Recenzje

Czy książka może nam pomóc w zakładaniu własnej firmy? Pierwsza z nich to "Podręcznik startupu. Budowa wielkiej firmy krok po kroku".

Napisali ją Steve Blank i Bob Dorf. Zaplanowana została jako szczegółowe kompendium dla przedsiębiorców stawiających pierwsze kroki w swoim biznesie – planującym produkt, prowadzącym testy tego produktu we wczesnej fazie, aby potem wprowadzić go na rynek. To bardzo szczegółowa lektura, na okładce znajduje się zresztą ostrzeżenie, że nie jest to lektura do poduszki na jedną bezsenną noc. Rzeczywiście wymaga wysiłku i refleksji, i ja czytałam ją dość powoli – maksymalnie po jednym rozdziale na raz. Autorzy książki prezentują w niej swoją metodologię zarządzania projektem, określaną jako Customer Development, proces przełożenia wizji startupu na szablon modelu biznesowego oraz weryfikację przyjętych założeń z klientami. Książka zawiera masę list kontrolnych, ułatwiających przechodzenie kolejnych etapów działań. Ale uwaga: nie jest to książka wyłącznie dla startupowców. Powinien po nią sięgnąć każdy kierownik produktu z obszaru nowych technologii, zwłaszcza w momencie, kiedy planuje nowe wdrożenie lub wprowadzenie nowego produktu na rynek.

Druga książka, ‶Start-up po polsku” Kamili i Dariusza Mikołajczyków , chociaż też przeznaczona dla początkujących przedsiębiorców, omawia zupełnie inne tematy – a mianowicie proces zakładania nowej firmy od bardzo praktycznej strony: tworzenia i weryfikowania biznesplanu, rejestracji firmy, gdzie można uzyskać dofinansowanie, typy działalności (czyli spółki i inne wynalazki bardzo przejrzyście wytłumaczone). Druga część książki poświęcona jest tworzeniu odpowiedniej nazwy firmy i jej identyfikacji wizualnej, zarządzaniu marketingowemu, reklamie, działaniom public relations. Autorzy polecają też różnorodne źródła informacji. Ta książka ma bardziej wymiar praktyczny, podpowiadający konkretne rozwiązania , podczas gdy „Podręcznik startupu” skupia się bardziej na pracy nad koncepcją produktu lub usług, jakie startup ma oferować.

Gdyby teraz przyszło mi tworzyć swoją firmę, zapewne zaczęłabym od lektury tych dwóch książek równolegle. Przy tworzeniu i weryfikowaniu samego pomysłu na działalność sięgnęłabym po ‶Podręcznik startupu”, natomiast, aby zorientować się w możliwościach dostępnych dla młodych firm na polskim rynku, sięgnęłabym już po ‶Start-up po polsku”. A może wcale nie kierowałabym się książkami, a własną intuicją Bardzo fajnie o zakładaniu startupów badawczych mówił podczas ostatniego Kongresu Badaczy Rynku i Opinii Robert Droździkowski – że nie ma co tworzyć skomplikowanych koncepcji, tylko właśnie zaufać intuicji. Jak Wskazówką może być pierwsza faktura, którą wystawimy.

Książka „Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca” Katarzyna Drogi to niesamowita podróż do czasów, kiedy każdy drobiazg materialny był na wagę złota, a miłość miała ogromną wartość.
Stare, rodzinne domy to nie tylko skarbnica wspomnień. Bardzo często, po latach przypadkowo znajdujemy coś, co skłania nas do głębszego wtopienia się w historię swoich przodków. Czasem są to zdjęcia, czasem listy, a czasem pamiętnik. Z pozoru banalny staroć kiedyś dla kogoś miał szalenie ważne znaczenie i jeśli tylko mamy chęć na jego odkrycie, to warto to zrobić. Dla Katarzyny Drogi właśnie stary pamiętnik niejakiej Janki stał się punktem wyjścia do zagłębienia się w dziejach minionych pokoleń.
Wraz z kolejnymi kartkami pamiętnika przenosimy się do czasów wojennych, kiedy każdy dzień naznaczony był niepewnością i mniejszym lub większym złem. Odbudowa wszystkiego, kiedy najgorsze minęło, stała się tak naprawdę dla każdego indywidualnym sprawdzianem, bo odnalezienie się w nowej rzeczywistości wcale nie było takie łatwe.
Katarzyna Droga prowadzi narrację bez zbędnych udziwnień, ale momentami nieco ospale. Być może jest to jednak efekt tego, że okres po wojnie nie był czasem błyskawicznych zmian, a dążenie do normalności wymagało czasu. Stąd ukazanie tego w przyspieszonym tempie byłoby nieco mało wiarygodne.
Książka „Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca” dobitnie pokazuje zmaganie się z codziennością ludzi, którzy przeżyli wojnę, a potem z dużą determinacją szukali swojego miejsca w życiu. To pokolenie niosące ogromny bagaż doświadczeń, przez co nie planujące niczego na wyrost. Mozolne budowanie stabilizacji materialnej i uczuciowej odbywało się krok po kroku, bez pośpiechu. Na tyle, na ile pozwalało zmieniające się otoczenie i władza. Fabuła skoncentrowana jest na rodzinnych dziejach, dzięki czemu staje się wciągającą lekturą. To znacznie bardziej przykuwa uwagę czytelnika niż zlepienie losów przypadków osób.
Książka „Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca” Katarzyny Drogi to jednak nie tylko ciepła saga rodzinna i wspomnienia świetnie portretujące czasy, o których nie mamy pojęcia. Dla czytelnika stanowi ona bowiem niebywały kontrast z tym, jak żyjemy dzisiaj. Ku refleksji.

Co łączy pomoc humanitarną, wycieczki rowerowe, budowę hotelu SPA czy zdobywanie ośmiotysięczników Niezależnie, czy budujemy nowy odcinek autostrady, czy wprowadzamy na rynek nowy napój, musimy poradzić sobie z podobnymi zadaniami.

ichał Kopczewski w swojej książce pokazuje na dwunastu, różnych przykładach, jak.wiele mają one zagadnień wspólnych, uniwersalnych niezależnie od tematu, którego projekt dotyczy,

Każdy, kto chociaż raz prowadził projekt, doskonale wie, że powinien wyznaczyć cel, ustaJićterminy, pokierować zespołem, śledzić postępy prac, aż wreszcie zakończyć projekt, podsumować go i wyciągnąć wnioski,

W tych dwunastu rozmowach autor daje nam niezwykle ciekawy materiał do przemyśleń, Każdy z rozmówców to nietuzinkowa postać ze świata biznesu, sportu czy życia publicznego, Każdy z nich dzieli się swoimi doświadczeniami, pomysłami, Autor dodatkowo daje nam, jak na nauczyciela przystało, lekcje zarządzania projektami, czyli krótkie i bardzo konkretne podsumowanie każdej z tych rozmów, Wnioski przydatne dla każdego, komu przyjdzie zmierzyć się z prowadzeniem projektu.

Książka ma jeszcze jedną, ogromną zaletę- napisana jest łatwym, przystępnym językiem, który każdy z naszych Czytelników miał już okazję poznać na łamach naszego magazynu

Zadbaj o swoją widoczność

Jeżeli na poważnie myślisz o swojej karierze profesjonalisty musisz zadbać o swoją “widoczność”. Czyli o to, w jaki sposób będziesz widoczny na rynku pracy. Prędzej czy później, ktoś kto o Tobie usłyszał, będzie chciał sprawdzić kim jesteś i czy warto Cię zatrudnić lub zaangażować do swojego przedsięwzięcia. Jak myślisz, gdzie skieruje swoje kroki? Oczywiście do Internetu! Wpisze do wyszukiwarki Twoje imię i nazwisko, lub spróbuje odnaleźć adres Twojej strony domowej. Warto by znalazł coś interesującego, prezentującego Twoją osobę i obszar Twoich profesjonalnych kompetencji. Z tego właśnie powodu warto zagospodarować swoje miejsce w Sieci.

akie miejsce w Sieci, świadomie stworzone i pielęgnowane przez Ciebie, to Twoja e-platforma. Jest to miejsce, do którego zapraszasz swoich potencjalnych odbiorców, aby zaprezentować im swoją ofertę, swój punkt widzenia, albo po prostu swoją osobę. Jeżeli masz coś, co chcesz przekazać innym, sprzedać innym (a będąc profesjonalistą, chcesz sprzedawać swoje usługi na rynku pracy!) lub do czegoś przekonać, stworzenie takiej e-platformy to po prostu Twój obowiązek.

E-platforma składa się z trzech kluczowych elementów:

Baza domowa – to wirtualny odpowiednik Twojego domu lub biura. Miejsce, gdzie zapraszasz swoich odbiorców i prezentujesz im swoje treści na swoich zasadach. Cechą charakterystyczną bazy domowej jest to, że w pełni ją kontrolujesz – masz pełny wpływ na formę, wygląd i treści publikowane w tym miejscu. Najczęściej będzie to Twój blog, ale może to być również Twoja witryna internetowa lub Twoja wirtualna galeria. W moim przypadku, moją bazą domową jest strona http://marcinkwiecinski.pl na której się znajdujesz.

Ambasady – to Twoje “przedstawicielstwa” umieszczone na “obcym terenie”. Masz pewien wpływ na to, co publikujesz w ambasadach, ale nie masz nad tym pełnej kontroli. Przykładem ambasad będą Twoje profile na portalach społecznościowych, Twój profil na Pinterest lub na przykład stała kolumna w portalu lub czasopiśmie opinii. Moje ambasady, które obecnie pielęgnuję to: fan page Marcin Kwieciński, profil na LinkedIn, profil na GoldenLine, profil na Twitterze.

Placówki - to miejsca, gdzie pojawiasz się nieregularnie i na które sam nie masz bezpośredniego wpływu. Przykładem mogą być felietony w czasopismach, wpisy gościnne na innych blogach czy też wywiady udzielone w telewizji. To również miejsca, które “podglądasz” by znaleźć dyskusje na temat Twój i Twoich produktów/usług (np. Google Alerts). Moje placówki to: czasopisma do których napisałem artykuły (np. CIO Magazine), Polskie Radio i Radio TOK FM, gdzie pojawiam się jako komentator, Magazyny Elektroniczne i Blogi, które zamieściły moje artykuły lub wywiady (np. Productive Magazine i blog Kasi Żbikowskiej).

Popularyzatorem modelu e-platformy jest Michael Hyatt. Osoba dla mnie bardzo ważna, jeden z moich mentorów. Z ogromną przyjemnością przyjąłem wiadomość, że w listopadzie na rynku polskim ukazała się jego książka “Twoja e-platforma. Jak się wybić w świecie pełnym zgiełku“, którą w wersji oryginalnej przeczytałem kilka razy i do której wracam w poszukiwaniu inspiracji do rozwoju mojego bloga. Książka to podręcznik dla osób planujących dopiero zbudowanie własnej e-platformy, a szczególnie bazy domowej. Krok po kroku przeprowadzi Cię przez poszczególne fazy tworzenia własnego miejsca w Sieci. To nie jest podręcznik techniczny. Nie znajdziesz tam instrukcji konfiguracji oprogramowania do blogowania czy Facebook’a. Znajdziesz za to wyjaśniony w przejrzysty sposób tworzenia Twojej widoczności w Sieci.

Sam podręcznik składa się z 5 części:

Część Pierwsza – Zacznij od WOW! – to w zasadzie mógłby być odrębny e-book. Zwrócenie uwagi w jaki sposób wywoływać w odbiorcach doświadczenia typu wow! i jak zaakcentować to, co masz najcenniejszego.

Cześć Druga – Przygotowania do startu – na co zwrócić uwagę w pierwszej kolejności. Jak przygotować się do tworzenia własnej widoczności.

Część Trzecia – Zbuduj bazę domową – co zrobić krok po kroku, aby wystartować z własnym miejscem w Sieci.

Część Czwarta – Dotrzeć jak najdalej – tutaj natomiast znajdziesz informacje, jak powiększać zasięg docierania ze swoim przekazem i usługami do coraz większej liczby osób.

Część Piąta – Zaangażuj swoje plemię – na koniec praktyczne wskazówki, w jaki sposób angażować swoich odbiorców, aby stworzyć społeczność ludzi zaangażowanych w tematykę, którą się zajmujesz.

Osobiście uważam, że najlepiej uczyć się od praktyków. W tym przypadku mamy do czynienia z praktykiem, który dodatkowo w prosty sposób umie wyjaśnić zawiłe kwestie oraz źródła swojego sukcesu. Michael jest poczytnym blogerem i autorem, ekspertem w dziedzinie rynku wydawniczego i przywództwa. Jego blog jest odwiedzany przez ponad 350 tysięcy osób miesięcznie. Podcast, który publikuje co tydzień, przez ok. 150 000 osób. Zawodowo jest byłym prezesem dużego amerykańskiego wydawnictwa Thomas Nelson. Od 2 lat jego głównym źródłem utrzymania jest właśnie jego e-platforma. Wokół niej stworzył doskonale prosperujący biznes obejmujący m.in.: książki, konferencje, płatną społeczność, kursy audio i video.

To co szczególnie cenię u Michaela Hyatta to jego bezpośredniość. Jest bardzo otwartym i życzliwym człowiekiem. Jego porady nie są poradami typu “uśmiechaj się, a wszystko będzie dobrze”. Rzetelnie informuje na czym polega blogowanie, jakie wiążą się z tym wyzwania oraz jakie są potencjalne korzyści. A co najważniejsze, pokazuje że w tej branży nie ma drogi na skróty. Sukces wymaga pracy. Im wcześniej zaczniesz, tym dalej masz szansę zajść.

Zachęcam Cię do odwiedzin bloga Michaela Hyatta lub posłuchania jego podcastu. To chyba najlepsza próbka tego co oferuje. Potem sam zdecydujesz czy książka, którą dziś opisałem jest propozycją dla Ciebie.

Ostatnie dni listopada przypomniały mieszkańcom Trójmiasta o tym, że zima jest już naprawdę blisko. Chłodne sobotnie popołudnie i wieczór postanowiłem więc spędzić w towarzystwie książki, a wybór padł na propozycję pani Katarzyny Żbikowskiej, publikację pt. "Komunikacja Biznesowa oczami kierownika projektu".

Po zapoznaniu się ze spisem treści oraz zamieszczoną na okładce informacją o autorce założyłem z góry, że mogę spodziewać się dobrej, merytorycznej i opartej na doświadczeniach kierownika projektu pozycji o komunikowaniu się w zespołach projektowych. Moje przeczucia potwierdziły się. Autorka mówiąc o komunikacji w biznesie dotknęła świadomie innych, równie istotnych obszarów takich jak etyka w biznesie, zaufanie w zespole projektowym czy poczucie odpowiedzialności kierownika za projekt i współpracowników.

Układ książki jest interesujący i przemyślany. Autorka rozpoczyna swoje rozważania od przedstawiania komunikacji jako aspektu relacji międzyludzkich, które z uwagi na dynamikę świata biznesu podlegają nieustannym ewolucjom. Nie bez znaczenia pozostaje oczywiście rozwój technologii oraz to, że nowoczesne kanały komunikacji stanowią nieodzowny element przekazywania informacji. Komunikacja to także ludzkie emocje, które dziś mogą być „przemycane” w treści maila czy SMS-a jako emotikony. Mimo dostępności najnowszych technologii i gadżetów komunikacyjnych autorka zdaje się namawiać do utrzymania tradycji spotkań zespołów projektowych „na żywo”.

W kolejnym rozdziale pani Żbikowska opisuje te najmniej przyjemne elementy z życia w grupie projektowej czy w korporacji, a mianowicie tzw. wewnętrzne wojny, niewłaściwą kulturę organizacyjną, błędnie ukierunkowane ambicje menedżerów czy zaburzenia w obiegu informacji. W dalszej części książki można poznać warsztat pracy kierownika projektu, dla którego jednym z głównych wyzwań jest zbudowanie standardów komunikacji w zespole. Oczywiście na drodze pojawiają się liczne niedogodności i utrudnienia, które kierownik projektu pokonuje poprzez swoje działania, pamiętając przy tym o słuchaniu ludzi, budowaniu zaufania w zespole i dbaniu o łamanie jakichkolwiek barier w komunikacji.

Poza opisem typowych zdarzeń i problemów, które towarzyszą codziennej pracy kierownika, w książce można znaleźć wiele praktycznych informacji opisujących warsztat pracy osób uczestniczących w projektach. Do najciekawszych porad należy zaliczyć informacje o tym, w jaki sposób skutecznie zarządzać własną skrzynką mailową, jak konstruować prezentacje multimedialne czy też jak skutecznie tworzyć notatki. Za prawdziwy hit tej części książki uważam zestaw porad dotyczących skutecznego zarządzania swoim czasem poprzez świadomą kontrolę uczestnictwa w spotkaniach, które zdaniem autorki nie zawsze wymagają udziału wszystkich osób, do których trafia zaproszenie.

W trakcie czytania książki, co jakiś czas można napotkać fragment tekstu ujęty w ramkę. W ten sposób autorka podsumowuje treść danego podrozdziału w formie "pigułki". Zawartość tych ramek to zazwyczaj ciekawe pytanie i udzielona na nie odpowiedź, czy też kilka wypunktowanych stwierdzeń, które można potraktować jako dobrą radę praktyka.

Jest pewien aspekt, który w omawianej książce został potraktowany tradycyjnie, tzn. w taki sam sposób, jak w większości publikacji o zarządzaniu projektami. Chodzi o sposób pomiaru sukcesu projektu. Mam poważne wątpliwości co do tego, w jaki sposób powszechnie mierzy się osiągnięty w projekcie sukces. Owszem, dotrzymanie terminu projektu, czy też zmieszczenie się w zaplanowanym budżecie to oczywiście pewne wymiary sukcesu, ale jeśli fetowany projekt doświadczył licznej rotacji załogi, czy też przysporzył wielu konfliktów (międzyludzkich, prawnych itp.) to mówienie o sukcesie jest świadomym ograniczeniem się wyłącznie do tych wymiarów – np. realizacja czasu i kosztów – które rzeczywiście zostały spełnione. Może warto opracować współczesną, wielowymiarową definicję pojęcia sukces, a następnie zbadać jak ten sukces jest faktycznie osiągany, a następnie „medialnie sprzedawany”. Kapitan Michael Abrashoff w książce pt. „Ty tu dowidzisz” napisał, że tak samo ważne jak osiągnięcie celu jest to, w jaki sposób ten cel został osiągnięty. A jak to jest w przypadku projektów, w których bierzemy lub braliśmy udział?

Zastanawiałem się, co napisać w podsumowaniu mojej recenzji i mam nadzieję że autorka nie będzie miała mi tego za złe, ale porównam jej książkę do lampki dobrego czerwonego wina. Treść książki to jakby walory smakowe tego trunku, natomiast dostępne i przyjazne słownictwo to pełne delektowanie się jego smakiem. Jednak największe podobieństwo objawia się w tym, że książka, podobnie jak lampka wina spożywana przy kominku, przywołuje wspomnienia projektowe z ostatnich lat, co również nie ominęło mnie jako czytelnika. Przypomniałem sobie kilka sytuacji świadomego zaburzania komunikacji, gdy np. obserwowałem kierownika projektu, który zdawał raport o pełnym powodzeniu jakiegoś fragmentu prac, a tym czasem problemy z nimi związane wlewały się do sali konferencyjnej drzwiami i oknami. Ale nie przytaczajmy negatywnych przykładów, których autorka także unika w swojej publikacji i woli je zastąpić opisem zdarzeń potwierdzających znaczenie dobrej komunikacji w zespole projektowym. Książka jest bardzo optymistyczna i mam wrażenie, że w pewnym sensie osobista, bo autorka dzieli się z czytelnikiem swoim doświadczeniem używając zwrotów „brałam udział, widziałam, pracowałam”.

Gorąco polecam lekturę książki Pani Katarzyny Żbikowskiej, a jednocześnie czekam na jej kolejne artykuły i publikacje.