Recenzje

„ADHD jest super. Jak przeżyć życie na turbodoładowaniu” - Penn Holderness, Kim Holderness, Edward Hallowell Książka „ADHD jest super” to świeże, pełne energii i pozytywnego spojrzenia ujęcie tematu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej. Autorzy - para znana z internetowych treści pełnych humoru oraz dr Edward Hallowell, psychiatra i ekspert w dziedzinie ADHD - proponują nową perspektywę: zamiast traktować ADHD wyłącznie jako problem, pokazują je jako zestaw wyjątkowych cech, które - odpowiednio zrozumiane i wykorzystane - mogą stać się ogromnym atutem. Książka jest napisana przystępnym, pełnym lekkości językiem, dzięki czemu łatwo po nią sięgnąć zarówno osobom z diagnozą ADHD, jak i ich bliskim. Autorzy nie unikają tematów trudnych: problemów z organizacją, impulsywności czy obciążającego poczucia winy, ale równoważą je humorem, praktycznymi wskazówkami i osobistymi historiami. To sprawia, że lektura jest jednocześnie wartościowa merytorycznie i zwyczajnie przyjemna. Mocną stroną książki jest optymistyczne przesłanie. ADHD nie jest tu „wadą”, lecz innym sposobem funkcjonowania mózgu, który - jeśli zostanie zrozumiany - może prowadzić do kreatywności, pasji i sukcesów. Porady dotyczą zarówno codziennych strategii radzenia sobie z chaosem i impulsywnością, jak i budowania zdrowych relacji czy korzystania z terapii i leczenia. Dla kogo? dla osób z ADHD, które chcą spojrzeć na siebie z większą akceptacją, dla rodziców i partnerów, aby lepiej zrozumieli bliskich, dla każdego, kto szuka inspiracji do traktowania różnorodności jako siły. Podsumowanie „ADHD jest super” to książka, która wnosi dużo lekkości do tematu, który często bywa omawiany w tonie problemowym. Daje nadzieję, że życie „na turbodoładowaniu” może być nie tylko trudne, ale też niezwykle barwne i pełne możliwości.

W moje ręce trafiła ciekawa publikacja dotycząca tego, w jaki sposób możemy współpracować ze swoim mózgiem, by wykorzystać jego potencjał w pełni. 🧠 Była to ciekawa lektura, choć wiele informacji w niej zawartych było mi już znanych, aczkolwiek jeśli kogoś interesują tematy mózgu, jego funkcjonowania oraz możliwości jego pobudzania- bardzo polecam. Krótka, treściwa, zawiera wiele pojeść, takich jak: dopamina, oksytocyna, serotonina, endorfiny, hipokamp, nerw błędny. Autor pisze o tym, jak ważny i dlaczego ważny jest wysiłek fizyczny: ćwiczenia aerobowe, joga, taniec, ale również uważności, medytacja. Zawraca także uwagę na istotę snu- zdrowego, wartościowego snu oraz drzemek! 😍 Możemy przeczytać również o: urlopie psychicznym, jak chronić mózg przed stresem.

„ᴀ ᴡ ᴛᴀᴍᴛᴇᴊ ᴄʜᴡɪʟɪ, ꜱᴛᴏᴊąᴄ ᴡ ᴛᴇᴊ ᴌᴀᴢɪᴇɴᴄᴇ, ᴡɪᴇᴅᴢɪᴀᴌᴇᴍ, żᴇ ᴘʀᴀᴡᴅą ʙʏᴌᴏ ᴛᴏ, ɪż ᴢʀᴏʙɪᴌʙʏᴍ ᴡꜱᴢʏꜱᴛᴋᴏ, żᴇʙʏ ᴄʜʀᴏɴɪć ᴛę ᴅᴢɪᴇᴡᴄᴢʏɴą. ɴɪᴇ ᴘʀᴢᴇᴡɪᴅᴢɪᴀᴌᴇᴍ ᴊᴇᴅʏɴɪᴇ, żᴇ ɴɪɢᴅʏ ɴɪᴇ ʙęᴅę ᴡ ꜱᴛᴀɴɪᴇ ᴏʙʀᴏɴɪć ᴊᴇᴊ ᴘʀᴢᴇᴅ ꜱᴀᴍʏᴍ ꜱᴏʙą.” Wow. Po prostu wow. Aż mi się nie chce wierzyć, że jest to debiut. Książka została tak dobrze napisana, naprawdę, od początku było czuć tę chemię i iskierki między bohaterami, motyw zabójstwa i nowy, zupełnie inny, brutalny świat dla bohaterki także świetnie przedstawiony oraz opisany. Laura wykonałaś znakomitą prace!! 𝐒𝐩𝐨𝐢𝐥𝐞𝐝 𝐒𝐨𝐮𝐥𝐬 to książka, która jako jedna w ostatnim czasie wyciągnęła mnie z zastoju czytelniczego. Przeróżna guma uczuć towarzyszyła mi podczas czytania, emocje nie do opisania… od radości, rozczarowania po złość i zachwyt. Nie oczekiwałam zupełnie niczego od tej historii, a dostałam więcej niż mogłam sobie wymarzyć. Długo nie wyjdzie mi ona z głowy. 💚 𝐕𝐚𝐧𝐞𝐬𝐬𝐚 𝐌𝐜𝐌𝐢𝐥𝐥𝐚𝐧. Jej życie od początku nie było kolorowe. Najpierw brutalna śmierć ojca, nagła ucieczka z domu, wypadek matki i powrót do starego domu, co nie było najlepszym pomysłem… Ukazana jako świetna aktorka, nagle musiała przerwać swą karierę i wycofać się z publicznego życia. Dobra dziewczyna z ciężką przeszłością, od razu ją polubiłam, bardzo wiarygodna i współczująca. Zebrała w sobie siłę, aby odnaleźć się w nowej sytuacji i nie poddała się.. a nawet i być może spotkała miłość życia 🤭🤫 💚 𝐀𝐚𝐫𝐨𝐧 𝐖𝐡𝐢𝐭𝐞. Z tym panem miałam drobne spięcie na początku. Nasza relacja przypominała relacje hate-love podobnie jak jego z 𝐕𝐚𝐧𝐞𝐬𝐬𝐚̨. Z rozdziału na rozdział wydawał się bardziej autentyczny. Z każdą stroną książki z surowego i aroganckiego dupka, stał się czułym, pełnym uczuć mężczyzną. Chłopak z ciężką przeszłością, podobnie jak 𝐕𝐚𝐧𝐞𝐬𝐬𝐚, dlatego też odnaleźli wspólny język. Iskrzyło między nimi od pierwszego spotkania. Uwielbiałam czytać ich przekomarzania się. Cięty język dziewczyny i flirtujące odpowiedzi chłopaka stworzyły mi miły czas przy czytaniu. Mam nadzieję, że w choć małym stopniu zachęciłam Was do sięgnięcia po 𝐒𝐩𝐨𝐢𝐥𝐞𝐝 𝐒𝐨𝐮𝐥𝐬. Z ręką na sercu mogę ją Wam polecić. Książka nie jest długa, idealna na dwa deszczowe wieczory, więc miło spędzicie czas! 💚 Z niecierpliwością będę wyczekiwała nowych rozdziałów drugiej części na Wattpadzie i mam nadzieję także na papier! Buziaki, Ola. 🎀 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: 𝟒,𝟕𝟓/𝟓 ⭐

Złośliwe oprogramowanie to ciemna strona komputerowej mocy. Pierwszy wirus komputerowy powstał w 1971 roku i nazywał się Creeper. Jego „złośliwość” polegała na wyświetlaniu komunikatu „I’m the Creeper, catch me if you can!”. Niedługo po premierze Creepera powstał Reaper, program antywirusowy mający go zwalczać. Początki wirusów komputerowych tak naprawdę były niewinnymi eksperymentami zapaleńców. I tak było aż do lat ’90. Wtedy nastąpiła erupcja pomysłów i stopniowy wzrost szkodliwości tego typu oprogramowania. Od roku 2000 można już zacząć mówić o cyberprzestępczości, a narzędzia informatyczne służące do tworzenia złośliwego oprogramowania przestały już być domeną geniuszy komputerowych. Malware stało się normalnym narzędziem do uprawiania przestępczości. I tak się dzieje do dziś. Zainteresowanie czynieniem zła za pomocą programów komputerowych zawędrowało i pod strzechy, i do armii jako pełnowartościowy sposób prowadzenia wojny. Każda „szanująca się” armia ma w swoim składzie wojska cybernetyczne, zarówno ofensywne jak i defensywne. Cybersecurity jest ważnym kierunkiem na studiach informatycznych i równie ważnym działem bezpieczeństwa w każdej korporacji. Specjaliści z tej branży są wprost rozchwytywani. Nie jest to dziwne w sytuacji niestabilności politycznej i innych zagrożeń. Jeśli dodać do tego wykładniczy rozwój sztucznej inteligencji to można z dużą dozą pewności stwierdzić, że bezpieczeństwo informacyjne będzie tylko zyskiwać na znaczeniu. Autor omawianej książki Zhassulan Zhussupov pochodzi z Kazachstanu, jest matematykiem i programistą i założę się, że w młodości bawił się pisaniem wirusów. I tak mu zostało tyle, że zmienił front. Na książkę można patrzeć dwojako: prawomyślnie i nieprawomyślnie. Dla tych drugich jest to dobry podręcznik jak tworzyć złośliwe oprogramowanie, jak unikać wykrycia i wyrządzić jak największe szkody. Dla prawomyślnych wprost przeciwnie. Kto więc ma rację? Do kogo jest adresowana ta książka? Najlepszymi inżynierami cybersecurity często są byli hakerzy. Po pierwsze dobrze znają techniki hakerskie. Rozumieją, jak działają ataki, ponieważ sami je przeprowadzali. Znają luki w systemach, metody socjotechniczne i psychologiczne oraz sposoby obchodzenia zabezpieczeń, co pozwala im projektować skuteczniejsze mechanizmy obronne. Po drugie ich doświadczenie pozwala identyfikować słabe punkty w systemach, zanim zostaną one wykorzystane i narobią szkody. To tzw. „hacker mindset” - umiejętność myślenia nieszablonowego i kreatywnego. Po trzecie byli hakerzy mają doświadczenie praktyczne i wiedzę o exploitach, narzędziach i realnych scenariuszach ataków. Po czwarte to pasjonaci, ludzie ciekawi świata i przepełnieni pasją, dla których rozwijanie i doskonalenie systemów zabezpieczeń daje nie mniejszą satysfakcję niż tworzenie złośliwego oprogramowania. Dlatego dobra książka o pisaniu zlośliwego oprogramowania nie powinna ukrywać wiedzy mogącej być wykorzystaną w sposób niezgodny z intencjami autora. Potencjalnego przestępcy komputerowego nic nie powstrzyma przez znalezieniem odpowiednich źródeł. Nawet słowo „etyczny” w tytule książki jest tylko listkiem figowym mającym zasłonić praktyczną wiedzę, którą książka zawiera. To, co podoba mi się w tej książce najbardziej to jej uniwersalność. Można ją po prostu czytać tak zwanym ciurkiem, można też traktować jako źródło referencyjne i podręcznik. Autor nie stroni od praktycznych przykładów, screenów i listingów przykładowych programów. I dobrze, język wroga trzeba znać. Książka składa się z czterech części: Działanie złośliwego oprogramowania - wstrzykiwanie, persystencja i techniki eskalacji przywilejów. Techniki unikania wykrycia. Matematyka i kryptografia w złośliwym oprogramowaniu. Przykłady rzeczywistego złośliwego oprogramowania. Każda z tych części mogłaby być osobną pozycją książkową. System Windows, najbardziej powszechny i najczęściej (i najskuteczniej) atakowany system operacyjny posiada wiele słabych punktów, z których namiętnie korzystają hakerzy, nota bene ludzie o nieprzeciętnej wyobraźnią i pomysłowości. Dlatego przykłady dotyczą Windowsów, a Linux pełni rolę bezpiecznego portu, w którym są testowane najnowsze pomysły hakerów i anty-hakerów, zanim zostaną zwodowane. 

Jedna z lepszych książęk, jakie czytałam! Cudowna treść, bardzo fajnie poprowadzony wątek złodziejów i podziałów społecznych. Idealna ilość romansu. Moja ocena 4,5/5