Recenzje

Nie zawsze wiemy jak się zachować w danej sytuacji. Zastanawiamy się co powiedzieć, jakie gesty wykonać, jaką postawę przyjąć. Co tak naprawdę kieruje naszym zachowaniem? Dlaczego w niektórych sytuacjach jest nam się łatwiej odnaleźć, a inne wywołują u nas stres? Przebywając z niektórymi osobami czujemy się dobrze, inni natomiast odbierają nam pewność siebie. Dlaczego zazdrościmy innym, szukamy wzorów do naśladowania? Gdzie w tym wszystkim jest sens?

Książka "Bądź sobą. Autentyczność jest w cenie." odpowiada nam na wiele pytań, pomaga się cofnąć do odległych czasów. Nawet nie zdajemy sobie sprawy jak ogromny wpływ na nasze obecne życie mają wydarzenia z przeszłości. Słowa wypowiedziane do dziecka mają wielką moc i na długo zapadają w jego pamięci. Na pewno wielu z Was słyszało zdanie, które popłynęło z ust rodzica: "Bądź cicho!" Temu komunikatowi towarzyszyło uczucie żalu i wstydu. Nauczyliśmy się, że lepiej pilnować własnych spraw, utrwalił się w nas lęk przed zabieraniem głosu czy wyrażaniem własnego zdania. Bliscy chcą dla nas jak najlepiej, jednak nie zdają sobie sprawy jak na nasze życie mogą wpłynąć komunikaty takie jak: "Nie przerywaj mi!", "Poczekaj na swoją kolej", "Nie pyskuj!", "Nie wolno Ci tak mówić!". "Dlaczego nie możesz być taki jak..." Skąd my znamy to zdanie? Oczywiście, słyszeliśmy je np. wtedy, kiedy otrzymaliśmy złą ocenę, źle się zachowaliśmy, nie zachowaliśmy się tak jak oczekują inni. Jaki może być skutek tych słów? Staramy się pokazać innym, że coś znaczymy. Rywalizujemy, chcemy podnieść poczucie własnej wartości.

Książka podpowiada nam jak uwolnić się od wydarzeń z przeszłości. Ukazuje nam teraźniejszość, to co jest tu i teraz. Pomaga nam zacząć myśleć pozytywnie, podpowiada w jaki sposób uniknąć wpływu innych osób. Przecież mamy własny wybór! Możemy sami decydować czego chcemy, a czego nie. Oczywiście, że zdanie innych należy uszanować.. Jednak nikt nie może nam niczego narzucić.

Autor książki dzieli się z nami sposobami na to, by ludzie odbierali nas jako osoby "prawdziwe" i szczere. Pomaga nam walczyć z obawami i własnymi słabościami. Według niego strach nie musi być uczuciem, które nas paraliżuje, zabiera chęci do działania.. Wręcz przeciwnie! Powinien motywować. Musimy uzmysłowić sobie czego się boimy i przyznać się do tego. Każdy człowiek odczuwa jakieś obawy.. Trzeba walczyć z własnymi słabościami, nauczyć się zamieniać strach i złość w motywację do działania.

Jak być autentycznym? Przede wszystkim trzeba nauczyć się wyrażać siebie i nie kryć własnych emocji. Ważne jest by nauczyć się rozwiązywać konflikty, nie uciekać przed nimi. Autor ukazuje nam wiele dróg, dzięki którym możemy poznać siebie, rozwijać się, dążyć do autentyczności i życia w zgodzie z własnymi przekonaniami. Każdy czegoś się boi, każdy w coś wierzy, każdy ma swoje przekonania.. Autor "ściąga maskę" z twarzy człowieka. Pomaga pozbyć się uprzedzeń, przedstawia nam człowieka jako istotę zdolną do okazywania uczuć i emocji.

Chcesz zobaczyć siebie w innym, nowym świetle? Bez kompleksów i zahamowań? Iść przed siebie z pewnością siebie i odwagą? Z nową wizją przyszłości? Z książką Adama Easona jest to możliwe!

Książka zainteresowała mnie już wtedy, kiedy pierwszy raz wzięłam ją do ręki. Nie jest to zwykły poradnik z którym trzeba usiąść i czytać, a ile z niego zapamiętamy, o tyle jesteśmy mądrzejsi. ;) Ta książka napisana jest ciekawym sposobem. Otwierając spis treści zobaczysz, że w każdy rozdział to jeden dzień Twojej pracy nad sobą. Najpierw czytamy krótki wstęp odnośnie wartości i tego, co możemy zmienić w swoim życiu i jakie są sposoby na odniesienie wewnętrznego sukcesu. Później zapoznajesz się z krótką instrukcją na temat tego w jaki sposób przejść przez tę książkę, żeby wynieść z niej jak najwięcej. Co pozostało? Rozpocząć swoją podróż.. Każdego dnia przeczytać jeden rozdział, który będzie ustawiał nas na coraz wyższej pozycji.

Im więcej stron pokonamy, tym bardziej będziemy zagłębiać się we własny umysł, swoje myśli. Podniesiemy poczucie własnej wartości, zaczniemy wierzyć, że marzenia można zamienić w cel. Trzeba uwierzyć w to, że mamy siłę i predyspozycje żeby wiele osiągnąć.
W ciągu 21 dni odbędziemy podróż w głąb siebie, codziennie będziemy wykonywać zadania i odpowiadać sobie na pytania. Niektóre będą łatwe a inne trudniejsze, wymagające skupienia i zastanowienia.. Tylko teraz zastanówmy się: Czy zdecydujemy się na poznanie samego siebie? Czy odważymy się wziąć los w swoje ręce i stawić czoła własnym słabościom?

Wyobraźmy sobie jak zmieniłoby się nasze życie, gdybyśmy się nauczyli pokonywać przeszkody.. Czy warto "chować głowę w piasek"? Rezygnować z czegoś, co jest dla nas ważne tylko dlatego, że nie wierzymy we własne możliwości?

Pomyślmy jak wyglądają nasze stosunki z innymi. Czy potrafimy mówić to co myślimy i jasno wyrażać swoje zdanie? Czy odpowiada nam nasza pozycja zawodowa? A może mamy wizję wymarzonej pracy, jednak za bardzo boimy się zmian, żeby zrobić krok do przodu? Wyobraźmy sobie jak wygląda nasze życie obecnie i jak mogłoby wyglądać gdybyśmy pokonali swój strach i słabości. Zastanówmy się, czy kiedyś, za kilka lat nie obudzimy się z myślą, że nasze życie mogłoby wyglądać całkiem inaczej. Mamy tylko jedną szansę na pokonanie własnej drogi, więc w pełni ją wykorzystajmy.

Książka napisana jest zrozumiale, składa się z 21 krótkich rozdziałów, które wymagają refleksji. Wraz z autorem odbywamy podróż, której celem jest kreślenie tego, czego tak naprawdę chcemy od życia i co jest dla nas ważne. Dzięki tek książce docenisz siebie, własną wartość, nabierzesz pewności siebie w kontaktach z innymi i nauczysz się podejmować wyzwania życia codziennego. Jest to pozycja, którą warto przeczytać, trzeba jednak pamiętać, że przeczytanie ostatniej strony to nie koniec pracy nad sobą! Musimy iść do przodu, budować własny system wartości i pokonywać trudności. Zawsze możemy powrócić do książki i w chwilach trudności podpierać się słowami autora.

„Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca” to książka autorstwa Katarzyny Drogi, dziennikarki, pisarki i redaktorki prasy kobiecej. Początkowo nie byłam przekonana co do tej pozycji, choć ciekawiło mnie umiejscowienie akcji na Białostocczyźnie. Mieszkam na Podlasiu, dlatego choćby z tego powodu postanowiłam dać szansę tej lekturze. Czy słusznie? O tym więcej w dalszej części mojej opinii. Poznajemy burzliwe i barwne dzieje rodziny Zajewiczów. Wszystko dzięki „Pamiętnikowi Janki”, który skrywa tak wiele wspomnień, zapomnianych już wydarzeń, dramatów ludzkich jak i obraz życia w szybko zmieniającej się Polsce XX wieku. Pośród notatek, listów, pożółkłych fotografii kryje się niesamowita, wzruszająca i prawdziwa do bólu opowieść o ludziach z przeszłości, trudnej historii, niełatwych wyborach, skomplikowanych zależnościach. Będzie tu nieco romantycznych uniesień, trochę przygód, nutka sensacji, ułamek politycznej zawieruchy. Każdy coś tu dla siebie znajdzie. Książka przesiąknięta zadumą, refleksją, wspomnieniami. Od początku czuć klimat innych czasów, które zostały tu oddane z nieskrywaną precyzją i drobiazgowością. Całość czyta się niespiesznie, z niemałym zainteresowaniem, bowiem nie tempo książki jest tu istotne, ale przemyślenia i uczucia, jakie w nas wywołuje . Plusem jest również pięknie i malowniczo ukazane Podlasie. Cóż mogę jeszcze napisać? To osobista, wielowątkowa opowieść, która wciąga, skłania do przemyśleń i wywołuje wiele emocji. Polecam!

W każdym z nas toczy się wewnętrzna walka krytyka, realistki marzycielki.. Mamy marzenia, które chcielibyśmy spełnić, jednak powstrzymuje nas wewnętrzny głos, który mówi, że nie podołamy zadaniu, że nie ma sensu się go podejmować. Zniechęca nas do działania a nawet budzi w nas strach przed porażką i ośmieszeniem. Nasz głos „realistki” stara się utrzymać wszystko w harmonii i obiektywnie patrzeć na cel, który chcemy osiągnąć. Dzięki takiemu spojrzeniu potrafimy ocenić nasze szanse, zdając sobie sprawę zarówno z plusów i minusów, z dobrych i złych stron, z tego co możemy osiągnąć i co możemy stracić.
Podoba mi się sposób , w jaki autorka zwraca się do czytelniczki. Przedstawia pewne sytuacje z trzech punktów widzenia: swojego wewnętrznego krytyka, realistki i swojej marzycielki. Przytacza wiele dialogów, które mocno oddziałują na naszą wyobraźnie i pomagają nam zrozumieć pewne zależności. Niektóre fragmenty książki napisane są w formie listu, w taki sposób, żeby każda czytelniczka mogła odebrać treść w taki sposób, jakby słowa autorki kierowane były właśnie do niej. Czym jeszcze ujęła mnie ta książka? Przede wszystkim tym, że czytając, możemy odnieść wrażenie, że uczestniczymy w tworzeniu tej książki. Autorka pisze o swoich obawach, które towarzyszyły jej podczas pisania, oraz o tym ile serca włożyła w to, żeby każda czytelniczka mogła wyciągnąć z treści coś dla siebie i poczuła się wyróżniona, utożsamiała się z bohaterami.

Autorka książki uświadamia nam, ze nasze ciało współgra ze sobą i każda jego część jest ważna. Mówimy: „Jesteś tym, o czym myślisz”. W pełni zgadzam się z tym stwierdzeniem. Wiele zależy od naszego nastawienia. Jeśli myślimy optymistycznie, nie wmawiamy sobie: „Na pewno się nie uda”, „To nie dla mnie”, to możemy wiele osiągnąć. Dzięki pozytywnemu nastawieniu zaczynamy dostrzegać różne rozwiązania i wiele możliwości. Tak jak my myślimy o sobie, tak postrzegają nas inni. Nie możliwe? Podam prosty przykład. Kiedy jesteśmy smutni, przygnębieni i brakuje nam chęci do życia, od razu można wyczuć nasz nastrój. Kiedy tryskamy energią, wierzymy, że uda nam się osiągnąć cel, uśmiechamy się do ludzi – jesteśmy odbierani pozytywnie, zarażamy dobrym humorem.. A co za tym idzie, ludzie lubią przebywać w naszym towarzystwie, wręcz stajemy się dla nich motywacją, popychamy ich do działania.

A teraz „Boska wiedza i diabelskie moce” według autorki:
- oczy widzą okazje i ukryte relacje międzyludzkie,
- emocje to siła tworzenia i siła niszczenia,
- jesteś tym, co jesz,
- umysł kreuje rzeczywistość poprzez moc i kierunek koncentracji,
- uszy słyszą to, co pomiędzy słowami,
- usta znają moc mówienia i siłę milczenia,
- nogi zaprowadzą Cię tam, gdzie zaplanuje umysł,
- ciało wspiera Cię, gdy je szanujesz.

W książce podobają mi się również fragmenty opowieści, w których istota rozmawia ze stwórcą. Z tego dialogu można wiele wywnioskować, spojrzeć w pewnej perspektywy na nieracjonalne zachowania ludzi, na wartości, które obecnie rządzą na świecie.

Dzięki tej książce zrozumiałam, w jak ogromnym stopniu naszym życiem rządzą przekonania. Decydują one nie tylko o zdrowiu, wyglądzie, tożsamości, zarobkach, naszym zachowaniu i o relacjach z ludźmi. Tworzą one fundament rzeczywistości, nabywamy je nieświadomie, mogą być wzmacniane albo osłabiane. Czym jest pozbycie się ograniczających przekonań? To wątpienie w to co obecnie wiemy na swój temat i w co wierzymy. Przez całe życie szukamy potwierdzenia własnych przekonań.

W książce znajdziemy wiele ciekawych zagadnień, na których temat warto poczytać. Ja na pewno jeszcze niejednokrotnie sięgnę po „Specbabkę”, ponieważ porusza ona tematykę wartości, zachowań własnych i ludzi w naszym otoczeniu oraz sposobu myślenia na temat dążenia do celu i jego realizacji.

Wiele z nas ma problemy z zapamiętywaniem tego co ma do zrobienia, z motywacją, skupieniem, kreatywnością... Może warto coś z tym zrobić? Przecież to jedne z najbardziej potrzebnych nam do życia umiejętności. Są istotne w każdym momencie naszego życia. W szkole, na studiach, w pracy, ale także w codziennym życiu. Im szybciej zaczniemy trenować nasze szare komórki tym lepiej, więc może warto sięgnąć po "Trening intelektu"?

Książka jest podzielona na cztery rozdziały. Pierwszy jest wstępem i jedynym rozdziałem, który możemy sobie troszkę poczytać, choć 15 stron to nie jest dużo. Autorki po krótkim wstępie o mózgu piszą o tym, co składa się na trening intelektu i każdy element zwięźle opisują. Drugi rozdział to zadania na każdy z 31 dni treningu. Po kilka na każdy dzień. Mogą wydawać się banalne, ale nie chodzi tu o trudność. Trzeci rozdział to jedynie tabele wyników, a czwarty odpowiedzi do zadań z rozdziału drugiego.

Żeby czytać "Trening intelektu" trzeba mieć własny egzemplarz oraz ołówek i stoper pod ręką. Bez tego ani rusz. Jak podkreślają autorki ważna jest również systematyczność. Myślę, że przy tak fajnych ćwiczeniach i dobrze zrobionej książce nie będzie to trudne. :)

"Co wiesz o swoim mózgu? (...) Możemy się założyć, że wiesz całkiem sporo. W końcu od pierwszych chwil swego życia jesteś jego aktywnym użytkownikiem."

Wydanie... no cóż, jak wydanie. :) Muszę powiedzieć, a raczej napisać, że typowo poradnikowe. W sumie poradnikowe wydanie poradnika nie jest złe. Format książki jest większy od A5, ale mniejszy od A4. Dzięki temu nie zajmuje zbyt wiele miejsca, a zadania można wykonywać bardzo wygodnie. Strony są białe, na szczęście nie rażąco. Czcionka jest wyraźna, lekko szara, a całość jest zapisana bardzo czytelnie. Okładka jest miękka, podoba mi się, jest wykonana estetycznie, jednak nie wyróżnia się spośród wielu innych.

"Mózg to mój ulubiony narząd" - mawia Woody Allen. Nie bez powodu. Galaretowata, szarobrązowa, ważąca 1,4 kilograma masa znajdująca się w naszej czaszce jest tym, co tworzy naszą indywidualność."

"Trening intelektu. Wyćwicz pamięć, koncentrację i kreatywność w 31 dni" (o matulu, jak ja nie cierpię takich długich tytułów...) to bardzo dobra propozycja dla każdego, kto chce poćwiczyć swój umysł, intelekt, mózg... Jak wolicie. Łączy przyjemne z pożytecznym. Można się odprężyć rozwiązując zadania, a jednocześnie trenować swoje szare komórki.