Recenzje

„Stary” to nazwa polskiego jachtu, młodzi to określenie wieku głównych bohaterów tej opowieści, a morze to duża woda, czyli jak to wszystko złożymy w całość to otrzymamy niezłą historię. Książka „Stary, młodzi i morze” opowiada o grupie znajomych, która na początku miała pomysł. A wiadomo, gdy w głowie zakiełkuje jakaś idea, to nie ma mocnych, żeby nie spróbować jej zrealizować.
Każdy żeglarz marzy o tym, aby choć raz spróbować swoich sił i szczęścia w próbie opłynięcia legendarnego Przylądka Horn. Niewielu próbuje utrudnić sobie zadanie w postaci chęci dopłynięcia do wybrzeży Antarktydy i wejścia na jej teren. Tak właśnie w głowach autorów powstał pomysł na opłynięcie Ameryki Południowej, aby skierować wypożyczony jacht „Stary” w stronę zdradliwych i trudnych wód w okolicach Hornu i popłynąć na Antarktydę. Podobno w „szaleństwie jest metoda” zatem po prostu trzeba spróbować.

Ekipa dobrych znajomych zaczyna wielkie przygotowania, zbiera niezbędne fundusze, dokupuje sprzęt na jacht, aby móc w końcu rzucić cumy w szczecińskim porcie i objąć kierunek Ameryki Południowej.
Czytając książkę „Stary, młodzi i morze” wszystko wydaje się takie proste. Wraz z załogą pokonujemy kolejne mile morskie, stawiamy żagle, czasami mdli nas od bujania na wielkich, kilkunastometrowych falach, a czasami doświadczamy spiekoty od słońca. Towarzyszymy im podczas zmagań z przeciwnościami pogody, refujemy żagle, ale przede wszystkim jesteśmy cichymi świadkami cementowania się przyjaźni podczas wielu miesięcy spędzonych na małym jachcie. Z każdej strony książki bije spokój, opanowanie i ogromna jedność całej załogi.
Cała ekipa jachtu „Stary” zapisała się na łamach historii jako najmłodsza grupa z Polski, która opłynęła Przylądek Horn oraz dokonała udanego wejścia na Antarktydę. Po wielkim sukcesie pojawił się kolejny pomysł, jeszcze bardziej ambitny – postanowili dokonać pierwszej, polskiej próby przepłynięcia przez legendarny Northwest Passage, czyli Przejście Północno Zachodnie. Tym razem ścigają się głównie z czasem i licząc na sprzyjające warunki, zmagają z niebezpiecznymi górami lodowymi.

Książka jest tak napisana, że czyta się sama. Doskonałym zabiegiem są wtrącenia w postaci fragmentów wyciągniętych z dziennika prowadzonego przez Jacka podczas żeglugi. Nadają specyficzny klimat i oddają panującą ówcześnie atmosferę na statku. Całe szczęście nie mamy tu do czynienia z klasycznym dziennikiem pokładowym, gdzie każdego dnia opisywane są historie. Nie ma tu czasu na nudę podczas flauty, czy dłużyzn, lecz z interesującymi opisami otaczających ich krajobrazów. Zdjęcia z wspinaczki na górach lodowych, na Grenlandii wzmagają w czytelniku nutę zazdrości i chęci popłynięcia tam, aby zobaczyć i doświadczyć tego na własnej skórze.
Można by się spodziewać, że „Stary, młodzi i morze” to książka głównie o żeglowaniu. Nic bardziej mylnego. Jak dla mnie to wspaniale opisana historia, gdzie pierwsze skrzypce gra prawdziwa przyjaźń, braterstwo i ogromna wspólna determinacja w dążeniu do zaplanowanego celu. Żagle, jacht i historyczne dokonania załogi, to „tylko” tło.
Oprócz ciekawie poprowadzonej narracji, książka spełnia rolę edukacyjną dzięki temu, że opisuje miejsca, przez które przepływa „Stary” także w ujęciu historycznym. Możemy się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy.
Nie jestem żeglarzem, a moja wiedza z tej kategorii ogranicza się tylko do tego, że wiem gdzie jest dziób i rufa na jachcie. Ubolewam zatem nad tym, że do książki nie dodano szkicu jachtu z zaznaczonymi wszystkimi jego składnikami, abym miał możliwość zrozumienia i umiejscowienia części, o których wspomina się w tekście. Dodanie słownika na końcu, z żeglarskimi terminami użytymi w książce, też wydaje się dobrym pomysłem.
Książka „Stary, młodzi i morze” ma bardzo dużo dobrych fotografii, wiele z nich ukazuje mało popularne zakątki naszego globu i całość bardzo podnosi walory estetyczne tej pozycji. Dodatkowo nie lada atrakcją jest dodatek w postaci płyty z filmem w reżyserii Konstantego Kulika „W poszukiwaniu legendy”. Sądzę, że każdy żeglarz i nie żeglarz sięgnie po tę pozycję i z przyjemnością zasiądzie do jej lektury.

Każdy z nas ma swoje korzenie, niczym drzewo, które zrzuca liście, aby móc ponownie rozkwitnąć na wiosnę. Podobnie dzieje się w ludzkim życiu, jedni umierają, a po nich przychodzą następni. Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca to książka niezwykła, której autorką jest Katarzyna Droga. Łączy w sobie wiele gatunków – jest to zarazem dokument, jak i pamiętnik, a to wszystko dopełniają wciągające dialogi, które nadają jej niepowtarzalny charakter powieści.

Główną bohaterką jest Janka – trudno jej nie pokochać. Przeżywamy razem z nią nadejście wojny, dzielimy jej strach, lęk oraz rozpacz nasilające się z każdym kolejnym dniem. Podglądamy tragiczne czasy zła i okrucieństwa z perspektywy zwykłych ludzi tracących swoje domy, opłakujących bliskich czy sąsiadów. Czasy okupacji, wywóz Żydów, aż w końcu koniec wojny i odzyskanie przez Polskę niepodległości. Tragiczna historia jednak jeszcze przez długi czas odbija się echem w życiorysach bohaterów starających się poukładać świat od nowa. Czy doczekają się spokoju i szczęśliwych lat? Czy kolejne pokolenia zjawią się nad ukochaną przez Jankę Narwią i zachwycą się pięknem Podlasia?

Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca to autentyczna i osobista historia własnych przodków, którą pięknym językiem spisała autorka na podstawie pamiętnika Janki, listów, zapisków oraz fotografii znalezionych w domu swoich rodziców w Stokowie. Może się z nią utożsamić niejedna polska rodzina. Jest uniwersalna. Pokazuje także, jak silne znaczenie może mieć miejsce pochodzenia, czyli mała ojczyzna oraz więź pokoleń.

Przyznam, że sięgałam po Pokolenia z dystansem, a nawet niechęcią. Nie ocenia się jednak książek po okładce! Teraz to wiem. Już po kilku pierwszych stronach ten dokument - pamiętnik pochłonął mnie całkowicie. Nie mogłam się doczekać dalszych losów Janki i jej męża, a także ich rodzin i znajomych, które zostały spisane z najdrobniejszymi szczegółami, jakby autorka sama przez cały czas towarzyszyła swoim bohaterom. Niejeden raz zdarzyło mi się nad tą książką płakać, uśmiechnąć się szeroko czy odetchnąć z ulgą. Zawarte są w niej nie tylko osobiste przeżycia bohaterów, ale także wszystkich Polaków, którym przyszło żyć w tym okrutnym i niestabilnym czasie. Na szczęście po deszczu zwykle przychodzi słońce, a nawet dzieją się cuda! Pokolenia to książka, którą naprawdę warto przeczytać.

Znajomość języków obcych jest obecnie czymś tak naturalnych i oczywistym, że nikt tego nie neguje czy podważa. I słusznie:). Osobiście mam dużą trudność w przyswajaniu języków obcych, dlatego ciągle poszukuję nowych sposobów nauki. I właśnie w ten sposób natrafiłam na „Rosyjski dla bystrzaków” dla osób początkujących. Szybko okazało się, że autorzy wykonali naprawdę świetną robotę i stworzyli kurs, który w pełni zadowoli nawet wymagających odbiorców. Całość podzielona jest na kilka części. Na początku poznamy alfabet, zwroty grzecznościowe, sposób wymowy a następnie przejdziemy do podstawowych zasad gramatyki. Stopniowo będziemy zagłębiać się w słownictwo i zdania potrzebne nam do posługiwania się tym językiem w towarzystwie, na zakupach, restauracji, podróży, biznesie czy w domowych klimatach. Ale to dopiero początek. Autorzy dołączyli dziesięć ulubionych rosyjskich wyrażeń, których znajomość ułatwi nam wdrożenie się w tamtejsze społeczeństwo. Dowiemy się także czego nie należy mówić i robić w Rosji. Od strony technicznej nie można się do czegokolwiek przyczepić. Informacje, które są szczególnie ważne wyróżniono odpowiednimi znakami a rzeczy do zapamiętania wytłuszczono. Mnóstwo tu zabawnych schematów, tabelek i wypunktowanych list, które łatwiej przyswoić niż ciągły tekst. Poza tym sporo tu ćwiczeń, do których klucz odpowiedzi znajdziemy na końcu książki. Wielkim plusem było również dołączenie płyty CD, aby oswoić się z akcentem i osłuchanie wyrazów w nauczanym języku. Dla mnie najważniejsze jednak było umieszczenie w nawiasach wymowy. Wszystko napisane lekko, prosto i z humorem. Taka nauka to przyjemność. Świetny kurs językowy, nawet dla opornych uczniów:).

Z poczuciem wartości u kobiet bywa kiepsko. Z aranżowaniem zmian w swoim życiu także. Bierność to nasz wróg i warto go unicestwić. Z pomocą przychodzi Klaudia Pingot i jej książka “SpecBabka. Obudź w sobie kobiecą moc.”

Poradnik, który oddała w nasze ręce Klaudia Pingot, już na dzień dobry zaskakuje podejściem autorki do czytelnika. Nie staje ona bowiem w pozycji mędrca, ale współtowarzyszki podróży zmierzającej do zdefiniowania, a często też przedefiniowania siebie. Takie podejście utrzymuje się przez całą książkę “SpecBabka. Obudź w sobie kobiecą moc” i jest niezwykle pomocne. Można się poczuć tak, jakby książka została napisana właśnie dla nas. I tylko dla nas.

Autorka nie podaje utartych schematów, ale prowadzi nas przez szereg przykładów i historii, które uwiarygadniają moc przekazu i sprawiają, że zaczyna się chcieć wprowadzić zmiany również we własnym życiu. I wcale nie muszą to być od razu zmiany rewolucyjne. Znacznie łatwiej osiągnąć cel, dążąc do niego małymi krokami. Klaudia Pingot porusza tematy, z którymi wiele kobiet sobie nie radzi w perspektywie długofalowej. Mamy tu więc problemy z samooceną, walkę z emocjami, strach przed podjęciem decyzji i ich skutkami itd. Ogromnym plusem są także liczne ćwiczenia, do których warto się przyłożyć, by lepiej poznać siebie. To bowiem ważny krok do zmiany swojej postawy.

Książka “SpecBabka. Obudź w sobie kobiecą moc” to świetny poradnik dla wszystkich kobiet, które mają chwiejne poczucie poczucie własne wartości i częściej w ich życiu gości marazm niż działanie. Z kolei tym, które takich problemów zdają się nie mieć, rady Klaudii Pingot, pomogą umocnić się we własnych poczynaniach i przekonaniach. Narracja, choć traktuje o ważkich tematach, prowadzona jest nietypowo, bo humorystycznie. I to w dużej mierze sprawia, że wszystko, co serwuje autorka, zdaje się być bardzo łatwe do osiągnięcia. A przynajmniej staje się motorem napędowym do zmian. Inspirujące.

“Kryzysy w social mediach wybuchają w weekendy” – głosi funkcjonujące w sieci powiedzenie, przekute w nazwę fanpage’a na FB. 25 listopada na półki sklepowe trafi książka “Zarządzanie kryzysem w social media”, napisana przez autorkę fanpage’a – Monikę Czaplicką. My już przeczytaliśmy książkę i chętnie podzielimy się z Wami wrażeniami. Co znajdziemy wewnątrz tej pozycji?

Oprócz zwięzłego wprowadzenia czytelników w “kryzysowy” temat, książka zawiera także poradnik dotyczący zachowań w czasie kryzysu, dowiemy się także co nieco na temat badań kryzysów i tzw. “crisis manuali”, a także coraz przydatnej w firmach polityki social media oraz narzędzi monitorowania treści, dzięki którym można zapobiec niejednemu kryzysowi.

Trzon książki stanowią jednak dwa końcowe rozdziały, dotyczące kryzysów w social mediach zaistniałych w Polsce i na świecie. Znajdziemy tu szczegółową analizę poszczególnych wpadek, wraz z komentarzami ekspertów oraz wypunktowanymi plusami i minusami komunikacji z fanami, jaką marka w danym przypadku podjęła (lub też nie). Całość zaś okraszona jest wykresami dotyczącymi poszczególnych kryzysów, pochodzącymi z takich narzędzi, jak Sotrender czy Brand24.

Konflikt Segritty z Nikonem? Kominka z DrOetkerem? Fashionelki z Schaffashoes? To tylko czubek kryzysowej góry lodowej, jaką można znaleźć w polskiej części serwisów społecznościowych (a zagranicą jest niewiele lepiej). Warto zapoznać się z tymi przykładami i uczyć raczej na cudzych błędach, niż własnych – a może nawet przekuwać je we własny sukces, jak miało to miejsce podczas (także opisywanej w książce) afery zbożowo-betonowej na Wykopie. Mnóstwo zabawy (a zarazem powodów do zastanowienia) dostarczył mi przykłady kryzysogennego kontentu w postaci screenów dość nietypowych statusów zamieszczanych na fanpage’ach marek.

Książka jest ciekawym anty-kryzysowym poradnikiem, nie tylko dla marketingowców i social media nindży, ale także dla przeciętnych użytkowników Facebooka, zainteresowanych tą tematyką. Pisana prostym, przystępnym językiem “dla laika i dla geeka”, zawiera także “słowniczek z przymrużeniem oka”, wyjaśniający trudniejsze terminy, takie jak ZMOT, KPI czy CPL, a także bardziej “przyziemne” kwestie typu EdgeRank, showrooming oraz employer branding.