Recenzje

Jest to trzeci tom serii Chestnut Springs, po który można sięgnąć bez znajomości poprzednich części. Elsie Silver po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać historie, które się nie tylko czyta, ale przeżywa całym sercem. Historię przeczytałam w zawrotnym tempie, wystarczyło mi kilka godzin, a historia była już całkowicie za mną. Bohaterowie są cudownie wykreowani. Sloane, to dziewczyna pozornie poukładana, ale w środku pełna chaosu i sprzeczności. Jasper, były hokeista, wycofany, cichy, z przeszłością, która odcisnęła na nim piętno. Razem tworzą duet, który iskrzy od emocji, chemii i niewypowiedzianych słów. Styl Elsie Silver jest lekki i przyjemny, który prowadzi czytelnika przez trudne tematy z wyczuciem, a jednocześnie pozwala się w tej historii zatracić. Jeżeli lubicie emocjonujące romanse z dobrze wykreowanymi bohaterami, to historia Jaspera i Sloane jest absolutnie obowiązkową lekturą. Bez wahania polecam Wam zapoznać się z tą historią.

To książka, która wciąga od pierwszych stron - nie tylko treścią, ale też podejściem autora do tematu. Zamiast przytłaczać terminologią, Ranganath z szacunkiem i lekkością prowadzi czytelnika przez zawiłości ludzkiej pamięci. Pisze jak człowiek do człowieka - nie jak wykładowca, który chce zabłysnąć wiedzą, ale jak ktoś, kto naprawdę chce podzielić się z tobą czymś ważnym. To, co szczególnie mnie ujęło, to sposób, w jaki autor pokazuje pamięć - nie jako chłodny zbiór danych, ale jako żywy, dynamiczny system oparty na emocjach, znaczeniach i doświadczeniach. Z jego opowieści wyłania się obraz pamięci jako historii, którą nieustannie piszemy i przepisujemy, często nieświadomie. Ranganath tłumaczy, dlaczego czasem nie poznajemy znajomych twarzy, gdy spotkamy je w nieoczekiwanym miejscu, skąd bierze się wrażenie „zaburzonego czasu” po pandemii, a także czemu emocjonalne wydarzenia zapamiętujemy inaczej niż zwykłą codzienność. Używa do tego realnych przykładów - historii pacjentów, eksperymentów psychologicznych i własnych wspomnień. Dzięki temu książka nie tylko uczy, ale i porusza. To nie jest poradnik, a mimo to skłania do refleksji nad tym, jak traktujemy własną pamięć. To nie jest książka tylko o mózgu, a jednak pozwala go lepiej zrozumieć. Dla mnie to była lektura, która zostawiła ślad - i w głowie, i w sercu. Szczera, przemyślana i niesamowicie ludzka.

Przyznam szczerze, że byłam sceptycznie nastawiona do tej książki. Sięgnęłam po nią w sumie chwilę po ślubie z zamiarem umilenia sobie miesiąca miodowego - bo może czegoś się nowego nauczę i będzie fajnie. I faktycznie, wprowadziłam sobie kilka rzeczy nowych i żyje się nam trochę lepiej. Były nawet momenty, że parsknęłam śmiechem, a nie zdarza się to często, szczególnie przy poradnikach. Nie będzie to jednak pozycja dla każdego. Nie każdemu taka tematyka podejdzie. Ale tak jest ze wszystkim. Aby mieć wspaniałe życie miłosne, musimy pielęgnować w sobie miłość do życia. I tym cytatem właśnie się kieruję. By móc kochać, muszę kochać siebie. I właśnie ta miłość do siebie zmieni wszystko.

Książka jest moim zdaniem dla każdego. Napisana z pomysłem, zainteresuje nawet kosmicznych ignorantów. W dużym skrócie bohaterem jest Adam, który spotyka kolegę… z przyszłości. Karol to mieszkaniec Marsa, który za pomocą wehikułu czasu trafia na ziemię. Zaprzyjaźnia się z Adamem i zabiera go w podróż po Układzie Słonecznym. Adam odwiedzając kolejne miejsca wyczytuje ciekawostki z książki a Karol opowiada mu jak te same miejsca wyglądają z jego perspektywy - wiele lat później. Musze przyznać, że fabuła tej książki jest niezwykle wciągająca. Połączenie dwóch światów - teraźniejszości i przyszłości, to strzał w dziesiątkę. Patrząc na aktualne wydarzenia to, o czym w książce opowiada Karol nie wydaje się wcale takie niemożliwe. Książka łączy opowiadanie z ciekawostkami, oraz wyjaśnieniami podstawowych zagadnień związanych z kosmosem. Bohaterowie podróżując po Układzie Słonecznym odkrywają tajemnice każdej planety i innych ciał niebieskich. A także poznają projekty, nad którymi już pracują naukowcy. Kto wie, może w przyszłości będziemy mogli podróżować między planetami astrobusem, tak jak chłopcy?

1975 rok, miasteczko Monta Clare Dobre i złe oblicze społeczeństwa. Bezinteresowność, empatia, pomoc — przeplata się z ludzkich bestwialstwem, wszelkimi, najgroźniejszymi pragnieniami drzemiącymi w jego wnętrzu. Seryjny morderca, którego zachowanie kierowane jest chęcią rozgrzeszenia. Co to była za książka. Gdyby zapytano mnie do jakiego gatunku bym ją podporządkowała, miałabym problemem z odpowiedzią. Przeplata bowiem cechy thrillera, kryminału, horroru, obyczajówki, a nawet zagłębia się w psychologię samą w sobie jako naukę. Przy obszerności książki krótkie i dynamiczne rozdziały zrobiły swoją robotę, nie miałam okazji się nudzić. “Rozrywka” to niedopowiedzenie, “odpoczynek” — cóż, nie wchodził w grę. Gama emocji, która się przeze mnie przelała jest ciężka do opisania. Tajemniczość i amerykański klimat to coś, czego było mi trzeba. Zdecydowanie trafiła do mojej topki tego roku. Jednak nie jest to książka dla każdego. Uważam, że mimo swojej oryginalności, nie trafi w gusta wszystkich czytelników. Wbrew pozorom to bardzo ciężka lektura, która mocno wpływa na ludzką psychikę.