Recenzje

Dzisiaj zapraszam na pierwszą w mojej karierze recenzję książki! Nigdy wcześniej tego nie robiłem jednak tę akurat książkę uważam za szczególnie wartościową i godną polecenia jeśli chodzi o literaturę związaną z językiem JavaScript. Mowa oczywiście o tytułowej pozycji, a więc „JavaScript Wzorce” (ang. JavaScript Patterns) Stoyana Stefanova. Znalazłem w końcu czas aby ją do końca przeczytać, dzięki czemu mam teraz materiał do przemyśleń na jej temat… I tymi przemyśleniami chciałbym się z Wami dzisiaj podzielić.
O czym jest ta książka

Wydawać by się mogło, że tytuł mówi wszystko… Jednak nie do końca. Sama książka nie jest typowym zestawieniem poszczególnych wzorców projektowych wraz z wyjaśnieniem i przykładem (same wzorce stricte projektowe zajmują tylko jeden rozdział). Bardziej jest to opis prawidłowego podejścia do programowania w JavaScript i wzorców takiego podejścia. W początkowych rozdziałach, autor przedstawia podstawy pisania kodu JS – może nie jest to rzecz dla całkiem początkujących programistów, jednak dla osób, które mają już trochę do czynienia z JavaScript’em jest to zestaw bardzo wartościowych informacji. Mamy więc tutaj kompendium wiedzy na temat prawidłowej składni języka i związanych z nią niuansów typu deklarowanie zmiennych na początku funkcji, prawidłowe tworzenie kodu pętli itp. Jest też co nieco o konwencjach składni i nazewnictwa.

Kolejne dwa rozdziały traktują o sposobach tworzenia obiektów. Dowiadujemy się w nich wszystkiego o literale obiektu, funkcjach konstruujących czy literałach tablicy i wyrażeń regularnych. Dalej autor zgrabnie przechodzi do jednego z najważniejszych elementów języka JavaScript czyli funkcji. I tutaj zaczynają się już konkretne wzorce takie jak wywołania zwrotne (ang. callbacks) czy funkcje natychmiastowe. Oczywiście to tylko przykłady, a to co najważniejsze to moim zdaniem niuanse, które są w książce świetnie pokazane.

Dalej mamy rozdział dotyczący tworzenia obiektów. To tutaj jest świetnie opisany bardzo ważny w JavaScript wzorzec modułu wraz ze wzorcem przestrzeni nazw i kilka innych. Następnie, w kolejnym rozdziale znajdziemy wszystko o programowaniu obiektowym w języku JavaScript – mamy więc tutaj opis klasycznych i nowoczesnych wzorców dziedziczenia, a co za tym idzie mamy możliwość zgłębienia tajników prototypów.

Dopiero po opisaniu tych wszystkich zagadnień autor przechodzi do typowych wzorców projektowych typu strategia, obserwator, fabryka czy singleton. Oczywiście wszystko to opisane jest z punktu widzenia języka JavaScript, i wiedza, którą czytelnik zdobywa w poprzednich rozdziałach bardzo się tutaj przydaje.

Wszystkie powyższe zagadnienia opisywane są z punktu widzenia samego języka JavaScript. Do tej pory praktycznie nie wspomina się o przeglądarkach internetowych i różnicach między nimi. I właśnie na koniec pozostawiony został rozdział dotyczący operowania na obiektach DOM z uwzględnieniem różnych przeglądarek, a także opisujący obsługę zdarzeń strategie wczytywania skryptów na stronie. Moim zdaniem, mimo że książka wydana została już jakiś czas temu (rok 2010, a 2012 w Polsce) wiele z informacji zawartych w tym rozdziale jest nadal aktualnych i wartych stosowania. Znajdziemy tutaj takie informacje jak
JavaScript Wzorce – plusy dodatnie i plusy ujemne

Moim zdaniem książka jest zdecydowanie godna polecenia. Zawiera mnóstwo wartościowych informacji o „corze” języka JavaScript i pozwala na uporządkowanie wiedzy o języku doświadczonemu programiście. Ci mniej doświadczeniu również, a może przede wszystkim dowiedzą się wszystkiego co potrzebne by pisać dobre skrypty JS.

Sama książka jest napisana w taki sposób, że czyta się ją dość lekko i szybko. Przykłady są zrozumiałe, a kolejne informacje są ułożone w takim porządku by przed przejściem do trudniejszych tematów, wszystkie potrzebne zagadnienia zostały już poruszone.

Napisałem „plusy dodatnie i plusy ujemne” bo jak dla mnie to nie przychodzi mi do głowy żaden konkretny minus. Nie wiem, może ja nie jestem jakimś wielkim guru w JavaScript, bo wiele informacji zawartych w książce było dla mnie przydatnych. Jedne były całkiem nowe, przy innych łapałem się na „aaa to dlatego tak to u nas robimy”;) Pewnie wszystkiego tego można się dowiedzieć z Internetu oraz dzięki odpowiednio długiej praktyce, jednak moim zdaniem takie uporządkowanie wiedzy dla bardziej doświadczonych oraz przedstawienie jej w taki sposób jak w książce dla mniej obeznanych z językiem JavaScript mimo wszystko jest warte swojej ceny… Tak więc osobiście polecam!

Książka jest napisana potocznym językiem, a styl pisania jest naprawdę lekki i przyjemny, dzięki czemu treść przyswaja się łatwo. To bardzo ważne, biorąc pod uwagę, że książka porusza kluczowe aspekty, jakimi jest nasz umysł oraz równowaga pomiędzy ciałem a psychiką.

Jeżeli ktoś szuka kolejnego poradnika o tym, jak jeść i jak ćwiczyć, to może się rozczarować tą książką. Ale na pewno będzie to „pozytywne” rozczarowanie (ot, oksymoron stworzyłam). Fitmind pokazuje nam jak ważne są: uporządkowanie swojego umysłu, umiejętność radzenia sobie z negatywnymi emocjami, a także osiągnięcie wewnętrznego spokoju. Autorki potwierdzają zasadę, którą zapewne wyznaje wiele z was: WSZYSTKO ZACZYNA SIĘ W GŁOWIE.

Dodatkowo cała książka to nie jest „sucha” treść, jak jest w wielu przypadkach książek psychologicznych. Nasza podświadomość to tak skomplikowany twór, że samo przeczytanie setki tego typu książek nie odmieni Twojego życia. Autorki zadbały również o część praktyczną. Niektóre zadania zajmują chwilkę, inne wymagają nakładu czasu i pracy, ale tylko ćwicząc umysł, masz szansę go zmienić.

Fitmind jest skierowane do kobiet (aczkolwiek nie zniechęcam i Panów J). W wielu miejscach miałam wrażenie, że autorki znają mnie na wylot, a opisane sytuacje są wyjęte z mojego życia. Dodatkowo fragmenty z bloga Basi stanowią zabawny przerywnik od mimo wszystko poważnych spraw.

Szczerze polecam tę książkę i uważam, że powinna być to pozycja obowiązkowa wśród osób, które są na fit-drodze. Niezależnie od tego, czy dopiero zaczynają walkę, czy też mają już za sobą -30 kg. Ja na pewno sięgnę po tę pozycję jeszcze nie raz :)

Rosja to bardzo wdzięczny temat na reportaż. Ogromny, niesamowicie zróżnicowany kraj, z którym łączą nas specyficzne relacje. Kolejni autorzy piszą o alkoholu, mafii, ogromnych fortunach, przekrętach, zbrodniach, kawiorze, imigrantach, historii, polityce i tysiącu innych rzeczy. „Matrioszka Rosja i Jastrząb” jest po trochu o tym wszystkim.

Mam w domu osobną półkę na książki reportażowe. Mniej więcej połowę jej długości zajmują te poświęcone Rosji. Jest tam i Kapuściński ze swoim „Imperium”, wszystkie prace Hugo-Badera, Jędrzej Morawiecki, jest i Igor Miecik, a także paru innych autorów. Od niedawna w tym zaszczytnym gronie znajduje się także Maciej Jastrzębski i jego „Matrioszka Rosja i Jastrząb”. Na wydaną w czerwcu ubiegłego roku książkę ostrzyłem sobie zęby od dawna – zbierała świetne recenzje i obiecywała dokonanie szczegółowej wiwisekcji na organizmie Federacji Rosyjskiej.

Jastrzębski trzyma się metafory tytułowej matrioszki. Rosja – twierdzi – jest właśnie jak ta matrioszka, jej poznanie polega na odkrywaniu kolejnych warstw, aż w końcu uda się dotrzeć do ostatniego, najważniejszego elementu – duszy. Niestety, podczas lektury odniosłem wrażenie, że tylko podziwiamy zewnętrzną powłokę tej laleczki, a nieśmiałe próby przedostania się głębiej okazały się nie do końca satysfakcjonujące.

Daleki jestem od twierdzenia, że autor nie dysponuje wystarczającą wiedzą o tematach, które podejmuje. Wielokrotnie dowodzi, że jest merytorycznie do nich przygotowany. A jednak za duży w tej książce misz-masz, zbyt wiele na raz. Tu trochę o polityce, tam trochę o Rosjankach i jedzeniu, za chwilę fragment o stosunkach polsko-rosyjskich i architekturze. I nawet jeśli każdy z tych ustępów jest interesujący, to w ostatecznych rozrachunku ma się poczucie, że tylko się po Rosji prześlizgnęło.

„Matrioszka Rosja i Jastrząb” to książka napisana po reportersku, sprawnie, językiem przystępnym i klarownym. Czyta się szybko i niby to nie wada, ale… gdzieś pokazuje ten brak głębszej analizy, próby dokonania diagnozy i właśnie obiecywanego „zrozumienia”. Przy „Imperium” zatrzymywałem się co kilka stron, bo Kapuściński poza tym, że pisał o ogrodzonych drutem kolczastych dworcach na Syberii czy socrealistycznej architekturze, wyjaśniał również dlaczego wygląda to jak wygląda, co zmuszało do refleksji.

Nie jest to lektura zła i osobom Rosją zainteresowanym zapewne przypadnie do gustu. By się nią jednak nie rozczarować, warto pamiętać, że nie jest to próba kompleksowego ogarnięcia tematu, a raczej interesujące, ale dość powierzchowne spojrzenie nań.

Natalia Hatalska ekspert w dziedzinie alternatywnych form komunikacji i blogerka, prowadząca blog o tematyce marketingowej hatalska.com, oddaje w nasze ręce potężnych rozmiarów album „Cząstki przyciągania. Jak budować niestandardowe kampanie reklamowe.”

To 200 stron i ponad 150 przykładów nietypowych, polskich akcji marketingowych, które szokują, zachwycają, wywołują uśmiech, ale przede wszystkim są warte zapamiętania i docenienia. Hatalska w pierwszej, dość krótkiej części wprowadzającej prezentuje teorię rozprzestrzeniania się wartościowej reklamy niestandardowej niczym wirusa, który szybko opanowuje organizmy wywołując epidemię społeczną. Następnie opowiada jakimi cechami powinna charakteryzować się kampania aby stać się takim właśnie reklamowym wirusem. Dalej jest już tylko ogromna dawka przykładów i inspiracji.

Kampanie nie są prezentowane w porządku chronologicznym, ale przyporządkowane hasłom.

Autorka podzieliła je według siedmiu słów – kluczy, które stanowią podstawę niestandardowych kampanii. To właśnie tytułowe cząstki przyciągania, którymi są: zaangażowanie, bliskość, użyteczność, emocje, kontekst, czas i zaskoczenie. W każdym dziale znajduje się kilkadziesiąt przykładów na to jak różnorodnie można rozumieć i realizować te poszczególne elementy. Każdy z nich jest dobrze zobrazowany oraz posiada opis, w którym zawarta jest idea kampanii, nazwa marki, dla której była realizowana kampania, nazwa agencji prowadzącej całą akcję oraz rok jej przeprowadzenia. Mimo, że opisy w niektórych miejscach są zbyt krótkie, przez co gdy się chce lepiej zrozumieć daną kampanię trzeba przeszukiwać internet, to jednak zebranie tak wielu kreatywnych i pomysłowych kampanii reklamowych w jednym miejscu jest warte słów uznania. Autorka wyróżniła także kilka kampanii odnośnikiem „warte uwagi”, choć moim zdaniem lepiej nie kierować się tym kluczem. Mimo, że album jest obszerny całość czyta i przegląda się szybko, dlatego dobrze stworzyć swoją, subiektywną listę kampanii wartych uwagi, będących inspiracją dla działań każdego kreatywnego umysłu.

Na końcu autorka zawarła krótki słowniczek tłumaczący trudne pojęcia żargonu reklamowego i marketingowego.

Całość wydana przez OnePress w dużym formacie, na dobrym papierze, w formie eleganckiego albumu, który powinien znaleźć się na półce każdego fana marketingu i reklamy, jak również tych, którzy w życiu poszukują nietypowych i oryginalnych rozwiązań.

Krzysztof Samborski – dziennikarz i zapalony motocyklista, jak sam o sobie pisze: „już nie turysta, ale jeszcze nie podróżnik” – zabiera nas w podróż rzadko uczęszczanymi drogami Azji Centralnej.

Kirgistan, Tadżykistan, Afganistan, czy zachodnie Chiny to miejsca mało popularne wśród turystów. Aby dostać się z jednej wioski do drugiej nierzadko pokonać trzeba setki kilometrów bezkresnych stepów, przejścia graniczne otwierane są czasem zaledwie kilka razy w tygodniu, a jeśli w ciągu dnia spotka się na swojej drodze więcej niż dwa pojazdy, można już mówić o tłoku na trasie. To kraina, w której czas płynie inaczej, a jej mieszkańcy, chociaż ostatni raz widzieli cię kilka lat temu, witają cię z otwartymi ramionami niczym serdecznego przyjaciela. Kraina, którą być może nie każdy miałby odwagę odwiedzić, ale o której z pewnością warto poczytać.

Dla Samborskiego nie jest to bynajmniej podróż w nieznane – raczej podążanie do tego samego, znanego już celu nieco innymi trasami, niezmiennie na ukochanym motocyklu. Za najlepsze podsumowanie „Zjadłem Marco Polo” niech posłużą zawarte we wstępie słowa samego autora: „Można by sądzić, że dziś nie ma już czego odkrywać. Co mogłoby być wyczynem na miarę podróży Herodota, Ibn Batuty, Magellana, Shackletona czy Livingstone’a? (…) Zapraszam do innego podróżowania. Do wędrówki dla siebie: przez życie, aby odnaleźć swoje »ja«, zrozumieć to, co ważne, i przywrócić rzeczom właściwe znaczenie”. I to właśnie atmosfera, w pełni oddająca sens tych słów, jest najmocniejszą stroną tej książki. Jazda przez górskie przełęcze, spanie pod gołym niebem, zajadanie się lokalnymi przysmakami, niespieszne kontemplowanie krajobrazu… Spotykani po drodze ludzie najczęściej żyją bardzo skromnie, wielu z nich spędziło całe życie w jednym miejscu i niejednokrotnie musiało zmierzyć się ze śmiercią najbliższych. A mimo to bez wahania można określić ich mianem szczęśliwych. A Samborski uczy się od nich tego poczucia szczęścia.

Książka obfituje w zaskakujące, często komiczne szczegóły, takie jak scenki, w których Samborski dogaduje się z pogranicznikami, czy historia pewnego Amerykanina, który na afgańskim odludziu… postanowił otworzyć niewielki hotelik. Dodatkowo Samborski chętnie sięga po notatki Bronisława Grąbczewskiego, polskiego dziewiętnastowiecznego podróżnika i badacza Azji Środkowej, który eksplorował te same tereny. Zamieszczenie w książce cytatów z jego dziennika to naprawdę świetny pomysł, pozwalający na porównanie, jak na przestrzeni ponad stu lat zmienił się sposób podróżowania.

Choć w ogólnym rozrachunku książkę czyta się z przyjemnością, trudno czasem oprzeć się wrażeniu, że powstała ona z bardzo luźnych notatek, które nie do końca udało się połączyć w zgrabną całość. Tekst bywa nieco chaotyczny: niektóre wątki Samborski rozwija aż nadmiernie, podczas gdy inne „zbywa” zaledwie kilkoma zdaniami – zupełnie jakby nie mógł się zdecydować, czy pisze dla kompletnego laika, czy jednak dla czytelnika obeznanego już nieco z opisywaną przez niego krainą. Również liczba fotografii, najczęściej zajmujących całe strony, przyprawia czasem o ból głowy – tekst przetykany jest zdjęciami tak gęsto, że dość łatwo jest zgubić wątek. Nie można jednak odmówić im urody i z pewnością stanowią ważne dopełnienie całości, chociaż książka nie ucierpiałaby wcale, gdyby było ich nieco mniej.

Krzysztof Samborski ma to ogromne szczęście, że odnalazł już swoje miejsce na ziemi. A książka „Zjadłem Marco Polo” jest całkiem udaną próbą przybliżenia go czytelnikom.