Recenzje

Tytuł może być mylący, bo opis dwóch ekscytujących podróży, przedsięwziętych przez grupę dwudziestolatków, nie dotyczy rekreacyjnej wycieczki turystycznym jachtem, ale ryzykownych rejsów w najbardziej niebezpieczne i nieprzewidywalne akweny Ziemi.

Ten amatorski reportaż czyta się świetnie, narracja oparta jest na dzienniku rejsu i wspomnieniach żeglarzy. Pierwszy rejs jachtu „Stary" oplótł Amerykę Południową, wiódł przez Horn i równie złowieszczą Cieśninę Drake'a, aż po olśniewające bielą lodów brzegi Antarktydy. Wizyta w polskiej stacji badawczej Henryka Arctowskiego na szóstym kontynencie wieńczyła podróż, po której przyjaciele, od dziecka marzący o dalekich rejsach, przed powrotnym skokiem przez Atlantyk odpoczywali na Falklandach. Grupa przyjaciół czerpała radość podróży nie tylko z samej drogi, ale także z podróżowania po odwiedzanych krajach, lotów na paralotni czy nurkowania. Z tekstu bije zaraźliwa radość życia, pochwała jego uroków, nie ma w nim również nastrojów patetycznych i podniosłych. Nawet przejście przez Horn jest tylko w tej relacji drobnym epizodem podróży, owszem, podnoszącym ciśnienie krwi i poziom adrenaliny, ale epizodem, jakich wiele.

Także opis rejsu Przejściem Północno-Zachodnim, ucieczka przed schodzącym z północy polem lodowym i pamięcią o losie setek żeglarzy, marzących od wieków o przebyciu drogą morską wzdłuż północnego wybrzeża Kanady, pełen jest emocji. Wywrotka jachtu, walka ze sztormami i amerykańskimi urzędnikami, mnóstwo fantastycznych znajomości i żeglarskiej satysfakcji to tylko niektóre sceny w relacji czytanej jednym tchem. Opowieść o rejsach „Starego" winna stać się lekturą obowiązkową dla wszystkich, którzy nie chcą poprzestać na marzeniach o dalekich podróżach. Historia przyjaciół ze „Starego" jest najlepszym dowodem, że do młodych i odważnych świat należy.

Nasze zainteresowania często wyznaczają nam kierunek działań, a trudno o lepszą pomoc niż profesjonalne podręczniki i książki związane z tematem naszego hobby. Z ogromną przyjemnością sięgnęłam zatem po album Wydawnictwa Helion, pt.: „Fotografowanie par. 500 kreatywnych ujęć”.

Często wydaje nam się, że jesteśmy dobrzy w tym co robimy, a każde nowe udane zdjęcie jest tego świadectwem. Bywa niestety i tak, że mamy niemiłe wrażenie powtarzania schematów i nawet te najlepsze, przechodzą w pewien szablon, który wcale nie jest już artystyczny czy oryginalny. W takich chwilach potrzebujemy inspiracji, a nie zawsze nasze nowe pomysły przynoszą spodziewany efekt. Dlatego sięgając po album Michelle Perkins możemy mieć pewność, że nowe pozycje, nowe układy i często zupełnie nam nieznane pozy i ujęcia będą wspaniałym wyborem i pozwolą nam samym zrobić zdjęcia idealne, oryginalne i ciekawe.

Inspiracja to na pewno cecha albumu, ale nie jest to tylko katalog przepięknych zdjęć, ale również podręcznik definiujący i omawiający modele, podpowiadający sposób patrzenia na parę oraz takie detale jak nogi, dłonie, profile. Znajdziemy tu fantastyczne i profesjonalne porady dotyczące subtelnego ujmowania kilogramów na zdjęciach czy tworzenia fotografii niekonwencjonalnych, oddających nie tylko urodę, ale także charakter osób, które fotografujemy, co jest odzwierciedleniem nie tylko umiejętności, ale też talentu fotografa.

Album jest genialną prezentacją zdjęć pięknych, konwencjonalnych oraz twórczych i kreatywnych, a zarazem encyklopedią informacji dla fotografa, który chce być nie tylko człowiekiem z aparatem, ale artystą i reżyserem, a nawet przewodnikiem, który potrafi skłonić parę do ujawnienia swoich emocji i pozbycia się stresu, który często towarzyszy sesjom zdjęciowym. Naturalność to cecha, która pozwoli parze zakochać się w zdjęciach i pozostanie dla nich wspaniałą pamiątką na zawsze.

Można wiele napisać o zdjęciach prezentowanych w albumie, ale tak naprawdę trzeba je zobaczyć. Każde jest na swój sposób niezwykłe, a wiele potrafi oczarować i zachwycić. Piękno albumu potęguje prześliczne wydanie, które idealnie oddaje przesłanie książki. Jest to także taka pozycja, którą śmiało możemy położyć na stoliku w naszym studiu, aby przychodzące do nas pary, mogły same zdecydować jaki typ zdjęć im się podoba. Nam pozostaje patrzeć na mistrzów fotografii i uczyć się zgłębiając ich tajemnice…

Czym różnią się grzeczni chłopcy od grzecznych dziewczynek Grzeczni chłopcy dobrze się uczą, uprawiają sporty i są dżentelmenami. Natomiast grzeczne dziewczynki siedzą cicho, zajmują się młodszym rodzeństwem i są raczej słodkie niż mądre. I tak jak różne są oczekiwania w stosunku do obu płci, tak różne są drogi do osiągnięcia spełnienia w dorosłym życiu. Kobiety, by odnieść sukces, muszą nie tylko wspiąć się po szczeblach kariery. Muszą także pokonać czyhające tam na nie pułapki - stereotypy, przekonania, wyuczone zachowania. Autorki wskazują, jak kobiety mogą odnieść sukces w pracy i życiu prywatnym oraz osiągnąć swoje osobiste i zawodowe cele.

Według Autora strażacy, komandosi, kierownicy wypraw wysokogórskich czy szefowie ekspedycji ratunkowych mogą działać skutecznie mimo ogromnego stresu i pracy w trudnych warunkach, gdyż działają w najprostszy możliwy sposób. Dlatego warto przeszczepić ich zasady na grunt biznesu i zastosować w codziennej walce - za biurkiem i w sali konferencyjnej. „Komandosi w białych kołnierzykach" to powieść menedżerska, w której wartka, sensacyjna narracja przeplata się z wątkami edukacyjnymi. Autor stawia tezę, iż zarządzanie firmą, organizacją, zespołem ludzi (innymi słowy, bycie menedżerem] w wielu momentach stawia przed szefem zadania podobne do tych, jakie stoją przed dowódcą jednostki do misji specjalnych. Tyle że jest mniej niebezpieczne... Drugie wydanie książki zostało wzbogacone dodatkami, w których omówiona jest specyfika polskiego menedżera i rodzime style zarządzania.

Książka przybliża metody pracy z danymi przestrzennymi w darmowej i otwartej aplikacji, można je stosować w dowolnym programie GIS-owym, jednak do przykładów wybrano stabilną wersję (1.8) programu QGIS