Recenzje

to druga książka Zaremby-Śmietańskiego, tu skupienie na sposobach wycen spółek giełdowych. Autor dość mocno polemizuje z przyjętą powszechnie w świecie finansów metodą zdyskontowanych przepływów (DCF). Rzecz dla zdecydowanych fundamentalistów.

Nigdy nie byłam zwolenniczka postu czy głodówki i gdy dostałam w ręce tą książkę długo przeleżała zanim do niej zajrzałam.

Spodziewałam się że znajdę w niej :
Śn: 1szk. wody
II Śn: 2 szk. wody
itd. ; itd ; itd ;

Po pierwsze zaskoczył mnie autor książki, a właściwie jego doświadczenia życiowe przed spisaniem swoich przemyśleń i badań w zakresie postu. Studiował dietetykę, a potem pracował na stanowisku analityka w jednym z wiodących producentów suplementów na świecie. Był odpowiedzialny za dział badań i rozwoju przez co musiał zgłębić zapotrzebowania rynki i jak dotrzeć do klienta. Jego opisane doświadczenia w tym temacie otworzyły mi troszkę oczy.

Nigdy się nie zastanawiałam nad tym ale coś w tym jest, że w TV ciągle reklamują jedzenie. A że teraz jest popyt na zdrowa żywność to każdy chce mieć w swojej ofercie coś co przypomina zdrowe jedzenie. Tzw. zdrowe, bo ciastka zbożowe nie powinny zastępować śniadanie,
a batony fit nie są wcale fit, a sok owocowy nie ma nic wspólnego z owocami.

Po zastanowieniu się pod wpływem tej książki, wszystkie diety które kiedyś stosowałam wymagały kupna odpowiednich produktów: zupa Kwaśniewskiego, dużo jajek, dużo nabiału, pszenica. A teraz na topie jest dieta bezglutenowa i pewnie świetnie się sprzedają wszystkie produkty które mają przekreślony kłosek.

Stosowałam te diety, bo były w co drugiej gazecie o zdrowym odżywianiu. Kiedy po raz pierwszy przeczytałam o zupie Kwaśniewskiego to stwierdziłam - beznadzieja, ale po którymś artykule podpartym jeszcze zdjęciami szczuplutkich dziewczyn zaczęłam stosować.
Czy to przypadek, że były tak promowane, a może ktoś miał na tym zarobić ?

Autor proponuje najtańszą i najzdrowszą metodę odchudzania : 24 godziny post raz w tygodniu. Propaguje zdrowe pożywienie i namawia do ćwiczeń siłowych, ale niczego nie narzuca i skupia się na poście.

Wiele religii i kultur stosuje post od wieków i to nie po to by schudnąć, ale bo taką mają tradycję. I nie są to ludzie osłabieni lub chorzy przez to że poszczą. Książka zadziwiła mnie pozytywnie, a tak się przed nią broniłam. Kiedyś stosowałam kilka dni dietę lekkostrawną, bo miałam problemy żołądkowe i czułam się świetnie, nie byłam ani osłabiona, ani nerwowa. A wręcz przeciwnie, kiedy zobaczyłam mój płaski brzych to byłam w świetnym nastroju.

Mam wrażenie że krótkotrwały post to odpoczynek dla naszego układu trawienia.

Ukazała się książka amerykańskiego króla MLM-ów - Erica Worre.
Erie zaczynał swoją karierę pod koniec lat 80. Miał 23 lata, zero oszczędności i ledwo wiązał koniec z końcem. Oferta pracy w marketingu sieciowym wydawała mu się gwiazdką z nieba, okazało się jednak, że nie jest to wcale takie proste, jak oczekiwał. Jego pierwszą grupą klientów byli znajomi ojca. Po trzech miesiącach źródło się wyczerpało, a dochody znacząco spadły. Był młody, mało doświadczony i marzył o wielkich dochodach, osiąganych niewielkim kosztem. Momentem przełomowym w jego karierze był udział w jednej z firmowych konferencji. Odkrył, że najlepsi sprzedawcy w jego organizacji, którzy tego dnia występowali na scenie, traktują marketing sieciowy w sposób profesjonalny. Stali się ekspertami w tej dziedzinie. Erie postanowił, że pójdzie ich śladem i zamiast być kiepskim sprzedawcą, zostanie ekspertem od marketingu sieciowego. Ponieważ był bardzo konsekwentnym młodzieńcem, dopiął swego.
Po 25 latach doświadczeń i licznych sukcesów podzielił się swoim przepisem na sukces w książce Bądź pro! 7 kroków do mistrzostwa w marketingu sieciowym. Prezentuje w niej metody na poszukiwanie potencjalnych klientów i partnerów biznesowych, umawianie spotkań, prezentacje, zapraszanie i wdrażanie do współpracy. Książka ma wymiar bardzo praktyczny i konkretny. Największym sukcesem Erica była budowa międzynarodowej firmy dystrybucyjnej, której sieć sprzedaży liczyła 500 tys. dystrybutorów w 60 krajach. W 2009 r. Erie przeszedł na „emeryturę" i od tej pory zajmuje się głównie wystąpieniami publicznymi i szkoleniami z zakresu marketingu sieciowego.
Prowadzi również internetową stronę treningową networkmarketingpro.com, którą regularnie odwiedza 300 tys. osób z całego świata. Jednym z największych odkryć Erica był fakt, że najlepsi ludzie w MLM to nie „rekiny" polujące

Dlaczego trudno zrobić zdjęcie owsiance? A jakie mamy możliwości, gdy chcemy sfotografować własny obiad i zjeść go zanim wystygnie? Spokojnie, Matt Armendariz w „Fotografii kulinarnej dla blogerów” opisuje jak pokonać pułapki czyhające na kulinarnych fotografów. W naszym konkursie mamy aż 5 egzemplarzy tego ciekawego podręcznika, dzięki któremu każdy może poznać drogę wiodącą do dobrych zdjęć kulinarnych.
No właśnie, zaletą tej książki jest przyjazny sposób napisania. Armendariz prosto i jasno tłumaczy zasady oświetlenia, aranżacji kadru, podstawowe pojęcia w sztuce fotografii jak temperatura kolorów i balans bieli.
W książce jest i teoria, i praktyka - w tym sposoby fotografowania tak niewdzięcznych potraw, jak właśnie... owsianka. „Zupy to numer jeden na liście potraw trudnych do sfotografowania. (...) Zupa składa się z małych kawałków różności pływających w cieczy podatnej na odblaski światła. Albo z brązowych kawałków, które łatwo idą na dno talerza z równie brązową jak one substancją... I tak, ta substancja również jest błyszcząca i odbija światło” - pisze Armendariz. Ale nie ma się czego bać, bo autor zaraz przedstawia triki, dzięki którym żadna zupa nie będzie już fotografowi straszna.
Armendariz rozumie też, że bloger niekoniecznie musi mieć ochotę na wydanie majątku na profesjonalne wyposażenie fotograficznego studia. Dlatego podpowiada jak wykorzystać przedmioty codziennego użytku lub banalnie prosto przygotować narzędzia, które znakomicie podniosą końcową jakość zdjęć. Słowem książka dobra i przydatna.

Moja przygoda z tą książka rozpoczęła się kiedy około dwóch miesięcy temu pożyczyłam ją w wersji angielskiej od mojej znajomej. Przeczytałam ok. 50 stron i dowiedziałam się, że na naszym rynku pojawi się polska wersja. Doszłam do wniosku, że zaprzestanę czytać tekst i zaopatrzę się nasze wydanie. Przyciągnął mnie opis książki. 

Clarie jako dwudziestoletnia dziewczyna, żyła jak każda zwyczajna osoba i nie chciała mieć dzieci. Los spłatał jej figla, gdyż okazało się, że spędzona noc z nieznajomym zaowocowała ciążą. Clarie musiała pogodzić się z tym faktem i po kilku latach jej przyjaciółka wpada na pomysł aby założyć dość ciekawy biznes. Wszystko zmienia się w życiu głównej bohaterki- praca, styl życia, a nawet to, że po upływie kilku lat i próbach odnalezienia ojca jej syna Gavina, przypadkowo ojciec jej dziecka pojawia się w jej życiu. 

Czytając książkę dużo się śmiałam. Dlaczego? otóż syn naszej głównej wywoływał u mnie pozytywne emocje. Chłopczyk (kilkuletni) jest bardzo obeznany w sprawach dorosłych, przeklina i uwielbia piersi swojej mamy i nie tylko. Trochę to dziwne, że małe dziecko wie coś na te tematy, ale akurat jego postać została stworzona z smakiem. Wszyscy inni bohaterowie troszeczkę mnie irytowali. Strasznie spodobał mi się pomysł na fabułę. Wszystko było fajnie napisane tylko odniosłam wrażenie, że książka jest jakby to grzecznie ując zbyt zboczona. Zbyt dużo wspominek na temat, którego nie będę teraz poruszać. Normalnie takie rzeczy mi nie przeszkadzają, ale teraz autorka trochę przegięła ale tylko odrobinę. Jeżeli bardziej skupiła by się na tym co było dla mnie najważniejszym tematem książki, to wyszłoby to lepiej.

Głównym wątkiem jest związek pomiędzy Clarie a Carterem. Oczywiście oboje są młodzi i bardzo siebie pragną. Czytając jednak książkę zastanawiałam się czy są oni zdrowi. Jednym słowem ich związek to ciekawa ale to bardzo ciekawa historia, która rozwija się małymi krokami.

Książka nie jest (dla mnie) długa  bo ma 376 strony. Przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Czyta się ją szybko, lekko i przyjemnie. Nie żałuje czasu nad nią spędzonego i mam wrażenie, że dusza liczba osób ją polubi. Z mojej strony to tyle, wiem, że to nie dużo ale dziś jest tak gorąco na dworze i mój mózg nie pracuje prawidłowo (przepraszam Was za jakiekolwiek błędy).