Recenzje

Poszukiwanie własnej drogi życiowej jest procesem trudnym i nieraz długotrwałym. Nie każdy ma to szczęście, że obiera ją już we wczesnej młodości. Czasami potrzeba czasu i doświadczenia aby dowiedzieć się, jak chcemy żyć.

Książkę “Przychodzi Budda do baru. Pokoleniowy przewodnik życiowy.” nazwać można poradnikiem o życiu. Pokazuje jak być sobą, jak rozwijać się duchowo i w jaki sposób można osiągnąć wewnętrzny spokój. Autor za pomocą humorystycznego języka daje wskazówki, które pomogą wzmocnić ciało i przede wszystkim umysł.

Lodro Rinzler jest praktykiem medytacji i nauczycielem buddyzmu szambali. W ostatnich latach prowadził na terenie USA liczne warsztaty dotyczące medytacji. Teksty autora regularnie publikowane są na łamach “Huffington Post” oraz “Independence Project”.

Uwaga! Czytasz poradniki psychologiczne? Jeśli tak jak i mnie, motywuje Cię naprawdę głęboka, wewnętrzna potrzeba zmiany, teraz przygotuj się na szok! „Jesteś gotowy uwolnić się OD POTRZEBY ZMIANY”? – pyta Autor Metody Sedony. I nie jest to pytanie retoryczne…

Z racji zainteresowań oraz kierunku studiów przeczytałam w swoim życiu naprawdę wiele książek psychologicznych i poradników. Moda na samorozwój do Polski dotarła stosunkowo niedawno, ale ja już, szczerze powiedziawszy, odczuwam pewien przesyt amerykańskich poradników typu self-help, z okładek których krzyczą chwyty marketingowe w stylu „Jeśli chcesz… zyskać/ stracić/ znaleźć…” lub „Jak…” (w miejsce wielokropków wpisać dowolną ludzką potrzebę czy pragnienie: schudnąć/ znaleźć miłość/ stać się milionerem, itp., itd.). Nie twierdzę oczywiście, że wszystkie te publikacje nastawione są wyłącznie na zysk i tym samym – bezwartościowe. Po prostu, sięgając po kolejną książkę (kiedy z jakiegoś powodu dam się skusić), mam już inną postawę – rozwinięty krytycyzm i wysokie oczekiwania. Z takim nastawieniem otwierałam Metodę Sedony. Twój Klucz do Satysfakcjonującego Życia.

Autor, Hale Dwoskin, popularyzuje odwieczną, buddyjską koncepcję wolności emocjonalnej. Definiuje ją jako stan umysłu, w którym istnieje tylko „tu i teraz” – wolny od bagażu przeszłości i wolny od lęku o przyszłość. Jest to stan absolutnej, bezwarunkowej akceptacji – zarówno rzeczywistości, jak i siebie samego – ze wszystkimi swoimi odczuciami, myślami i emocjami. Kluczem do tak rozumianej wolności jest opuszczenie błędnego koła tłumienia emocji i ich niewłaściwej ekspresji oraz zaprzestanie walki i oporu, bowiem „to, czemu się opierasz, trwa”. Sposobem – droga środka, czyli „uwalnianie”. Celem – „rozpuszczenie” ego, oświecenie… A przynajmniej – wolność od stresu, negatywnych emocji i większa satysfakcja z życia. Jeszcze psychologia czy już filozofia? A może laicka, nowa duchowość? Intuicyjnie czułam, że Metoda Sedony czerpie z buddyjskiej nauki o stanie umysłu, a lektura książki potwierdziła moje przypuszczenia. Rzeczywiście, założenia Metody odwołują się do buddyjskiej koncepcji umysłu ludzkiego, chociażby w tak fundamentalnej kwestii, jaką jest postrzeganie przywiązania jako źródła cierpienia. Dlatego też droga do wolności emocjonalnej wiedzie poprzez wyzbywanie się tzw. negatywnych emocji (albo raczej destruktywnych stanów umysłu) – apatii, smutku, lęku, gniewu, pożądania i dumy oraz przywiązania do czterech fundamentalnych pragnień: bezpieczeństwa, aprobaty i miłości, kontroli oraz oddzielenia. Autor zapewnia, iż warto przebyć drogę poprzez wszystkie te stany i dotrzeć do jądra każdej z emocji, a następnie do tego, co znajduje się głębiej niż emocje – głębokiego spokoju i akceptacji. A to właśnie ten stan – niezmącenia, wolności i radości stanowi naszą pierwotną, czystą naturę. Kluczem do tego procesu jest „uwalnianie” (odpuszczanie), które stanowi właściwie sedno całej Metody.

Metoda Sedony (której de facto dotyczy książka) jest – prosta (sic!). Ale „prosta” nie znaczy „łatwa”. Autor (za co duży plus dla niego) opracował praktyczny podręcznik do pracy z samym sobą. Nie znajdziesz tam (za co kolejny plus) „łatwych i przyjemnych”, gotowych recept na szczęście (w stylu amerykańskiego „Don’t worry, be happy”), lecz – narzędzia do pracy.

Pomyśl teraz o jakimś swoim problemie, o czymś, co rodzi w Tobie negatywne emocje i co naprawdę bardzo chcesz zmienić. Co teraz czujesz? Jakie to emocje? (Nazwij je) W której części ciała się znajdują? Jesteś gotowy zaakceptować ten problem? Nie? W porządku. A czy jesteś gotowy zaakceptować swój brak akceptacji? Tak mniej więcej wygląda początek procesu pracy z sobą według Metody Sedony. Opiera się on na wglądzie, więc ten, kto samotnie wybiera się w tę podróż, musi zachować uważność swojego umysłu i zdawać sobie sprawę z istnienia tzw. mechanizmów obronnych. Według mnie, nie zawsze (to znaczy nie dla każdego i nie w przypadku wszystkich problemów) taka samodzielna quasi-psychoterapia jest możliwa, a nawet dobra i wskazana. Niektórzy, szczególnie jeśli dotykają naprawdę trudnych, bolesnych i starych ran, poczują się bezpieczniej, jeśli podczas tego psychicznego „oczyszczania” owych ran będzie im towarzyszyć drugi człowiek. Jednakże nie jest to zarzut w stronę Autora, czy książki, tylko pewna moja refleksja nad faktycznym wykorzystaniem tego typu poradników.

Gdyby tego typu poradniki samorozwoju miały swoje „poziomy zaawansowania”, ten z pewnością nie byłby przeznaczony dla „początkujących” w dziedzinie pracy nad sobą. Nie dlatego, iż autor posługuje się jakimś specjalistycznym żargonem psychologicznym czy psychoterapeutycznym (gdyż tak nie jest), ale dlatego, że pod warstwą słów ukryta jest niezwykle głęboka, psychologiczna (i początkowo trudna zarazem do asymilacji) treść dotycząca natury ludzkiej. Mimo opakowania owej treści w „amerykańskie pudełko” marketingowe (żywy i „lekko podkręcony” styl; mnóstwo historii ludzi, którym Metoda odmieniła życie) jest ona trudna przede wszystkim emocjonalnie – jak wszystko, co psychologicznie prawdziwe i uderzające w sedno – najpierw usiłujesz zaprzeczyć, ale podświadomie czujesz, że lepiej to przemyśleć. A tym przypadku „trudne” oznacza też z całą pewnością warte uwagi i wysiłku.

Metoda Sedony to właściwie (według mnie) nazwa niewłaściwa. To nie do końca metoda – to bardziej nastawienie do życia. To proces. Na całe życie – nie oczekuj, iż rozwiąże wszystkie Twoje problemy dzięki samemu tylko czytaniu o niej (wybacz tę szczerość, ale to byłaby naiwność). Przeczytałam książkę, wywarła na mnie wrażenie – zdecydowanie wyróżnia się na tle innych amerykańskich poradników self-help psychologiczną i duchową głębią oraz praktycznością narzędzi, ale… tej metody dopiero zaczynam się uczyć. A to zadanie na całe życia praktyki i doświadczania. Podchodzę do niej z dystansem, przyjmuję postawę obserwatora, choć zaciekawionego i zaangażowanego. W tę podróż mam ochotę wyruszyć, a bilet właśnie trzymam w ręce (i ma prawie 400 stron!). Naprawdę polecam – nawet jeśli z jakiegoś powodu nie będziesz stosować Metody Sedony, już sama lektura zawiera potencjał. Jest jak łyk świeżego, górskiego powietrza prosto do płuc – bywa ostre, ale…

Nawet jeśli rozczarowywanie się jest rzeczą raczej negatywną, ja odnalazłam w niej coś całkiem pozytywnego. Dobrze jest, jak człowiek się pozytywnie rozczaruje i okaże się, że książka po której spodziewał się czegoś na wzór akademickiej porcji informacji o zarządzaniu projektami, stanie się fascynującą opowieścią o świecie biznesu i planowania. I niech ten krótki wstęp da Wam, drodzy Czytelnicy, przedsmak tego, co czeka Was, gdy sięgnięcie po dzieło Michała Kopaczewskiego, wydane przez wydawnictwo Helion, noszące niepozorny tytuł "Praktyczne lekcje zarządzania projektami" i opakowane w kolor niebieski.
Warto, żebyście wiedzieli, że książka ta to dwanaście rozmów, które, patrząc zupełnie ogólnie, traktują o pracy, biznesie i interesach, które z biegiem czasu (lub zupełnie na początku) przeobrażają się w pasję rozmówców (może poza rozmową z Markiem Wojtyną, który zdecydowanie bardziej skupia się na czysto służbowej stronie swoich zadań). Michał Kopczewski pyta o bardzo znane polskie projekty, między innymi takie jak organizacja Euro 2012, Maraton Warszawski, Polski Himalaizm Zimowy, wyprawy na oba Bieguny, czy Polską Akcję Humanitarną. Pyta i chce wiedzieć jak to się stało, że nic się nie... zepsuło. Jak to się stało, że określona liczba ludzi się dogadała i stworzyła sprawnie działający organizm, który potrafił wytworzyć wydarzenia, lub organizacje, działające bez zarzutu i całkiem sprawnie. Na koniec każdej z tych rozmów autor proponuje czytelnikom omówienie i podsumowanie różnych punktów, które uważa za istotne z punktu widzenia koordynowania projektów.
Pozwolisz, drogi Czytelniku, że rozpocznę wydawanie własnej opinii od rzeczy złych. Tak o, dla przekory. Przede wszystkim czytanie bardzo utrudnione jest przez niekoniecznie wygodne wydanie. Trudno jest czytać, gdy nie mamy wolnych obu rąk, lub gdy leżymy, lub gdy uprawiamy jakiekolwiek inne czytanie, poza tym siedzącym grzecznie na fotelu z oboma rączkami na okładce. Książka się zwyczajnie sama zamyka i nijak nie chce pomóc nam w zatrzymaniu wzroku na konkretnej, wybranej przez nas, stronie. Do tego wszystkiego autor wpada w pułapkę własnej rozmowy (którą przeprowadził z Marcinem Herrą o Euro 2012), w której pada stwierdzenie, że nawet najlepszy projekt może zostać skrytykowany, gdy zaledwie drobny szczegół zostanie pominięty, lub wykonany zostanie źle. I dokładnie tak dzieje się w tym przypadku, bo pozytywny obraz książki zostaje zaburzony przez kilka literówek. Sami przyznajcie, drodzy Czytelnicy, że literówka to stosunkowo rzadki przypadek w książce, która przed wydaniem jest wiele razy sprawdzana na prawo i lewo, stąd też stosunkowo mocno rzuca się w oczy i nadszarpuje jej wizerunek.
Ale nie martwcie się, panie Michale nie roń łez, bo oto koniec negatywów i zaczynamy wodospad pozytywów, bo to przede wszystkim one zalały mnie, jak hektolitry wody.
Zacznijmy od pytań, które zadawane są bardzo trafnie i pozwalają rozmowie płynąć naturalnym torem (ponowne nawiązanie do wody wydaje się tu nieuniknione), a rozmówcy wynurzać się ze sztampowych i ogólnikowych odpowiedzi. Zresztą i dobór odpowiadających ma bardzo dobry wpływ na treść, bo ma się wrażenie, że nikt tu nie mówi o zarządzaniu projektami, tylko opowiada ciekawą historię. Może niekoniecznie jest to bardzo edukacyjne i niekoniecznie staniemy się, po lekturze tejże książki, mistrzami projektów, to jednak pozwoli nam ona zupełnie logiczne, życiowo i naturalnie spojrzeć na nasze obecne, lub przyszłe przedsięwzięcia.
Kolejny plus to atmosfera szczerości, którą z rozmów można wyczytać. Nikt tam nie sili się na autoreklamę, nikt nie gloryfikuje swoich dokonań, nie przechwala się, ale również nie udaje skromnego i nie stawia swoich osiągnięć ponad wszystkie inne. Po prostu kawał ciekawych rozmów, które płyną i płyną i niestety w pewnym momencie się kończą. Okazuje się, że ci, którzy odnieśli sukces, niekoniecznie podążali drogą, na której rozsypane były tylko płatki róż. Resztę sobie dopowiedzcie, bo nie chciałabym popaść w patetyzm, którego brak tak bardzo doceniam w książce Michała Kopczewskiego.
I generalnie cała ta książka to bardzo ciekawe odkrycie dla mnie, każda z opowiedzianych historii odkryła przede mną wiele nowego, z dużą chęcią przeczytałabym jeszcze trzynastą, czternastą, piętnastą i setną rozmowę. Mam nadzieję, że powstaną, bo przecież szkoda by było, gdyby okazało się, że sukcesu starczy nam tylko na dwanaście...

Mówi się, że dzisiejsze czasy nie są łaskawe dla ludzi w wieku przedemerytalnym. Senior – o ile nie jest dziadkiem lub babcią – czuje się niepotrzebny, zepchnięty na margines, zagubiony…

Tymczasem Małgorzata Modrak przekonuje, że 60 lat to jest wręcz idealny wiek, by przestać rozpamiętywać przeszłość i wkroczyć radośnie w przyszłość. W prosty, życzliwy sposób pokazuje możliwości, jakie ma senior, używa ciekawostek, by pokazać, że starość to tylko termin umowny.

Jak ćwiczyć pamięć? Gdzie iść, gdy czujemy się samotni? Jak pogodzić się z przeszłością? Z jakimi lękami można skutecznie walczyć? na te wszystkie pytania (i na wiele innych!) znajdziemy odpowiedzi w tej dobrej, ciekawej książce.

W bibliotekach i księgarniach aż roi się od przewodników, które informują, "jak żyć". Otóż prawdą jest, że człowiek czasami potrzebuje takiego przewodnika, potrzebuje przeczytać o tym, że da radę, że życie nie jest takie trudne i że pozytywne nastawienie może zdziałać cuda.
Z ogromną przyjemnością czytałam poradnik Johna C. Parkina, autora bestsellerowej książki „Filozofia f**k it, czyli jak osiągnąć spokój ducha". Tutaj autor, wraz ze swoją małżonką, opowiada o tym, jak dzięki dwóm, banalnym słowom, możemy poprawić jakość swojego życia, osiągnąć sukces, szczęście i radość płynącą z każdego kolejnego dnia. Te słowa to „pieprzę to". Autorzy przytaczają mnogość przykładów zastosowania tego swoistego zaklęcia i wyjawiają, co się za nim kryje.
Prawdą jest bowiem, że problem, który mamy dzisiaj, za pół roku wyda nam się zabawny. Przez pryzmat następnych problemów, kolejnych kłopotów, w które się wpakujemy, dawne sprawy stają się błahe i nic nie warte, wręcz nieistotne. Ale w momencie walki z problemem jest on najważniejszy. Każdy problem zatruwa nasze życie, psuje nasze samopoczucie, sprawia, że jesteśmy niemili dla innych, skupieni na sobie, nieszczęśliwi i po prostu zmęczeni. Problemy sprawiają, że nie potrafimy cieszyć się ładną pogodą, dobrym filmem w telewizji czy uśmiechem obcej osoby na ulicy – zapatrzeni w swoje 'trudne sprawy' przestajemy doceniać i zauważać pozytywne, niezwykle prozaiczne elementy rzeczywistości. W efekcie jesteśmy nieszczęśliwi, zamartwiamy się niepotrzebnie i obgryzamy paznokcie.
I po co? Skoro można powiedzieć „pieprzę to!" i po prostu cieszyć się życiem?
Autor nie mówi jednak, że każdy problem musimy zbagatelizować i zostawić go bez rozwiązania. Bynajmniej! Taka postawa sprawiłaby, że bardzo szybko znaleźlibyśmy się na ulicy, bez dachu nad głową, a wówczas jedynym problemem byłby brak drobnych na butelczynę... Terapia „f**k it" nie sprawi, że raptownie, mówiąc kolokwialnie, olejemy cały świat. Po prostu pozwoli na to, by z większym optymizmem i dużą dawką dystansu podejść do spraw, które dotąd spędzały nam sen z powiek. „Pieprzę to", ale każdy problem posiada rozwiązanie. Chodzi o terapeutyczny wydźwięk tej mantry, która automatycznie sprawia, że czujemy się lepiej. Wzrasta nasza pewność siebie, dystans i przywracamy sobie ład, równowagę i zdrowy rozsądek. Człowiek nerwowy zaczyna w sposób niekontrolowany kwestionować wszystko i płacze nad rozlanym mlekiem... Podczas gdy jedyną słuszną metodą jest głęboko odetchnąć, odsunąć od siebie panikę i zdrowo podejść do możliwych rozwiązań problemu. Ta terapia pozwoli na to, by nie wpadać w histerię ilekroć znajdziemy plamę od pasty do zębów na garniturze przed rozmową kwalifikacyjną i nie pocić się jak Olimpijczyk na mecie, kiedy coś nam nie wyjdzie. Małe sprawy mogą zdeterminować nasze samopoczucie i sprawić, że te większe staną się barierą nie do przebycia. Po co?
Uważam, że to naprawdę świetny poradnik. Sama zaczęłam korzystać z dobrodziejstw terapii „f**k it" i, jak dotąd, świetnie na tym wychodzę. Przytomniej podchodzę do problemów i szukam ich rozwiązania, a gdy takiego nie widzę, nie wpadam w panikę, tylko mówię po nosem „pieprzę to!" i nagle wszystko staje się prostsze.
Polecam książkę Parkina każdej znerwicowanej osobie, zwłaszcza urzędnikom, kierowcom i nauczycielom, a także tym, którzy zmuszeni są do pracy z ludźmi. Gdy przyjdzie do was uciążliwy petent, wymagający klient czy szef rzuci na wasze biurko tonę papierów... odetchnijcie głęboko, pomyślcie „pieprzę to" i, po prostu, cieszcie się życiem. Zabawny, niezwykle wciągający styl autorów sprawi, że książkę łyknięcie w ekspresowym czasie i już po jej odłożeniu zaczniecie wdrażać w życie nowe porządki. I sami zobaczycie, że to działa.
Ta książka pomoże wam uwierzyć w siebie, dojść do perfekcji w pracy i życiu osobistym, odnaleźć równowagę psychiczną, poznacie sześcioczęściowy proces „pieprzę to" i zrozumiecie, że czasami naprawdę lepiej sobie odpuścić, by z nową siłą i pozytywną energią wystawić twarz do Słońca i się uśmiechnąć, kiedy wszystko – paradoksalnie – zacznie się układać. Tego Wam życzę. To teraz powtórzcie za mną: „Pieprzę to!" i... bądźcie szczęśliwi.