Recenzje

Zdarza się, że czasami jedno przeczytane gdzieś zdanie bądź akapit sprawia, że mamy pomysł na opowiadanie lub powieść. Jeśli akurat myślicie o wykorzystaniu w swojej opowieści nowych technologii i szukacie ciekawego schematu fabularnego polecam przeczytać „Sztukę podstępu” autorstwa najbardziej znanego hakera na świecie.

Książkę Kevina Mitnicka, którą napisał wraz z Williamem Simonem, warto przeczytać dwóch powodów. Pierwszy jest dość oczywisty i stanowi powód, dla którego w ogóle została napisana – by dowiedzieć się, czym jest socjotechnika, w jaki sposób ludzie mogą nas „podejść” oraz jak spróbować się przed nią obronić i zadbać o bezpieczeństwo swoich i firmowych danych.

Drugi powód – skierowany stricte do twórców – przyszedł mi do głowy podczas czytania książki najsłynniejszego hakera na świecie, jak określany jest Kevin Mitnick.

Rozwiń skrótową opowieść w pełnokrwistą historię
„Sztuka podstępu. Łamałem ludzi, nie hasła” została wydana w 2002 roku (w Polsce rok później) i zawiera kilkadziesiąt przykładów, jak stosując socjotechnikę można uzyskać zastrzeżone informacje o obcych ludziach bądź zdobyć dostęp do poufnych danych.

Nie zdziwicie się zapewne, gdy powiem, że najsłabszym ogniwem w zabezpieczeniach wcale nie są źle skonfigurowane urządzenia czy nieaktualizowane systemy, lecz człowiek, pracownik danej firmy. W „Sztuce Podstępu” opisane są – wraz z komentarzem – sytuacje, w których dana osoba daje się oszukać i robi to, czego oczekuje od niej socjotechnik.

Kilka opowieści zawartych w książce zaciekawiło mnie na tyle, że chętnie przeczytałbym rozbudowane opowiadanie bądź powieść stworzoną na ich podstawie.

„Sztuka podstępu” – fragment książki
Oto jeden z oficjalnych fragmentów „Sztuki podstępu”, który jednocześnie pokazuje, jak ciekawe historie można w niej wyczytać: „(…) Kilka dni później Rifkin poleciał do Szwajcarii, pobrał gotówkę i wyłożył ponad 8 milionów dolarów na diamenty z rosyjskiej agencji. Potem wrócił do Stanów trzymając w czasie kontroli celnej diamenty w pasku na pieniądze. Przeprowadził największy skok na bank w historii, nie używając ani pistoletu, ani komputera. Jego przypadek w końcu dostał się do „Księgi Rekordów Guinessa” w kategorii „największe oszustwo komputerowe” (więcej szczegółów znajdziecie w książce i w Wikipedii).

Kim jest Kevin Mitnick?
Kevin Mitnick był najbardziej poszukiwanym przez FBI hakerem na świecie. W połowie lat dziewięćdziesiątych w końcu został złapany i osądzony za włamanie do różnych systemów komputerowych, choć nigdy nie oskarżono go o czerpanie z tego korzyści finansowych.

Po wyjściu z więzienia, Mitnick stał się ekspertem od spraw bezpieczeństwa systemów komputerowych i zaczął dzielić się swoją wiedzą. Dlatego powstała również „Sztuka podstępu”, którą napisał wraz z Williamem Simonem, pokazująca jak łatwo uzyskać ściśle tajne informacje i dokonać sabotażu przedsiębiorstwa bądź urzędu.

Wybierz pomysł dla siebie
Niektóre historie opisane w książce mogą wydać wam się już przestarzałe (jak te z wykorzystaniem faksu), ale inne (np. zemsta byłego pracownika, kradzież tożsamości czy wykradnięcie danych o nowym produkcie) są wciąż aktualne. Co więcej – mogą was zainspirować do napisania ciekawej opowieści.

Czy w ogóle można stworzyć interesującą fabułę o tej tematyce? Jak najbardziej! Od razu przychodzą mi do głowy trzy thrillery Jeffery’ego Deavera, w których poruszana jest tematyka nowych technologii – „Błękitna pustka” (o kradzieży tożsamości – zobacz opis na Matras.pl), „Rozbite okno” (o gromadzeniu danych – zobacz opis na Merlin.pl) i „Przydrożne krzyże” (o blogach i anonimowych komentarzach – zobacz opis).

Lekki off-topic: dowiedz się, jak pracuje na co dzień Jeffery Deaver oraz zobacz listę najlepszych powieści pisarza.

Ciemna strona sieci
Jeśli interesujcie się kwestiami bezpieczeństwa w sieci, zapewne wiecie kim jest Kevin Mitnick i sięgniecie po jego książkę, by poznać, w jaki sposób dobry socjotechnik może włamać się do systemu i jak temu zapobiegać. Ale jeśli waszą pasją jest dodatkowo pisanie i tworzenie ciekawych opowieści spójrzcie na „Sztukę podstępu” nie jako na podręcznik czy historię znanego hakera, lecz jako źródło inspiracji. A potem stwórzcie własną pasjonującą fabułę :)

Przy doborze lektur związanych z moją pracą zawodową mam taką zasadę, że co jakiś czas
staram się znaleźć i przeczytać jakąś książkę wykraczającą poza ramy moich głównych zainteresowań. Cel tej praktyki jest taki, aby wyjść czasami z piaskownicy, w której czuję się pewnie i bezpiecznie, po to aby rozszerzyć horyzonty myślowe. Ostatnio w ramach wprowadzania w życie wspomnianej zasady trafiłem na interesującą książkę traktującą o projektowaniu interfejsów dotykowych. Chciałbym dziś pokrótce o niej opowiedzieć.

Interfejsy dotykowe to ciekawe zjawisko w branży informatycznej. Dobrze zaprojektowany, wysoce intuicyjny interfejs dotykowy sprawia takie wrażenie, jakby go w ogóle nie było: jest tak wygodny w obsłudze, że użytkownik prawie go nie zauważa. Aplikacji opartych na tego typu interfejsach potrafią używać nawet dwuletnie dzieci. Taki interfejs może być kluczem do sukcesu niejednego produktu (vide: Angry Birds). Jednakże, kiedy przychodzi do jego
zaprojektowania, okazuje się, że nie jest to wcale proste i że trzeba się przy tym nieźle napocić.

Osoby, które nie czują się ekspertami w dziedzinie UX (ang. User Experience), a mimo wszystko chciałyby poznać bliżej tajniki projektowania intuicyjnych interfejsów bazujących na ekranie dotykowym, serdecznie zapraszam do lektury książki Dotknij i przeciągnij autorstwa Scotta Rogersa. Podtytuł tej pozycji sugeruje mocne jej ukierunkowanie na temat projektowania gier, jednakże mam wrażenie, iż na lekturze tej pozycji mogą skorzystać wszyscy parający się wytwarzaniem oprogramowania.
Co zawiera ta książka? W skrócie:
» praktyczne informacje na temat interfejsów dotykowych,
» sztuczki i porady,
» wywiady,
» analizy,
» przydatną dokumentację,
» mnóstwo rysunków :)
Treść książki można podzielić na trzy kategorie:
» Analiza rozwiązań wykorzystywanych w grach (przeznaczonych głównie
na wiodące platformy mobilne: iOS oraz Android); tutaj autor analizuje
istniejące interfejsy w tytułach, które odniosły duży komercyjny sukces:
Fruit Ninja HD,Helsing's Fire, Where's My Water?, Jetpack Joyride, No, Human
czy wreszcie Angry Birds.
» Wywiady z projektantami znanych gier wykorzystujących interfejs dotykowy;
w tym przypadku czytelnik będzie miał przyjemność poznać tajniki
pracy takich projektantów jak Paul O'Connor, Andy Ashcraft, Erin Reynolds

Dobra edukacja to kształcenie na odpowiednio wysokim poziomie. To odpowiednia jakość szkolnej dydaktyki i wychowania. Jakość jest pojęciem dość zasobnym, ale zwykle kojarzy się z czymś cennym, wartościowym i oczekiwanym. Właśnie ukazała się książka prof. Andrzeja J. Blikle o skutecznym zarządzaniu firmą pt „Doktryna jakości”. Na ile szkoły mogą z niej skorzystać? Czy może pomóc podnieść jakość szkolnej edukacji?

„Doktryna jakości. Rzecz o skutecznym zarządzaniu” (Helion, 2014) – to wyjątkowa książka dotycząca skutecznego zarządzania firmą wg zasad filozofii zarządzania jakością TQM. Dotyczy zarządzania firmami, biznesem, ale w szkole także się może przydać. Powinna ją poznać nasza oświatowa kadra kierownicza i samorządowcy odpowiedzialni za edukację oraz decydenci z MEN. Jej twórcą jest William Edwards Deming – amerykański profesor statystki, doktor matematyki i fizyki matematycznej. Był pierwszym amerykańskim specjalistą, który w metodyczny sposób przekazywał japońskim inżynierom i menedżerom wiedzę nt. statystycznego sterowania procesem (za: Wikipedia).

Dyrektorzy polskich szkół z pewnością pamiętają, że ozarządzaniu jakością TQM mówiono sporo 20 lat temu. Organizowano szkolenia z tego zakresu dla dyrektorów szkół i nauczycieli. Można przypomnieć książkę J. J. Bonstingi (1995) pt. "Wprowadzenie do TQM w edukacji" – wydaną przez CODN w Warszawie. Ciekawe, czy ktoś w szkole jeszcze ją pamięta? Szkoda, że została prawie zapomniana, bo przecież w zarządzaniu polską edukacją jest wiele do zrobienia.

Decyzje podejmowane razem

„Deming uważał m.in., że 94% wszystkich problemów jakościowych powstaje z winy kierownictwa, które musi zaangażować się w zarządzanie jakością i zapewnienie jakości. Zarząd jednak powinien pamiętać, że decyzje w tych sprawach powinny być podejmowane razem z pracownikami. Był zdecydowanym wrogiem kontroli, a swoje podejście do jakości totalnej określił w czternastu tezach. Był także wrogiem amerykańskich metod zarządzania, jak zarządzanie przez cele czy zarządzanie przez wyniki i krytykował je na każdym kroku.” (za: Wikipedia).

Dobrze jest więc myśląc potrzebie podnoszenia jakości szkolnej edukacji, rozumieć, że według W. E. Deminga do efektywnego zarządzania jakością potrzebne jest myślenie statystyczne, czyli poznanie metod statystycznych i ich zastosowanie oraz wyciągnięcie odpowiednich, rzeczowych wniosków. No właśnie – czy potrafimy wyciągać odpowiednie wnioski z dotychczasowych działań, reform i doświadczeń? Wydaje się, że wielu z nas ma kłopot z wnioskowaniem.

Dobra jakość edukacji

Dobra jakość szkolnej edukacji, pracy nauczycieli, szkoły – to takie w niej nauczanie i uczenie się uczniów, które zadowala (niektórzy mówią, że zachwyca) odbiorców, czyli uczniów i ich rodziców oraz inne osoby zainteresowane szkołą. Dziś często mówi się, że nie chodzi o dobrą jakość, lecz bardzo dobrą. Co to jest wysoka jakość, tj. bardzo dobra jakość edukacji oraz jak ją osiągnąć? Czy wykorzystywanie nowoczesnych technologii TIK podnosi jakość kształcenia? Entuzjaści tych technologii odpowiadają prawie bez namysłu, że tak, oczywiście - podnosi jakość edukacji. Ale czy faktycznie podnoszą?

Dyskusje nt. jakości edukacji, poprawy jej jakości i potrzebie budowania lepszej szkoły - szkoły przyszłości w ogóle, wskazują, że potrzebna jest głębsza refleksja nad samym sednem szkoły XXI wieku oraz potrzeba udzielenia najpierw trafnej odpowiedzi, na zasadnicze dla edukacji i rozwoju młodych ludzi, pytanie: Co w obecnej edukacji jest najważniejsze? Problem ten ma fundamentalne znaczenie. Był upowszechniony już 5 lat temu w portalu Edunews.pl (Sawiński 2009). Warto do niego powrócić, bo wielość i różnorodność aktualnych odpowiedzi na ww. pytanie nie spełnia racjonalnych oczekiwań.

Dyskusje o jakości szkoły

Definicji jakości jest wiele, a dyskusje o jakości edukacji i szkoły trwają w Polsce od wielu lat. Konsensusu nie widać. Stale powtarzane jest pytanie, jaka ma być obecna szkoła i ta w przyszłości? Jaka będzie szkoła jutro?

O swoich doświadczeniach z pracy nad książką o doktrynie jakości prof. A. J. Blikle pisze na internetowej stronie Empiku. Wskazuje, że książka jest efektem doświadczeń, jakie nabywał w latach 1990 – 2010, wdrażając zarządzanie jakością (TQM) w rodzinnej firmie, a także ucząc tej metody w innych firmach i na uczelniach wyższych, co zresztą czyni do dziś. Pierwsze wykłady z TQM prowadził dla pracowników firmy A. Blikle, a notatki do tych wykładów stanowiły zaczątki „Doktryny jakości”. Podkreśla też, że wiedza konieczna do zarządzania zgodnie z TQM nie jest technicznie trudna, ale jej zaakceptowanie bywa trudne emocjonalnie. Bywa trudne, bo zaraz na samym początku trzeba porzucić wiele przekonań, do których jesteśmy przyzwyczajani, np. że nagrody motywują, że współzawodnictwo jest twórcze, że struktura zarządcza firmy musi być hierarchiczna – itd.

Dostępne konwersatorium z TQM

Dla zainteresowanych zarządzaniem metodą TQM, przydatna może być informacja, że choć w Polsce filozofia ta nie jest zbyt popularna, ale za to w Anglii odbywają się coroczne konferencje Brytyjskiego Towarzystwa im. Deminga (twórcy TQM). Wiedza zdobyta przez naszych dyrektorów szkół z tego zakresu powinna im pomóc zmienić zarządzanie polską edukacją. Warto też poznać opinie naszych nauczycieli, a może także rodziców, o sposobach obecnego zarządzania szkołami. Na rynku wydawniczym jest już dziś szereg innych książek na ten temat.

Dobrze jest też wiedzieć, że w Warszawie na konwersatoria z TQM i wykłady Profesora przychodzą różni słuchacze z rozmaitych firmy. To konwersatorium z TQM jest prowadzone już od roku 1997 raz w miesiącu od października do czerwca. Wstęp jest wolny, a informacje o programie można znaleźć na autorskiej witrynie internetowej - www.moznainaczej.com.pl. Profesor uważa, że jest to jego prywatna misja, bo dostrzega, że TQM może być wielką szansą dla polskiej gospodarki. A może jest także wielką szansą na lepsze zarządzanie polską edukacją?

„Doktryna jakości” jest książką interesującą i potrzebną polskiej szkole, tj. przede wszystkim decydentom i oświatowej kadrze kierowniczej!

Gdy przeczytałam tytuł książki, który brzmiał „Jak wygrać każdy spór…„, obudziły się we mnie dwa sprzeczne uczucia. Byłam ciekawa, na studiach z psychologii nauczyłam się wielu przydatnych technik, które można stosować nie tylko w zawodzie, ale również i w życiu codziennym. Zastanawiałam się co takiego znajduje się w tej książce i jak bardzo będzie to zbieżne z tym, co dowiedziałam się na studiach. Byłam również delikatnie uprzedzona. Słowa „wygrać KAŻDY spór” kojarzyły mi się z technikami manipulacji i dały wrażenie chwytliwego tytułu, typu jak zrobić coś tam w siedem dni…

Z takimi uczuciami sięgnęłam po książkę i…

Na początku dowiedziałam się, że autorka książki, Anna Łabuz również jest psychologiem tyle, że biznesu. Wykłada w Polskiej Akademii Trenerów Sprzedaży, ale również prowadzi szkolenia z negocjacji i nawiązywania trwałych relacji z klientem. Jest autorką innych książek, więc dla ciekawych polecam odwiedzenie jej strony internetowej: www.annalabuz.pl

W książce znajduje się 8 rozdziałów i moim zdaniem wszystkie są warte przeczytania. Autorka od razu wrzuca Czytelnika na głęboką wodę. Nie mamy nudnych teoretycznych wstępów na temat dyskusji czy emocji, już w pierwszych rozdziałach dowiedziałam się wielu pożytecznych rzeczy i było mi bardzo trudno odłożyć książkę. Łabuz mówi wprost:

"Na jedno musimy się umówić – nie będę łowić za Ciebie ryb. Dostaniesz ode mnie wędkę i cały potrzebny sprzęt. Ale doświadczenie musisz zdobyć sam. Zgromadzisz cały arsenał wiedzy na temat tego, jak radzić sobie w spornej, konfliktowej sytuacji, wypłyniesz na głębokie wody, aby odnieść sukces w dyskusji."

Czytelnik dowiaduje się bez zbędnych przynudzających wstępów, o tym dlaczego się spieramy, czego boimy się w sporach, ukazane są portrety psychologiczne osób, z którymi spór jest bardzo trudny, a czasami niemożliwy. Prostymi przykładami zostają przedstawione sytuacje dnia codziennego, które prowadzą do ostrej kłótni, oraz możliwości ich rozwiązania. Dostajemy również przydatne techniki, które łatwiej pozwolą prowadzić dyskusję. Mamy informację zwrotną z tej „drugiej strony”, jak możemy się czuć gdy ktoś zacznie używać w stosunku do nas takich zwrotów jak „Ty zawsze…”, lub zacznie nas oceniać. Dowiadujemy się jak ważne jest wyrażenie emocji w odpowiednim momencie, oraz umiejętnie wypowiedzenie zdania, które przemycają w swojej treści dodatkowe informacje.

Ja jestem książką zachwycona. Nie tylko moja ciekawość została zaspokojona, ale i uprzedzenia uciszone. Łabuz prowadzi z Czytelnikiem bardzo ciekawy dialog, w którym pozostaje mu tylko przytakiwać i chłonąć płynącą z książki wiedzę. Czułam się uczona, a czasami i pouczana (w pozytywnym znaczeniu tego słowa). W książce nie zastaniemy czczego gadania na temat rozwiązywania sporu. Mamy za to trafne przykłady sytuacji, które zdarzają się codziennie. Nie są to również czysto biznesowe rady o tym jak prowadzić dyskusję z szefem/klientem. Umiejętności, które można zdobyć dzięki książce, z powodzeniem mogą być stosowane podczas prowadzenie sporów z mężem, przyjaciółką czy nastoletnią córką. Na jeden fakt autorka zwraca uwagę: musisz chcieć dojść do porozumienia, choć teraz to może brzmieć banalnie, to w sytuacji spornej jest na wagę złota.

„Jak wygrać każdy spór...” być może ma chwytliwy tytuł, ale jest absolutnie bezpieczną i naprawdę dobrą książką. Autorka nie uczy wygrywania za wszelką cenę, lub nie pokazuje jak ważne jest to aby „moje było na wierzchu”, czego tak bardzo się bałam biorąc książkę do ręki. Nie, to jest ponad 150 stronicowa książka (!), w której zawarte jest całe clou dotyczące sporów, dyskusji i możliwości ich zażegnania.

Polecam książkę z pełną odpowiedzialnością. Zyskała ona moją sympatię jak również wzbudziła ciekawość i chęć wypróbowania tego czego mnie nauczyła w życiu codziennym.

Witajcie moi drodzy w maju ! :) Wiele z Was korzystając z dni wolnych odpoczywa a ja mam dzisiaj dla Was recenzję książki która z pewnością umili majowy odpoczynek:) FitMind Schudnij bez diet to nie kolejna książka w której znajdziecie zasady zdrowego żywienia, przepisy oraz ćwiczenia fizyczne. Odkryjecie znacznie więcej. Autorka skupia się nad zrozumieniem zasad zarządzania ciałem, umysłem i własną energią. Stara się nam pokazać jak mamy postrzegać dietę. Książka ta jest swego rodzaju antidotum na "odgrubienie" oraz przywrócenie ładu i harmonii ciała i duszy. W prosty sposób pokazuje jak nie działać wbrew sobie i nie ulegać panującemu we współczesnym świecie kultu szczupłej i wysportowanej sylwetki.
Książka napisana jest przestępnym i lekkim językiem, a to sprawia że można ja przeczytać niemal jednym tchem.

Zdanie widniejąca na odwrocie książki:Dieta rozumiana jako ograniczanie sobie jedzenia lub manipulowanie łaknieniem jest oszukiwaniem siebie to właściwie cała zawartość i esencja. Autorki książki nie tylko w prosty sposób ukazują mechanizmy, które kierują naszym ciałem i podświadomościom, ale dają też garść porad o tym, jak zaprogramować w sobie odpowiednie myślenie i jak we właściwy sposób postrzegać odchudzanie. W książce przedstawiony jest też zbiór różnych praktycznych ćwiczeń do każdego rozdziału, np o tym jak przestać lubić słodycze, skojarzenie cola-czernina działa wyśmienicie!
Serdecznie polecam do sięgnięcia po tę lekturę, która na pewno otworzy Wam oczy i zwrócicie uwagę jakie błędy popełniacie podczas niewłaściwego podejścia do diety i jak można to naprawić.