Recenzje

Współcześnie coraz częściej programista musi utworzyć jakiś „kawałek aplikacji" dla urządzenia mobilnego. Najczęściej jest to smartfon lub tablet, ale może też nim być komputer jednopłytkowy. Jednym z najbardziej rozpowszechnionych systemów operacyjnych jest Android, o którego podstawach programowania opowiada ta książka.

Dobrze, że książka powstała na bazie doświadczeń autora wyniesionych z prowadzonych przez niego lekcji programowania. Dzięki temu nie ma w niej zbyt wielu rozważań teoretycznych, ale już pierwszy rozdział zawiera opis instalowania środowiska programistycznego i od razu przystępujemy do pracy. Czytając książkę i jednocześnie ucząc się tworzenia aplikacji w Androidzie miatem wrażenie, że autor skupia się na tym, co szybko „chwyta za serce" umożliwiając potencjalnemu czytelnikowi łatwe osiągnięcie efektu. Autor dosłownie prowadząc czytelnika za rękę przez środowisko projektowe w pierwszej kolejności pokazuje, jak wykonać ładnie wyglądającą aplikację i wyświetlić ją na ekranie urządzenia. Z doświadczenia wiem, że apetyt rośnie w miarę jedzenia i adept zachęcony pierwszymi sukcesami z ochotą sięgnie po inne techniki, wykonując obsługę wirtualnych przycisków i wykorzystując zaawansowane funkcje systemu operacyjnego.

Moim zdaniem książka jest napisana konkretnie, przystępnym językiem i pozwala na rozpoczęcie tworzenia aplikacji dla systemu Android dosłownie każdemu, bez względu na to czy będzie to uczeń szkoły średniej, czy konstruktor mający za sobą lata praktyki w programowaniu mikrokontrolerów i chcący np. zastosować tablet w roli interfejsu HMI w tworzonym przez siebie urządzeniu. Książka świetnie wprowadza w świat aplikacji dla systemu Android, ale trzeba szczególnie podkreślić słowo wprowadza. Po bardziej zaawansowane techniki programowania trzeba będzie sięgnąć do innych źródeł.

Treść poszczególnych rozdziałów jest ułożona w formie poleceń przypominających instrukcję obsługi. Dzięki takiej formie zmniejsza się możliwości pomyłki. Na koniec dodam, że do pełnego zrozumienia zawartości książki przyda się znajomość języków C, C++ lub C, a jeszcze lepiej Java, w którym programuje się Androida. Niemniej książka jest tak napisana, że nawet ktoś niebędący programistą, przepisując treści w niej zawarte i wykonując opisane polecenia, również ma szansę na zakończenie swoich działań sukcesem. Pozwala to na użycie książki jako podręcznika podczas ćwiczeń laboratoryjnych czy zajęć dla młodzieży.

Moim zdaniem jest to dobra, potrzebna pozycja na rynku, a tym bardziej cieszy mnie fakt, że nie jest to tłumaczenie, a książka polskiego autora.

Książka dr Jana Pokrywki i Filipa Żurakowskiego może zainteresować wiele osób. Związane jest to z tym, że zdrowe odżywianie staje się coraz bardziej popularnym tematem i ludzie poszukują różnych informacji powiązanych z nim. Stąd ta publikacja może takie osoby zainteresować.

W „lekturze” tej oprócz nazwijmy to normalnego tekstu znajdziemy również różne przepisy, które mogą zainteresować część z czytelników. Ponadto są tu również takie „wyróżnienia” jak: Wprowadź to w życie czy Czas na refleksję. Znajdują się tu także różne Rysunki.

Znaleźć tu można wiele ciekawych informacji między innymi o oleju lnianym czy magnezie. Odnaleźć tu można również informacje, które godziny snu są najbardziej ważne, wartościowe.

Może nie ze wszystkim czytelnik będzie się zgadzał, nie znaczy jednak, że nie można ich wypróbować czy się nad nimi zastanowić. Być może nie wszystko tu prezentowane od razu należy przyjmować bez przemyśleń, sprawdzenia, ale uważam, że sporo tu zawartych uwag mogą mieć spory związek z prawdą czy warte są spróbowania.

Reasumując „Na Zdrowie!” jest bardzo ciekawą lekturą, którą przyjemnie się czyta, chwilami jedynie może przeszkadzać używana terminologia. Użycie jej jest jednak zrozumiałe ze względu na wchodzenie na tematy powiązane z biologią, odżywianiem, związkami zawartymi w pożywieniu. Różne tematy są analizowane pod różnym kontem, pozwalając je lepiej zrozumieć.

Mnie osobiście wytwór ten przypadł do gustu, mogłam się dowiedzieć sporo rzeczy, których wcześniej nie wiedziałam. Miałam również możliwość porównania tego co słyszałam z różnych źródeł na przykład o oleju lnianym z tym co zostało tu zawarte, opisane.

Na zdjęciach z Pizy lub Torunia budynek z walącymi się ścianami nikogo nie dziwi. W przypadku wszystkich innych budowli świata krzywizny nie są pożądane. Dokumentowanie architektury jest zadaniem niełatwym i podróżując śladem zabytków, warto znać kilka zasad, jak robić to lepiej. Tomasz Gałązka zdradza zawodowe sekrety, ale w ścisłym powiązaniu z historią architektury. Bo nie da się zrobić dobrego zdjęcia, jeśli nie zrozumie się różnic między strzelistymi wieżami gotyckiej katedry, trójwymiarowym bogactwem zdobień barokowego pałacu, minimalistyczną sylwetką modernistycznej willi a chropowatą ścianą drewnianego kościółka.

W nowoczesnym przedsiębiorstwie różne urządzenia technologiczne są połączone ze sobą za pomocą sieci cyfrowej, przesyłają pomiędzy sobą dane i niekiedy korzystają ze wspólnych zasobów. Uwzględniając różne standardy komunikacyjne i technologie informacyjne, autor opisuje mechanizmy przekazywania informacji w komputerowym systemie sterowania procesem przemysłowym. Mechanizmy te obejmują przepływ informacji od urządzeń produkcyjnych, wykonawczych i pomiarowych, aż do stacji i paneli operatorskich. W rozdziale pierwszym przedstawiono podstawowe informacje dotyczące systemów liczbowych oraz wykonywania w ich obszarze operacji logicznych i arytmetycznych. W rozdziale drugim zaprezentowano propozycję modelu infrastruktury systemów informatycznych w przedsiębiorstwie z opisem funkcjonalności systemów MES, ERP SCADA/ HMI. Przybliżono również zasadę działania i budowę sterowników PLC i PAC. W rozdziałach od trzeciego do piątego opisano istotne zagadnienia związane z sieciami komputerowymi. W rozdziale szóstym pokazano budowę systemów operacyjnych, w siódmym opisano technologie informacyjne mające zastosowanie w automatyce, natomiast w ósmym - różne systemy komputerowe stosowane w systemach automatyki. Omówiono więc wszystkie ważne zagadnienia, których znajomość jest niezbędna projektantowi systemu automatyki. Książka jest adresowana do studentów kierunków związanych z automatyką i informatyką, jak również do inżynierów automatyków. Przyda się też kadrze zarządzającej przedsiębiorstwem, ponieważ w przystępny sposób tłumaczy związek pomiędzy procesami produkcyjnymi a infrastruktura informatyczną przedsiębiorstwa.

„Państwo to ja” – słowa te, przypisywane Ludwikowi XIV, absolutnemu władcy Francji, według Andrzeja Poczobuta mógłby równie dobrze wypowiedzieć prezydent Białorusi, Aleksander Łukaszenka, sprawujący ten urząd nieprzerwanie od 1994 roku.

Jak to możliwe, że w XXI wieku, gdy dyktatura wydaje się zjawiskiem zanikającym, w Europie, właśnie na Białorusi, wciąż istnieje? Dlaczego Białorusini się na to godzą? Jak w dzisiejszych czasach może funkcjonować system autorytarny? W jaki sposób prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence udaje się utrzymać w ryzach społeczeństwo? Na te i inne postawione przez siebie pytania Andrzej Poczobut próbuje odpowiedzieć w swojej książce „System Białoruś”.

Andrzej Poczobut to mieszkający w Grodnie dziennikarz, publicysta i bloger, a także działacz mniejszości polskiej na Białorusi. Od 2006 roku pełni w tym kraju funkcję korespondenta „Gazety Wyborczej”. Jego praca zyskała uznanie zarówno w Polsce, jak i na Białorusi. W 2011 roku miesięcznik „Press” uznał go za Dziennikarza Roku. Za swoją działalność społeczną i dziennikarską był on też wielokrotnie zatrzymywany i aresztowany. Za rzekome znieważenie prezydenta Aleksandra Łukaszenki na łamach „Gazety Wyborczej”, białoruskiej prasy i swojego bloga w 2011 roku został skazany na trzy lata więzienia w zawieszeniu na dwa lata.

Książka „System Białoruś” składa się z trzech części. W pierwszej z nich autor przedstawia krótko życiorys oraz opisuje drogę Aleksandra Łukaszenki do władzy. Wspomina jego dzieciństwo i młodość, skupia się zaś przede wszystkim na jego działalności politycznej.

Andrzej Poczobut określa prezydenta Białorusi jako człowieka, który zrobił nieprawdopodobną wręcz karierę, przechodząc drogę „od pogardzania do uwielbienia, od biedy do olśniewającego bogactwa, od bezsilności do absolutnej władzy”. Fakty, które podaje w książce, doskonale to stwierdzenie obrazują. W osobie Aleksandra Łukaszenki ukazują człowieka, który niespodziewanie stał się w swoim kraju liczącą się postacią polityczną i został prezydentem, choć nie miał ku temu właściwie żadnego doświadczenia i predyspozycji. Jak więc to było możliwe? Autor w interesujący sposób wskazuje na to, jak dzieciństwo przyszłego prezydenta mogło wywrzeć wpływ na jego późniejszą postawę. Dowodzi również, że już w jego wczesnej młodości ujawniły się pewne cechy, rysy charakteru oraz znany dziś bardzo dobrze model zachowania. Ponadto świetnie przedstawia w książce jego powolne, ale konsekwentne pięcie się po szczeblach kariery.

Przeczytamy tu także o tym, jak Aleksander Łukaszenka potrafił skoncentrować swoje działania tam, gdzie dostrzegał dla siebie szansę, a następnie umiejętnie ją wykorzystać. Potrafił również dokładnie wyczuć sytuację polityczną oraz zmieniające się nastroje społeczeństwa i dostosować się do nich. Jako przyszły, a następnie urzędujący już prezydent Białorusi, budował swój polityczny wizerunek, naginając fakty, pokazując się w jak najlepszym świetle, prowadząc wyrafinowaną grę polityczną, odgrywając – jak określa to Andrzej Poczobut – teatr jednego aktora, w którym aktorem był właśnie on, Aleksander Łukaszenka – bohater, samotnie prowadzący walkę interesy narodu.

Jak można przekonać się podczas lektury książki, w walce o władzę potrafił on niejeden raz postawić wszystko na jedną kartę, żeby zaś utrzymać władzę, nie cofnie się przed niczym. Represje, propaganda, pokazowe procesy, podporządkowanie sobie mediów, likwidacja politycznych przeciwników – to cechy charakterystyczne rządów prezydenta Białorusi. Szerzej opowiada o tym druga część książki, z której dowiemy się, jak potrafi on utrzymać w ryzach białoruskie społeczeństwo, mając do dyspozycji takie narzędzia jak gospodarka, propaganda oraz infiltrujące to społeczeństwo służby specjalne.

W trzeciej części książki Andrzej Poczobut przytacza rozmowy, jakie przeprowadził z „niewolnikami systemu” – przedstawicielami białoruskiego społeczeństwa, zróżnicowanymi pod względem wieku, wykonywanego zawodu i statusu społecznego.

Mogę szczerze powiedzieć, iż książkę „System Białoruś” uważam za rewelacyjną lekturę. Przeczytałam ją z ogromnym zainteresowaniem. Znając wcześniej z opisu jej tematykę, przypuszczałam, że mnie zaciekawi, nie spodziewałam się jednak, że do tego stopnia, iż trudno mi będzie się od niej oderwać.

Autor świetnie zaprezentował postać Aleksandra Łukaszenki oraz jego niesamowitą drogę do zdobycia władzy. Znakomicie scharakteryzował też polityczny system panujący na Białorusi, którego specyfika pozwoliła mu na określenie go „systemem Białoruś”.

Choć tematyka książki obraca się głównie wokół polityki, zainteresować może również osoby, którym nie jest zbyt bliska ta dziedzina życia. Podczas lektury nie ma nawet czasu na choćby cień nudy. Każdą stronę pochłania się wręcz z rosnącą ciekawością, zaskoczeniem, a nawet zupełnym niedowierzaniem. Tak było właśnie w moim przypadku.

Publikacja ta okazała się dla mnie niezwykle zajmująca, tym bardziej, że choć posiadałam oczywiście już wcześniej ogólną wiedzę na temat systemu rządów na Białorusi, nie czytałam do tej pory żadnego obszerniejszego opracowania z zakresu tej tematyki. Dzięki profesjonalnie napisanej książce Andrzeja Poczobuta niebywale poszerzyłam swoją wiedzę. Oprócz niezwykle interesującej treści, mój podziw wzbudził świetny styl pisarski autora – błyskotliwy, żywy, obrazowy, sugestywny. Pisze on z dużą lekkością, a zarazem ze sporą erudycją i z polotem.

Ponadto na uznanie zasługuje rzetelność, z jaką podszedł on do tematu. Świadczy o tym podany na końcu publikacji obszerny spis źródeł, z których korzystał on podczas pisania, a na który składają się książki, czasopisma, gazety, witryny internetowe oraz doniesienia agencji informacyjnych. Źródła te, przywoływane i cytowane w książce, uwierzytelniają podawane tu fakty, a także urozmaicają prowadzoną narrację.

Podsumowując: „System Białoruś” to książka, którą warto przeczytać. Powiem więcej: dla osób, pragnących posiadać nieco szerszą wiedzę o współczesnym świecie, jest to lektura obowiązkowa. Szczerze polecam tę publikację.

Chcesz więc wiedzieć, w jaki sposób powstał, jak działa i czym się charakteryzuje „system Białoruś”? Koniecznie sięgnij po znakomicie napisaną książkę Andrzeja Poczobuta. To pozycja godna najwyższej rekomendacji.