Recenzje

Kilka lat temu, podczas pisania pracy magisterskiej, w moje ręce wpadła pewna ciekawa książka. Była nią pozycja pod tytułem „Czysta krew i filozofia. Wampiry stają się naprawdę niegrzeczne”, czyli, jak może wskazywać sam tytuł, spojrzenie na jeden z popularniejszych seriali stacji HBO okiem filozofa. Różnego rodzaju dywagacje o naturze wampirów i ludzi, wyjaśnianie przesłankami kierujących zachowaniami przedstawicieli różnych gatunków czy motyw wyjścia z szafy to tylko kilka z poruszanych w tej pozycji tematów. Książka tak bardzo przypadła mi do gustu, że postanowiłam zaznajomić się z resztą serii. Jakiś czas temu, na fali popularności najnowszej ekranizacji słynnej tolkienowskiej powieści w reżyserii Petera Jacksona, pojawiło się kolejne papierowe dziecko Williama Irwina, odpowiedzialnego za cały cykl filozoficznych rozważań, którego przedstawicielami są choćby „Harry Potter i filozofia” czy „Gra o tron i filozofia”. Tym razem czytelnik został przeniesiony do Śródziemia, by towarzyszyć w podróży niziołkowi, krasnoludom i czarodziejowi. Czy „Hobbit i filozofia. Prawdziwa historia tam i z powrotem” zachował klimat wcześniejszych części serii?

Książka pod redakcją Gregory’ego Basshama i Erica Bronsona została podzielona na cztery części. „Odkryj swojego wewnętrznego Tuka” porusza kwestię taoizmu, platońskiej alegorii jaskini czy też hobbickich stóp. Tak, dobrze przeczytaliście – odnóży niziołka, które, jak się okazuje, są bardzo ważne, gdyż chodzenie zajmuje istotne miejsce w książce Tolkiena. To właśnie dlatego Bilbo ma stopy dosłownie stworzone do podróżowania. Druga część dzieła, „Dobry, zły i oślizgły”, zajmuje się dumą i skromnością w „Hobbicie”, wyjaśnieniem czym jest wojna sprawiedliwa oraz tym, jaką rolę w utworze angielskiego pisarza odgrywa sztuka (w końcu nie wszystkie rasy Śródziemia ją doceniają). W „Zagadki i pierścienie” największy nacisk położono na zestawieniu dwóch światów: magii i technologii, natomiast „Tam i z powrotem” porusza kwestię szczęścia, wolnej woli i opatrzności.

Książka została napisana prostym i bardzo przystępnym językiem. Osoby, które pierwszy raz wkraczają do świata filozofii, nie poczują się zagubione, bowiem każda kwestia czy definicja jest wyjaśniania i obrazowana przykładami zaczerpniętymi z książki J.R.R. Tolkiena (mowa oczywiście o „Hobbicie”, choć pojawiają się również nawiązania do „Władcy Pierścieni” czy „Silmarillionu”). Twórcy pozycji są swego rodzaju przewodnikami po zaczarowanym świecie Śródziemia. Niektóre poruszane kwestie wydają się oczywiste i łatwo je zauważyć czytając powieść o przygodach hobbita i krasnoludów, jednak wiele z nich nabiera sensu dopiero po zapoznaniu się z filozoficzną serią (jak choćby dywagacje na temat stóp Bilba).

„Hobbit i filozofia” to, w odróżnieniu do przewodników po filmie, dzieło poświęcone odkrywaniu drugiego dna książki Tolkiena. Nie znajdziecie tutaj dogłębnych charakterystyk postaci czy opisu treści. Na pewno za czytanie tej pozycji nie powinni brać się ci, którzy nie znają „Hobbita”, ponieważ pojawia się w niej spora liczba spoilerów. Jednak każdy, kto ceni sobie świat Śródziemia i komu podobała się literacka albo filmowa historia Bilba, znajdzie w tym dziele kilka naprawdę interesujących informacji wyjaśniających niektóre postępowania bohaterów.

Wprawdzie ta pozycja nie należy do najlepszych z całego cyklu, o wiele ciekawsze okazały się „Czysta krew i filozofia” czy „Herosi i filozofia”, jednak na pewno nie żałuję czasu spędzonego na jej studiowaniu. Tak, studiowaniu, ponieważ nie jest to książka, którą się czyta, aby się zrelaksować. Ona wymaga od czytelnika myślenia, zrozumienia poruszanych kwestii i tematów. To typowa pozycja poszerzająca horyzonty, odpowiednia dla osób, które lubią łączyć przyjemne z pożytecznym.

"Każdy w internecie jest Twoim przyjacielem, dopóki nie powiesz czegoś, co mu się nie spodoba".

Branża social media w ostatnim czasie przechodzi prawdziwą rewolucję. Twitter, Facebook, YouTube, blogi otaczają nas z każdej strony bombardując niezliczoną ilością informacji. Każda firma, nawet ta najmniejsza chce mieć swoje konto w mediach społecznościowych szczerze wierząc w to, iż przyniesie jej to niezliczone ilości dodatkowego dochodu. Kieruje nimi chęć podążania za modnym trendem, tylko czy na tym interesie można zarobić? Czy social media są takie użyteczne, przydatne i dobre na jakie zostały wykreowane? "Ta książka to wizyta w fabryce ściemy".

Autor książki bez ogródek krytykuje social media jako nakręconą przez korporacje i marketingowców wielką ściemę, która przetrwa zaledwie kilka lat.

"Nie lubię patrzeć jak dobrzy ludzie są nabierani, a to właśnie się dzieje. Oferując Ci prawdę, mam nadzieję, że dołączysz do mnie i będziesz ją rozpowszechniał. Ameryka jest postrzegana jako miejsce, w którym każdy sobie rzepkę skrobie, ale tak nie jest. Między innymi dlatego trzeba demaskować ściemy w rodzaju mediów społecznościowych".

Główne rozważania dotyczą trzech platform: Twittera, Facebooka oraz YouTube. Dzięki temu egzemplarzowi dowiecie się, że zdecydowana większość filmów na YouTube oraz duży procent często odwiedzanych stron na Facebooku to jedynie wytwory dużych korporacji i celebrytów, a także co jest tego przyczyną. Nie bez znaczenia są stosunki międzyludzkie, którym autor poświęca sporo uwagi. Najbardziej znaczące, korzystne i trwałe są kontakty poza sieciowe. Nawiązanie kontaktu w internecie nie jest trudne, jednak "przypominają one znajomości ze szkoły podstawowej. Wszystko jest fajne, dopóki nie ściągniesz gaci na lekcji anatomii". B.J. Mendelson podkreśla wielokrotnie w książce, iż obecność na Facebooku jest zbędna, a nasza uwaga powinna być skupiona na stronie internetowej - schludnej, nieskomplikowanej i zabawnej.

Autor książki analizuje kampanie social media, zrealizowane przez duże korporacje, min. Kia, Pepsi. Jak się okazało, korporacje nie traktują swoich działań w social media jako źródła dochodów, a wydatki związane z inicjatywami opisują określeniami: "zaangażowanie", "społeczność", "świadomość" czy "słuchanie odbiorców".

Nie ukrywam, iż publikacja jest dość kontrowersyjna, zaprzeczająca wszelkim trendom dotyczących social media. Autor podważa istnienie wszelkich platform społecznościowych, co więcej - nie wróży im szczęśliwych kolejnych lat. Czytając książkę, niejednokrotnie byłam zaskoczona opinią autora oraz jego postrzeganiem sukcesu mediów społecznościowych. Egzemplarz zawiera wiele narzędzi i porad marketingowych które są potrzebne do nawiązania trwałych relacji z klientami, wykorzystania potencjału internetu oraz rozwijania marki bez zbędnego wydawania pieniędzy.

Książka napisana jest lekkim i zabawnym językiem, przystępnym dla każdego czytelnika. Co więcej - książka przeplatana jest zabawnymi tekstami autora, które niejednokrotnie mnie rozbawiły. Nie sądziłam, że publikacja dotycząca social media może tak mnie wciągnąć - poświęciłam jej kilka godzin, ale przeczytałam jednym tchem. Dodatkowy plus za przekonywujący tytuł, oraz ciekawą okładkę.

Dziwię się jeszcze, że nikt o tej książce słowa nie napisał, bo powinna wywołać w branży kontrowersje nie mniejsze niż pamiętny felieton Eryka Mistewicza o ROI. Jak sam tytuł wskazuje, to nie jest książka o tym, jak social media wspaniale sprzedają i pomagają rozkręcać biznes. Wręcz przeciwnie.

B. J. Mendelson postawił sobie za cel zdemaskowanie mitów, kreowanych przez apologetów mediów społecznościowych. Tych, którzy pierwsi szybko się ich nauczyli i zaczęli co do tego przekonywać innych (może nawet zbyt szybko), publikując pełne entuzjazmu filmiki, książki, pisząc blogi. Przekonują innych do mediów społecznościowych, bo na tym zarabiają. Ale zdaniem autora media społecznościowe nie są uniwersalnym lekiem na kiepską sprzedaż produktu czy też cudownym narzędziem dla małych firm. Małym firmom one raczej nie pomogą i autor mówi to wprost: na prowadzenie komunikacji w mediach społecznościowych tak, jak ona powinna być prowadzona, stać tylko największe korporacje, mające budżety na ciekawe treści i ludzi, którzy się tylko tym zajmują. Ale nawet największe korporacje nie chwalą się specjalnie swoimi wynikami sprzedaży. Bo może media społecznościowe wcale tak dobrze nie sprzedają, śmie powątpiewać autor. Nawet świetnie sprzedający się celebryci w rodzaju Justina Biebera wypłynęli na mediach społecznościowych nie dzięki sile pospolitego ruszenia internautów, ale dlatego, że zostali dostrzeżeni przez wpływową osobę z tradycyjnego show biznesu, zapromowani w mediach tradycyjnych lub trafili na zmianę algorytmu na YT lub Twitterze, która pomogła w szybkim zyskaniu popularności. Mierzenie skuteczności mediów społecznościowych jest nie na rękę. Korporacjom, bo one szukają ciągle nowych pomysłów i inspiracji marketingowych i niezbyt chętnie liczą koszty. Obsługującym je agencjom, bo te chcą mieć zlecenia i zadowolonych klientów. Klient jest zadowolony, jak widzi duże liczby, które może pokazać zarządowi. Zarząd jest zadowolony bo widzi duże liczby i myśli, że to działa. Mendelson stwierdza, że narzędzia komunikacji, które mogą najbardziej zaprocentować, zwłaszcza w przypadku małych organizacji oglądających każdą złotówkę, to własna strona internetowa, tradycyjne media relations, sieć kontaktów oraz (przede wszystkim) dobry produkt. Social media mogą zaś pomóc o tyle, o ile jest w nich grupa docelowa danego produktu.

Przyznam, że książka wywołała we mnie niezły zamęt. Częściowo zgadzałam się z autorem. W moim przypadku najważniejszym kanałem komunikacji jest zdecydowanie własna strona, a nie fanpage czy konto na Twitterze, które pełnią raczej rolę pomocniczą. Ale media społecznościowe paradoksalnie pomagają mi w kontaktach tradycyjnych – gdyby nie one, znajomych z branży spotykałabym przy odrobinie szczęścia kilka razy w roku na konferencjach czy spotkaniach branżowych. Teraz mogę z nimi rozmawiać i obserowować ich praktycznie codziennie, a to ułatwia kontakty osobiste, z kolei kontakty osobiste ułatwiają późniejsze kontakty internetowe i tak to się toczy. Przedstawiciele mediów tradycyjnych też interesują się mną, kiedy napiszę coś na blogu (albo zapraszają mnie do programów właśnie jako blogerkę).

Częściowo się nie zgadzam. Facebook, a ostatnio też Twitter, potrafią przyciągnąć na stronę niezły ruch (ale uwaga – warunkiem jest dobra, merytoryczna treść). I widzę, że ich rolą jest niekoniecznie „czysta” sprzedaż – ale bardziej to, że ludzie z branży wiedzą, kim jestem, na jaki temat piszę bloga. Tutaj bardziej „sprzedaje” wiedza, którą się dzielę. Bez mediów społecznościowych nie byłoby to takie łatwe, zresztą, sam blog by nie istniał. Można mierzyć efekty działań w mediach społecznościowych – w małych firmach, gdzie dane są rozproszone pomiędzy różnymi narzędziami, wymaga to mnóstwa ręcznej pracy i przez to jest czasochłonne. Duże firmy mogą sobie pozwolić na social media CRM czy modelowanie marketingu mix – pierwszy typ rozwiązań pozwala na wiązanie danych z social media z danymi klientów czy obsługę klientów przez kanały socialmediowe, drugi pozwala szacować, jak zmiany budżetu na poszczególne elementy miksu promocyjnego przełożą się na sprzedaż. No i to, co najważniejsze – nie musimy być wszędzie. Wybierzmy kanał, z którego najprawdopodobniej będą korzystać nasi odbiorcy, bo już tam są.

Ostatnio wpadła mi w ręce książka „PRo-MOC-ja„, a lektura poszła dosyć szybko. Wartka akcja na temat promocji zawsze warta jest przeczytania, ale co konkretnie z niej wynikło i jakie były moje wrażenia? Zapraszam do krótkiej recenzji.

Pierwsze co to lekka forma, książkę można przeczytać w kilka godzin, mi kartki skończyły się już w trzeci dzień czytania po kawałku. Publikacja wciąga żwawym opisem i językiem oraz co istotne, mówi o nowoczesnym PR i reklamie – autor nie stroni od nowoczesnych pojęć (inbound marketing) jak i w ogóle nowoczesnych form marketingowych, wspomina o Google Adwords, SEO, wspomina nawet o książce Pawła Tkaczyka nt. Grywalizacji. Idealna dla zagonionych przedsiębiorców, by rozeznać się w temacie promocji własnej firmy.

Książka robija 5 istotnych mitów odnośnie budowania wizerunku w sieci:

- sprzedać można wszystko – nie, nie wszystko, liczy się wartość dodana tego co oferujesz.
- małe firmy nie potrzebują strategii – nic bardziej mylnego, bez strategii nie masz kierunku i celu, zatem podążasz raz tu raz tam… Tutaj polecam Ci poradnik tworzenia strategii content marketingowej.
- wystarczy walnąć jakąś dużą reklamę i jakoś pójdzie – nie, marketing to nie fast food, nie da się go zrobić od tak, to kwestia strategii, budowania wizerunku na każdej płaszczyźnie
- Facebook nie sprzedaje – jeden z mitów, który powtarzany jest jak mantra chyba tylko z powodu niezrozumienia. FB sprzedaje, ale poprzez budowę wizerunku i rozpoznawalności, wytworzenie społeczności a nie napierniczanie reklamą.
-Jedynie pozytywne opinie się liczą – nieprawda, wszystko co autentyczne zawiera odcienie szarości, zarówno ciemne jak i jasne barwy, a nie tylko wszystko w zielono-optymistycznych skowronkach.

Na wstępnie muszę przyznać się, iż na początku byłem sceptycznie nastawiony do książki Marcina Pietraszka „PRo-MOC-ja. Reklama i public relations w małej firmie”. Mój sceptycyzm był powodowany uogólnieniem wcześniejszych pozycji, z którymi miałem przyjemność, a raczej nieprzyjemność się zetknąć, a które poruszając szeroko rozumiane zagadnienie marketingu były kiepską „ulotką reklamową” ich autorów wkładaną w ręce Czytelnika.

Książka Marcina Pietraszka podzielona jest na sześć głównych części. Pierwsza z nich nie skupia się na teoretycznych rozważaniach nad znaczeniem marketingu lub pojęć z nią związanych, lecz od razu uderza w sedno problemu –najczęstsze mity, które związane są z promocją małej firmy, choć nie tylko. Autor zwraca uwagę, przede wszystkim na najczęściej pojawiające się związane m.in. z przekonaniem o tym, iż można sprzedać wszystko lub o tym, iż liczą się tylko pozytywne opinie. W drugiej części opisane są sposoby promocji, które są coraz ważniejsze w XXI wieku. Autor w tym punkcie płynnie przechodzi od zagadnień związanych z kontaktami z mediami, poprzez plusy i minusy Google AdWords, a kończy na tym, co bywa często pomijane, a mianowicie obsłudze klienta, jako elemencie promocji i reklamy firmy. Trzecia poświęcona jest tym metodą, które, pomimo, iż nie należą do nowej generacji nadal spełniają swoje zadanie i mogą być z powodzeniem wykorzystywane. Marcin Pietraszek opisując promocje z wykorzystaniem tablic reklamowych, czy networkingu przedstawia sposób ich dostosowania do wyzwań obecnego rynku. Z kolei w czwartej części ujęte są najnowsze sposoby promocji, które można również wykorzystać prowadząc małą firmę. Autor zabiera nas tu w podróż od geolokalizacji związanej z kodami QR, poprzez grywalizację, w której wykorzystujemy mechanizmy znane z szeroko rozumianych gier, doprowadzając nas do crowdsourcinu związanego z wykorzystaniem „tłumu” fanów lub klientów do realizacji celów firmy. Część piąta stanowi praktyczną inspirację i pole do zastanowienia się w jaki sposób można wypromować m.in. sklep internetowy, usługi internetowe lub usługi stacjonarne. W ostatniej części autor w krótki i zwięzły sposób przedstawia zagadnienie synergii w zakresie promocji.

Tym, co zwróciło moją uwagę jest przede wszystkim bardzo praktyczne podejście do tematu bez teoretyzowania i podawania niezliczonej liczby podziałów i definicji. W książce Marcina Pietraszka możemy znaleźć niezbędne minimum teorii okraszone duża ilością przykładów i rozwiązań praktycznych. Stanowi to niebywała zaletę tej pozycji. Poza tym jak sam autor stwierdza, książka ta ma być inspiracją dla Czytelnika do szukania również własnych pomysłów na promocję firmy. Ponadto, tym, co jest również warte wspomnienia to trafność i zwięzłość podsumowań poszczególnych rozdziałów, które nie są tylko suchą powtórką, ale skomasowaną informacją o najważniejszych elementach promocji i działaniach, jakie można podejmować w danym zakresie.

Ujmując całokształt książki, autor zabiera Czytelnika w swego rodzaju podróż stając się jego przewodnikiem po świecie marketingu, a w szczególności reklamy i PR-u w małej firmie. Czytając książkę Marcina Pietraszka odnosi się również wrażenie prowadzenia rozmowy z dobrze znanym kolegą, który dzieli się najważniejszymi informacjami w istotnym dla nas temacie. Odczucie to potęguje jasny i przejrzysty język połączony ze skupieniem się autora na najbardziej ważnych kwestiach.

Dlatego też dużym plusem książki jest to, iż może ona stanowić bardzo dobrą podstawę praktycznej wiedzy dla osób, które planują rozpoczęcie własnej działalności handlowej lub usługowej. Przekazane w niej myśli i spostrzeżenia mogą stanowić dobre przygotowanie do organizacji jej promocji oraz inspirację do poszukiwania własnych rozwiązań i próbowania nowych ścieżek.

Podsumowując Marcina Pietraszka „PRo-MOC-ja. Reklama i public relations w małej firmie” wbrew mojemu początkowemu sceptycyzmowi jest książką godną polecenia. Posługując się słowami autora:

„Ta książka podpowie Ci, w jaki sposób w polskich warunkach, z wykorzystaniem najnowszych trendów i możliwości, bez ponoszenia dużych kosztów, wypromować swoją firmę.”

Jest to niezbędna pozycja dla wszystkich osób rozpoczynających swoją przygodę z własną działalnością gospodarczą. Jednakże nawet osoby prowadzące z powodzeniem własne firmy znajdą w niej inspirację i sposoby na pozyskanie nowych klientów.