego składu zbędnych bubli a zadowolenie można czerpać z tego co się ma a nie z pożądania kolejnych rzeczy.

Uczy nas tego, jak uprość swój dzień i walczyć z bałaganem w domu, w komputerze, podczas podróży i w każdej innej życiowej sytuacji. Udowadnia, że dzięki temu zyskujemy więcej wolności, czasu, zdrowia i miejsca na to, co naprawdę się liczy.

Niezwykła podróż do przeszłości

Podróże w czasie to temat dość często poruszany w powieściach młodzieżowych w ostatnim czasie. Zdecydowana większość z nich koncentruje się - poza podróżą w przeszłość bądź przyszłość - na romantycznej przygodzie i miłości, tudzież wielkiej przyjaźni lub skrywanej tajemnicy. Sam moment przenoszenia się w czasie, do odległego o kilkaset lub kilkadziesiąt lat świata odbywa się na różnorakie sposoby. Pomysły autorów zdają się ze sobą rywalizować i niestety nie każdy z nich wydaje się być nowatorski i zaskakujący. Chętnie sięgam po książki, których głównym motywem jest podróż w czasie. Świetnie się bawiłam, czytając tytuły z serii „Poza czasem”, fantastycznie spędziłam czas z bohaterami „Magicznej gondoli” i „Gorączki”. „Nieskończoność” z kolei zawiodła mnie jedynie dlatego, że opowieść okazała się jednotomową historią, a ja chciałam więcej. Wszystkie powyższe tytuły zostały wydane przez Wydawnictwo Egmont i wszystkie są równie dobre. Dlatego bez wahania sięgnęłam po kolejną propozycję Wydawnictwa z motywem podróży w czasie zatytułowaną „Galop ‘44” i zatopiłam się w lekturze.

Książka Moniki Kowaleczko-Szumowskiej bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła i to nie tylko dzięki oryginalnej fabule i ciekawym postaciom. Z historią niestety się nie lubimy - tak było zawsze i nie zamierzam ukrywać tego, iż po powieści o tematyce historycznej sięgam wyjątkowo rzadko. Tym razem zrobiłam wyjątek i absolutnie nie żałuję tej decyzji. Historia, do której odwołuje się autorka to nie suche fakty i daty, ale przepełnione emocjami zdarzenia, w których biorą udział główni bohaterowie „Galopu ‘44”.

Mikołaja i Wojtka łączy tylko jedno - są braćmi. Chłopcy mają odmienne zainteresowania – młodszy Mikołaj jest pełen energii i ciekawości świata, a ponadto pragnie, by brat poświęcił mu trochę uwagi. Starszy Wojtek spędza czas z książką lub muzyką. Pewnego dnia podczas wizyty w Muzeum Powstania Warszawskiego Mikołaj doświadcza czegoś niezwykłego - przenosi się w czasie - w wir powstania warszawskiego, w którym na każdym kroku czyha na niego śmierć. Chłopak szybko przekonuje się, że to co się wokół dzieje jest prawdziwe i że zacięta walka o własne życie to jedyny dobry wybór. Szybko też pojmuje, iż walka o przetrwanie to nie wszystko, powstanie ma zdecydowanie większy wydźwięk. Wojtek decyduje się na podróż w 1944 rok, by odszukać i uratować brata. Uczestnictwo w powstaniu sprawia, że bracia zaczynają doceniać nowe wartości w życiu – przyjaźń i miłość.

Na uwagę zasługuje realizm postaci i wydarzeń. Autorka umieściła w książce fragmenty wydarzeń pochodzące z prawdziwych powstańczych zapisków. Co więcej, w dialogach bohaterów książki nie zabraknie terminologii i zwrotów typowych dla powstańców. To szalenie ważny element, dzięki któremu Monika Kowaleczko-Szumowska uzyskała pożądany efekt.

Powieść charakteryzuje wiele zwrotów akcji. To niewątpliwie zasługa następujących po sobie wydarzeń. Książkę czyta się szalenie szybko. „Galop ‘44” koncentruje się na walce podczas powstania warszawskiego, trudzie związanym z misją o przetrwanie, oraz walką o swoje miejsce na ziemi i nadzieją na lepsze jutro. A jutro to nic innego jak jedna wielka niewiadoma – to poświęcenie, niepewność, ryzyko i często śmierć. Autorka prezentuje wszystkie te elementy w sposób niezwykle realny i trafiający do serca każdego człowieka.

„Galop ‘44” mógłby znaleźć się wśród książek stanowiących świetną propozycję lektury uzupełniającej, a być może nawet obowiązkowej w szkole średniej. Przedstawienie powstania warszawskiego z punktu widzenia współczesnego chłopca może okazać się strzałem w dziesiątkę. Przypuszczam, że niejeden nastolatek może utożsamiać się z wybranym bohaterem powieści.

„Galop ‘44” to tytuł, który powinien poznać każdy bez wyjątku – młodszy czy starszy Czytelnik z pewnością odnajdzie się w książce. Fani powieści historycznych się nie zawiodą, miłośnicy motywu podróży w czasie również nie będą rozczarowani. Ja jestem pod ogromnym wrażeniem powieści i choć oscyluje ona wokół nielubianej przeze mnie historii, to motyw przyjaźni i miłości, odwagi i męstwa, poświęcenia i ryzyka przekonały mnie, iż warto się z nią zapoznać.

Historia do przeżycia

Podróże w czasie w dzisiejszej literaturze czwartej zawsze są ryzykowne, zwłaszcza gdy mają w fabule posłużyć celom nie tylko rozrywkowym. Monice Kowaleczko-Szumowskiej przez pierwsze strony „Galopu `44” zaufać trudno – wydaje się, że autorka próbuje stworzyć edukacyjno-patriotyczną pogadankę, dla niepoznaki obudowaną codziennością bohaterów. Zresztą – codziennością też dosyć obcą zwykłym odbiorcom, bo który nastolatek bez mrugnięcia okiem daje się zabierać rodzicom na kolejne patriotyczne uroczystości… Wojtek i Mikołaj od najmłodszych lat oswajani są z historią Polski, biorą udział w spotkaniach w Muzeum Powstania Warszawskiego, w defiladach i obchodach rocznicowych. Dla ich rodziców to ważne do tego stopnia, że gdy wyjeżdżają na kilka tygodni do Londynu, wizyta w Muzeum Powstania Warszawskiego w rocznicę wybuchu powstania znajduje się na pierwszym miejscu na liście spraw do załatwienia. To już aż za mocno wskazuje zainteresowania autorki i pobrzmiewa nieco tendencyjnie. Kiedy więc Mikołaj i Wojtek odkrywają „magiczne” przejście z muzeum w sam środek powstania, przyjmuje się to raczej bez entuzjazmu – i nawet nie chodzi o prawdopodobieństwo, a o kolejną furtkę do mało subtelnego poruszenia tematu.

Ale „Galop `44” z czasem zaczyna się rozkręcać. Wojtek na początku zmuszany do podróży w czasie szybko zmienia motywacje i coraz bardziej angażuje się w pomoc powstańcom. To prowadzi do sprawdzania na własnej skórze, co oznacza przedzieranie się kanałami i przenoszenie broni, przemykanie się przez ostrzeliwane ulice, co oznacza bliskość śmierci i żegnanie kolegów. Wojtek próbuje zatrzeć pierwsze złe wrażenie, bo zaczyna mu zależeć na pewnej czarnowłosej Lidce. Mikołaj za to ma inne powody, żeby zostać – znalazł tu prawdziwego przyjaciela. Na szczęście Kowaleczko-Szumowska pamięta, że powstanie to nie zabawa czy symulator gry komputerowej – z czasem coraz bardziej bohaterowie wrastają w obcy sobie świat. Mają misję, o której nie wiedzą: potrzebna jest żywa pamięć, by o wydarzeniach z przeszłości opowiadać następnemu pokoleniu. Jednak na razie nikt nie myśli o dawaniu świadectwa… poza korespondentami przygotowującymi depesze dla polskich i brytyjskich radiostacji.

„Galop `44” to książka niezwykła między innymi dlatego, że składa się z faktycznych opowieści powstańców – ale to historie poskładane tak, że w fabule nie ma między nimi luk. Warstwa dydaktyczna nie jest nachalna, co więcej – autorka zdaje sobie sprawę, że musi przekazywać wiadomości dokładnie, żeby wyjaśnić czytelnikom reguły rzeczywistości, do której wysłała bohaterów. Sceny z powstania zapewniają odbiorcom adrenalinę (a ubocznym skutkiem jest też ich wyedukowanie), za to spójność opowieści ukrywa się w emocjach i motywacjach postaci. Czego Wojtek nie dowiedział się w szkole, od rodziców lub w Muzeum, to pozna bezpośrednio – a siła przeżyć wbije mu wydarzenia w pamięć. Jednak chłopięca tęsknota za przygodą, motyw kiedyś w literaturze czwartej właściwie bezdyskusyjny, tu nie ma takiego znaczenia jak bardziej zrozumiałe dla młodych doświadczenia. Bohater chce zrobić wrażenie na Lidce, nie zamierza odmawiać prośbom przełożonych – gdyby złamał reguły, zbyt sztucznie brzmiałoby jego przebywanie w powstańczej Warszawie.

„Galop `44” po pierwszych rozbiegowych rozdziałach bardzo zyskuje i staje się publikacją nie tylko ciekawą jako powieść dla młodzieży, ale i przyjemnym dla tej grupy docelowej uzupełnieniem wiadomości z historii. Nie ma tu zbędnych sentymentów ani martyrologii, ale Monika Kowaleczko-Szumowska nie przypochlebia się starszym czytelnikom nadmiernym patosem. Rytmem ta powieść nawiązuje do atrakcyjnych przez lata przygodówek. Autorka szukała sposobu, jak mówić do nastolatków o historii – i właśnie ten sposób znalazła.

Każdy kto odwiedza mojego bloga wie, że nie przepadam za rodzimymi autorami. Wiele razy zawiodłam się na ich twórczości, dlatego nie sięgam po ich dzieła. Muszę przyznać, że po obyczajową powieść sięgnęłabym szybciej, niż po taką, która ma w sobie szczyptę fantasy, bądź jest książką ubiegającą się o to miano. Chociaż stwierdzam, że to zależy od wydawnictwa. Jeśli znam dane wydawnictwo i wiem, że nie wydaje ono badziewnych powieści, to chętnie przeczytam paranormal czy fantasy Polskiego autora... Dlatego też zaufałam (już dawno zresztą) wydawnictwu Egmont i z przyjemnością sięgnęłam po książkę pani Kowaleczko-Szumowskiej pt. "Galop'44". Sam opis mnie przekonał, bo książek o powstaniu warszawskim niewiele czytałam, a sam temat podróży w czasie właśnie w sam środek wojny z Niemcami okazał się trafem w dziesiątkę, ale o tym nieco niżej.

O podróżach w czasie czytałam już sporo książek i zawsze powtarzam, że dana lektura musi mieć w sobie to nienazwane "coś", co sprawi, że będzie się wyróżniała na tle pozostałych. "Galop'44" niewątpliwie to "coś" posiada. Nie potrafię dokładnie sprecyzować co to jest, jednak mogę przypuszczać, że będą to 3 czynniki: postaci, świat przedstawiony oraz klimat. Autorka bowiem idealnie oddała ten wojenny i historyczny klimat. Czytając przygodę Mikołaja i Wojtka, przez cały czas towarzyszyło mi napięcie, które sprawiało, że nie mogłam oderwać się od książki. A to z kolei sprawiło, że książkę skończyłam w mgnieniu oka. Fakt, że nie jest ona obszerna, a czcionka jest całkiem spora - tylko przyspieszył nieuniknione zakończenie przyjemności, jaką było przeczytanie tego tytułu. Pomimo, iż nie jest to jakaś spektakularnie oryginalna książka, to i tak uważam, że jest godna przeczytania.

O postaciach wspomniałam, to teraz powiem o nich coś więcej. Mikołaj i Wojtek są braćmi, jednak różnią się od siebie jak ogień i woda. Mikołaj jest jak ogień, żywiołowy, ciekawski, posiada niespożytą energię i pragnie uwagi brata, który niezbyt się nim interesuje. Wojtek woli natomiast posłuchać muzyki, poczytać książkę. Wojtek jest tym spokojniejszym z braci. Z początku nie poczułam więzi z ani jednym z braci, jednak kiedy akcja nabrała tempa, obaj w pewien sposób stali się mi bliżsi. Muszę jednak przyznać, że nie tylko ta dwójka przypadła mi do gustu. Autorka stworzyła całą gamę różnych postaci, z których każda na swój sposób mnie do siebie przekonała. Cieszę się, że bohaterowie dorównują dobrej konstrukcji świata przedstawionego.

Muszę przyznać, że brakuje mi pewnego rozwinięcia początku. Byłam przygotowana na nieco dłuższy wstęp przed tym, jak chłopcy przeniosą się do przeszłości. Byłam tym lekko zawiedziona, ale dalsze wydarzenia zrekompensowały mi brak tego i owego. Spodziewałam się również bardziej spektakularnego przeskoku w czasie - chodzi mi tutaj głównie o miejsce i moment, w którym Mikołaj po raz pierwszy "robi przeskok". Niemniej to jedynie szczegół, bo reszta wydarzeń, opis miejsc - jest oparta na faktach, za co ogromny plus!

Zatem czy i komu polecam tę książkę? Polecam, oczywiście, że polecam! Komu? Nie tylko osobom, które uwielbiają tematy historyczne, wojenne, o podróżowaniu w czasie. Polecam ją każdemu. Sądzę, że spodoba się ona większości, ponieważ jest to piękna i poruszająca historia, o której prędko nie zapomnę.

Nie oszukujmy się, nawet niewielki bałagan wokół nas - męczy. Bałagan fizyczny, ale i psychiczny, gdy spóźniamy się, nie umiemy uporządkować osobistych spraw czy położyć spać przed północą, W uporządkowaniu życia pomocny nam może być poradnik wydawnictwa Sensus/Helion „Książeczka minimalisty. Prosty przewodnik szczęśliwego człowieka". Leo Babauta nawołuje: „Przestań konsumować i zacznij wreszcie żyć!". I warto go posłuchać. Autor - sam zdeklarowany minimalista - pokazuje, że dom nie musi przypominać wielkiego składu zbędnych bubli a zadowolenie można czerpać z tego co się ma a nie z pożądania kolejnych rzeczy.

Uczy nas tego, jak uprość swój dzień i walczyć z bałaganem w domu, w komputerze, podczas podróży i w każdej innej życiowej sytuacji. Udowadnia, że dzięki temu zyskujemy więcej wolności, czasu, zdrowia i miejsca na to, co naprawdę się liczy.