Recenzje

Kiedy myślimy o Islandii, często widzimy jedynie to, co instagramowe: zorze polarne, czarne plaże, wodospady spadające z pionowych klifów. Jednak Islandia to nie tylko krajobrazy godne tapet na pulpit. To wyspa żywa. Oddychająca. Czasem ziejąca ogniem. Paulina Tondos postanowiła wejść głębiej - dosłownie i w przenośni - by sprawdzić, jak to właściwie jest: żyć na wulkanie. Dosłownie na wulkanie. O czym jest książka? „Życie pod wulkanami” to reportaż z gatunku tych, które nie tylko informują, ale też oswajają z tematem na pozór odległym i egzotycznym. Bo ile naprawdę wiemy o islandzkich wulkanach? O ich historii, mechanizmach działania i - przede wszystkim - wpływie, jaki wywierają na codzienne życie ludzi? Autorka wyrusza w podróż po Islandii, ale nie podąża utartym turystycznym szlakiem. Rozmawia z geologami, strażakami, naukowcami i mieszkańcami ewakuowanych miejscowości. Pyta, słucha, opisuje. Tropi nie tylko fizyczne ślady erupcji, lecz także kulturowe - obecne w islandzkim folklorze, literaturze czy sposobie mówienia o zagrożeniu. Robi to w sposób wciągający, przystępny, a jednocześnie rzetelny. Moja opinia i przemyślenia To nie jest książka wyłącznie dla pasjonatów jednego tematu. Wręcz przeciwnie - to opowieść z pogranicza wielu światów: nauki, historii, codzienności i emocji. Autorka umiejętnie łączy twarde dane (które wulkany są najbardziej niebezpieczne, czym różni się lawa typu a’a od pahoehoe, jak wygląda plan ewakuacji) z historiami ludzi, którzy żyją tuż obok nich. Jednym z największych atutów książki jest sposób, w jaki ukazuje normalność w sytuacjach, które z zewnątrz mogą się wydawać ekstremalne. Dla Islandczyków wulkan to nie atrakcja turystyczna, ale część codziennego krajobrazu - czasem niepokojąca, ale oswojona. To podejście - zrównoważone, spokojne, pragmatyczne - przebija z każdej przytoczonej przez Tondos rozmowy. W tle wybrzmiewają też pytania o granice ludzkiej kontroli nad naturą. Czy życie w cieniu potencjalnej katastrofy uczy pokory? A może odwagi? Czy można się bać, a jednocześnie czerpać z nieprzewidywalności? Wydanie - jak przystało na serię Oblicza świata - jest bardzo estetyczne. Wspaniałe zdjęcia robią wrażenie, ale najważniejsze jest to, że tekst sam w sobie jest tak sugestywny, iż i bez nich można poczuć zapach siarki w powietrzu i usłyszeć trzask magmy pod ziemią. Podsumowanie „Życie pod wulkanami” to podróż przez Islandię, ale również podróż w głąb tego, co często niezrozumiałe - pogodzenia się z życiem na krawędzi. Paulina Tondos udowadnia, że temat wulkanów to nie niszowa ciekawostka, lecz uniwersalna opowieść o relacji człowieka z naturą - pełna respektu, fascynacji i przede wszystkim: życia. Dla tych, którzy marzą o Islandii. Dla tych, którzy lubią wiedzieć więcej. I dla tych, którzy chcą poczuć, co to znaczy mieć ogniste serce pod stopami. Doceniam publikację za pasję, lekkość i ogromną uważność na człowieka w cieniu wulkanu.

"Żadnemu dziecku nie powinno się nigdy dawać powodów do tego, by czuło się jak niechciane brzemię”. Zdarzają się książki, które potrafią poruszyć nie przez to, że są głośne czy przełomowe, ale dlatego, że w idealnym momencie trafiają prosto w serce. „Dziewczyna na jedną noc” była dla mnie właśnie taką historią — niby lekka, niby przewidywalna, a jednak totalnie angażująca emocjonalnie. Owen już od jakiegoś czasu czuje pustkę w sercu. Żadna z kobiet, które miał okazje poznać, nie poruszyła go na tyle, by chciał z nią być na dłużej. Okazało się, że po prostu na jego drodze nie pojawiła się ta właściwa osoba i wszystko ma swoje miejsce i czas. W jego grupie przyjaciół tylko on i Brayden wciąż byli singlami — Colby i Holden znaleźli swoje drugie połówki, a on coraz częściej czuł pustkę, której nie potrafił nazwać. Wszystko zaczyna się zupełnie przypadkowo: Owen interweniuje w trudnej sytuacji, niczym współczesny rycerz ratujący tajemniczą nieznajomą. Devyn, temperamentna i niepokorna, zamiast podziękowań rzuca mu ciętą ripostę. Ale chwilę później zaprasza go na drinka. Krótkie spotkanie zamienia się w noc, która dla Owena staje się czymś więcej niż chwilowym zauroczeniem — to absolutne poruszenie. Głębia połączenia, które zbudowało się w ciągu kilku godzin, zaskakuje nawet jego samego. Ta noc była czymś więcej niż namiętnością. Owen czuł, że wydarzyło się coś wyjątkowego. Nigdy wcześniej nie poczuł się tak obecny, tak prawdziwie połączony z drugą osobą. Ale poranek przyniósł zaskoczenie, gdyż Devyn zniknęła, pozostawiając go bez pożegnania, bez numeru, bez nadziei na kolejne spotkanie. Owen, choć próbował racjonalizować to, co się stało, nie umiał o niej zapomnieć. Wkrótce los ponownie ich ze sobą łączy, ale już w zupełnie innych okolicznościach, co jest dowodem na to, że jeżeli ktoś ma kogoś spotkać, to prędzej lub później do tego dojdzie. Jednak zamiast radości z ponownego spotkania, następuje rozczarowanie, gdyż ona tworzy między nimi chłodny dystans. To jednak nie zniechęca Owena, a wręcz przeciwnie - intryguje. Ich relacja rozwija się niespiesznie, oparta na rozmowach, nieporozumieniach, gestach i tych drobnych momentach, które z czasem nabierają znaczenia. W tym wszystkim znaczenie ma nastoletnie rodzeństwo Devyn, które pragną zwracać na siebie uwagę. Robią to w spektakularny sposób, pakując się wciąż w kłopoty. Uwielbiam styl duetu Penelope Ward i Vi Keeland, który poznałam zarówno w ich wspólnych działach, jak i każdą autorkę osobne. To duet, który wie, jak dawkować uczucia, kiedy podkręcić tempo, kiedy wzruszyć, a kiedy rozbawić czytelnika do łez. Za każdym razem ich sposób prowadzenia opowieści mnie olśniewa wyrazistością — błyskotliwością, okraszony zmysłowością i chemią, a jednocześnie za każdym razem poruszane sa tematy, które czynią ten romans o głębszym wyrazie. Ich wspólne pisarstwo urzeka naturalnością i swobodą — pulsuje intensywnością relacji, wciąga rytmem dialogów i celnymi obserwacjami. W historii pt. „Dziewczynie na jedną noc” pobrzmiewa subtelna lekkość przeplatająca się z głębokimi emocjami, tworząc atmosferę pełną kontrastów, niedomówień, niezrozumiałych decyzji. Nie jest to zwykły romans, który kipiałby erotyzmem, a wręcz przeciwnie, poruszane są w niej ważne tematy związane z macierzyństwem, wychowaniem dzieci i odpowiedzialnością z swoje czyny. Devyn nie przypomina typowej bohaterki romansów — skrywa obawy przed bliskością, nosi w sobie lęki i niewypowiedziane zranienia. Owen, cierpliwy, czuły, opiekuńczy, zawsze gotowy do be interesowanej pomocy. Zamiast naciskać, oferuje przestrzeń, nie tracąc przy tym wytrwałości. Ich relacja rozwija się niespiesznie, oparta na rozmowach, nieporozumieniach, gestach i tych drobnych momentach, które z czasem nabierają znaczenia. Trzecia część serii "Nie pasujemy do siebie" ma w sobie wszelkie atuty pasjonującego, energetycznego i żarliwego romansu, jednocześnie oferując wyrafinowaną opowieść o odkrywaniu siebie i relacyjnych wstrząsach. Zgodnie z tytułem serii, poznajemy kolejne dwa przeciwieństwa, których pozornie niewiele łączy. Ewolucja relacji Owena i Devyn to iskrząca kombinacja lekkości, humoru i głębokich przeżyć, ale też trudnych decyzji i pokonywania przeszkód.. Duet Ward & Keeland oferuje nie tylko namiętność, ale także humor, wzruszenia i momenty, które pozostają w sercu na długo. Przy okazji spotykamy też bohaterów z poprzednich części, którzy aktywnie uczestniczą w życiu Owena tworząc razem zgraną paczkę przyjaciół. Ich podejście, komentarze, zabawne riposty, wzajemne relacje nie raz mnie wzruszyły, ale i rozbawiły. Śmiałam się, wzruszałam, momentami czułam złość, by po chwili przytulić się do tych cichych, ciepłych zdań, które wywoływały zaskakujący przypływ empatii i zrozumienia. Książka "Dziewczyna na jedną noc" to jedna z tych historii, które rozgrzewają duszę, wciągają od pierwszych stron i pozostają w pamięci na długo. Opowiada o ludziach, którzy najpierw muszą zmierzyć się z własnymi słabościami, poukładać swoje sprawy, rozpoznać swoje uczucia, by w ogóle móc spotkać się naprawdę, bez masek, bez schematów. Zamiast utartych ścieżek, otrzymujemy historię pulsującą autentycznością, pełną odwagi, intymności i trudnej sztuki zaufania. Z każdą kolejną stroną wchodzimy w świat, w którym napięcie emocjonalne zderza się z lekkością dialogów i naturalnym wdziękiem narracji. To historia o tym, że że niektóre noce nie kończą się wraz ze świtem. Czasami bywają początkiem czegoś więcej.

Ta książka roztrzaskała mi serce… i poskładała je na nowo. 💔🫀 "Till the Last Breath" to historia, która zaczyna się jak delikatne muśnięcie emocji, a kończy jak huragan. Karolina Zielińska po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać tak, że czujesz każde słowo aż do ostatniego tytułowego oddechu. 💫 Co pokochałam? - Relacja slow burn - pełna napięcia, niedopowiedzeń i spojrzeń, które mówią więcej niż tysiąc słów. - Chemia między bohaterami - prawdziwa, intensywna, ale nigdy przesadzona. - Poruszające tło fabularne - tu nie chodzi tylko o miłość. To też opowieść o stracie, nadziei i odnajdywaniu sensu w najmroczniejszych momentach. - Styl autorki - subtelny, dojrzały, pełen emocji i poruszających cytatów, które chce się zaznaczyć i zapamiętać. 🤍 To historia o tym, że niektóre spotkania zmieniają wszystko. Że czasem wystarczy jedna osoba, by znów nauczyć się oddychać… I że miłość naprawdę potrafi leczyć - nawet najbardziej zranione serca. 📌 Jeśli lubisz książki z bólem, nadzieją i ogromnym ładunkiem emocjonalnym - nie możesz tego przegapić. ⭐ Ocena: 10/10 Zakochałam się. I zostałam z tą historią w głowie na długo po ostatniej stronie.

nikt nie powiedział, że to powie, ale... dziesięć wieków było chyba trochę za duży... 15 lat, ale ona ma 19... trochę mnie to zrażało jak sobie o tym przypomniałem. bohater bohater momentami mnie tak wkurzał, że xd. czy on rozumie „nie chce” szczególnie po tym, co napisał główny bohater. on powinienen to uszanować, a nie przekonywać, że boi się ze względu na traumę no xd i to jedyne co mi się nie podobało. reszta książki. Wow. niebezpieczna organizacja/sekty, biedy i uzależnień autorka połączona w jedno i wow, klimat był mroczny, krwawy i ciepły. w następstwie akcji występującej w nas Alasce stąd duży plus. Kluczowe znaczenie dla tej aplikacji, ale funkcjonalnej, która może być zastosowana w jej najlepszej książce. główna bohaterka 😭 naprawdę została uderzona, a jej strata już nastąpiła w rozdzialeów. naprawdę nie zasłużona na to, co ją spotkało... nikt i nic nie zostało zauważone na coś.

Historię opisaną w realiach jakiego kraju marzy wam się przeczytać? Ja tego lata chciałabym sięgnąć po jakąś powieść, której akcja rozgrywa się w Australii, a od pewnego czasu bardzo chodziła za mną właśnie Alaska. „(…) Nie licz na cuda, one w tej bajce nie występują. - Mylisz się, wilku. Odwracam się w jej stronę, marszcząc brwi. Czyżby? - Trafiliśmy na siebie - mówi z uśmiechem. - To wystarczający dowód na to, że cuda nas nie omijają. Oddech mi przyspiesza, a żołądek zaciska się w ciasny supeł. Jak powinienem zareagować na wieść o tym, że nazwała mnie swoim cudem? Wzruszenie ściska mi gardło. - Długo o tym myślałam i chcę, żebyś... to usłyszał. Bo... kto wie? Może to moja ostatnia szansa? Może nagle stracimy paliwo i runiemy na ziemię? - To dziwne, jak wiele złych scenariuszy udaje się wyprodukować mojej głowie podczas przebywania w powietrzu. - Co mam usłyszeć? - Czuję się zaintrygowany. - Jakie jest ryzyko, że spadniemy? - Lucille. - Ostrzegam ją warknięciem. - Dobra, chciałam, żebyś wiedział, że... - urywa zmieszana. - Kocham cię, Thoren.” Narratorami tej powieści są Lucille oraz Thoren. Dziewczyna każdego dnia boryka się z głodem oraz trudną codziennością. Pozostawiona tak naprawdę sama sobie, każdego kolejnego dnia walczy o przeżycie. Na dodatek jej matka uwikłana jest w kontakty z sektą, co sprowadza na Lucille ogromne niebezpieczeństwo. Co się wydarzy, gdy już śmierć zajrzy jej w oczy? Czy poza nią ujrzy jeszcze kogoś? Kogoś, kto okaże się wybawieniem? Thoren to typowy samotnik. Mężczyzna dążący za wszelką cenę do tego, by wymierzyć sprawiedliwość za krzywdy wyrządzone przed laty jemu i jego rodzinie. Napędzany nienawiścią, nie zatrzyma się przed niczym. Bezwzględny i niewzruszony dąży po swoje, nie odwracając się za siebie. Co się wydarzy, gdy na drodze spotka kogoś, kto wprawi w ruch jego już od dawna martwe serce? Czy dla osoby, która straciła wszystko, istnieją jakiekolwiek przeszkody? „Zamknij oczy. Zamknij oczy i wyobraź sobie, że twoja rodzina została zabita. Twoja matka, twój ojciec, twoje siostry. Wszyscy. Bez żadnego powodu. Związani, a następnie zamordowani. Widziałeś, jak noże przebijają skórę, jak wchodzą coraz głębiej i głębiej. Stałeś tam. Obserwowałeś. I nie mogłeś im pomóc. Mogłeś tylko patrzeć. Zadaj sobie pytanie: jak byś wtedy zareagował? Jak byś się z tym czuł? Co TERAZ zrobisz?” Powieść Karoliny Zielińskiej od razu wzbudziła we mnie wiele skrajnych emocji. Przedstawiona tu historia odnosi się do bardzo trudnych tematów, które pokazane są na tle mroźniej i przesiąkniętej krwią Alaski. Jest nie tylko mrocznie, ale i bardzo brutalnie. Realia sekty produkującej leki, ukazane zostały w dosadny, skrupulatny sposób. Możemy tu zobaczyć jak ludzie pod jej wpływem są manipulowani, zmuszani do różnych rzeczy, pozbawiani własnego ja. Mamy tu do czynienia nie tylko z dystrybucją tego narkotyzującego specyfiku, lecz także makabrycznymi eksperymentami na ludziach. Poza działaniami tej organizacji pokazane w tej historii są równie toksyczne relacje rodzinne. Z biegiem wydarzeń czytelnik odnajduje różne wskazówki, by poznać z czasem skrywane, niebywale zaskakujące tajemnice. Rzeczywistość tu wykreowana jest okrutna, a jednocześnie adekwatna do sytuacji. Bohaterowie walczą cały czas o przetrwanie, następny oddech. Sceny przemocy psychicznej, fizycznej, w tym seksualnej opisane są w szczegółowy i dosyć brutalny sposób. Czytam książki z gatunku dark, z chęcią sięgam po te mroczniejsze historie, tematyka tu poruszona również nie jest mi obca, a mimo wszystko momentami balansowałam na krawędziach własnych granic. Brakowało mi chwilami tchu, a spora ilość tych wszystkich drastycznych wydarzeń spowodowała, że czułam się niekiedy przebodźcowana. Nie zmienia to jednak faktu, że autorka wykonała kawał świetnej roboty, budując solidną historię, dbając o każdy szczegół i poświęcając każdej kwestii wystarczająco dużo uwagi. W dodatku bardzo spodobał mi się swobodny i pełen głębi styl, jakim napisana jest ta powieść oraz płynny przebieg wydarzeń. Jeżeli chodzi o wątek romantyczny, mnie osobiście ciężko było się w niego wczuć przez nadmiar tych wszystkich mocnych wrażeń i dużej skali brutalności. Niemniej jednak podobał mi się stworzony kontrast między głównymi bohaterami. Delikatność, bezbronność i bezradność Lucille kontra szorstkość, bezwzględność i niezjednana siła Thorena. „Till The Last Breath” z pewnością nie jest książką dla każdego, dlatego zalecam rozwagę, nim się na nią zdecydujecie. Ja mimo mieszanych w niektórych momentach odczuć, nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Ponadto chciałabym kiedyś przeczytać jeszcze jakąś powieść spod pióra Karoliny Zielińskiej, ale tym razem w nieco lżejszym wydaniu.