Recenzje

Na rynku książek o ADHD pojawiła się pozycja, obok której trudno przejść obojętnie — zwłaszcza jeśli samemu żyje się na tym słynnym „turbodoładowaniu”. „ADHD jest super. Jak przeżyć życie na turbodoładowaniu” autorstwa Penna i Kim Holderness, wydana przez Wydawnictwo Sensus, to książka, która ma wszystko to, co powinna mieć dobra publikacja o życiu z tym specyficznym, nieco chaotycznym mózgiem: lekkość, dystans, autentyczność i sporo humoru. Autorzy podchodzą do tematu z ogromnym zrozumieniem — Penn pisze z własnego doświadczenia życia z ADHD, Kim - z perspektywy partnerki. Dzięki temu książka nie tylko pomaga lepiej poznać ADHD od środka, ale również pokazuje, jak można wspierać bliskich, którzy mierzą się z tą codzienną „innością”. Nie jest to poradnik w stylu „jak żyć, żeby było idealnie”. To raczej przewodnik po tym, jak ogarnąć rzeczywistość tak, żeby było wystarczająco dobrze i bez zbędnego obwiniania się. Znajdziemy tu anegdoty, konkretne strategie, ale też odrobinę terapeutycznego dystansu. A wszystko to podane w przyjaznej, momentami bardzo zabawnej formie. Muszę szczerze przyznać, że wielokrotnie śmiałam się podczas lektury. Zwłaszcza gdy dotarłam do rozdziału z bingo ADHD. Muszę przyznać, że to absolutne złoto. Często łapię się na tym, że w ciągu dnia w myślach odhaczam kolejne „kwadraciki”. Niestety… wygrywam. Regularnie. „ADHD jest super” to książka idealna zarówno dla osób, które mają ADHD i szukają zrozumienia oraz praktycznych pomysłów na to, jak żyć lżej, jak i dla tych, którzy podejrzewają u siebie ADHD, są przed diagnozą, ale już czują, że coś w ich głowie działa inaczej. To również świetna lektura dla bliskich, znajomych, nauczycieli czy terapeutów — wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć, z czym na co dzień mierzy się osoba z ADHD. Jednym słowem: dla wszystkich. Dlaczego warto po nią sięgnąć? Bo jest prawdziwa, lekka, szczera i zabawna. Bo pokazuje, że ADHD to nie tylko przeszkoda, ale też siła. Bo znajdziemy tu coś, co zostanie z nami na długo — choćby właśnie to ADHD-owe bingo. I przede wszystkim dlatego, że ta książka nie próbuje nikogo „naprawiać”. To jedna z tych pozycji, do których wraca się myślami, zwłaszcza wtedy, gdy znów szukasz telefonu, który od pięciu minut masz w ręce. Polecam, bo daje ulgę, rozbawia i przypomina, że w chaosie też można odnaleźć siebie.

Ta książka idealnie wpisuje się w tematykę Bezpieczeństwa AI, którą zajmuję się na co dzień, dlatego już od dłuższego czasu miałem ją na oku. Początkowo w wersji angielskiej. Słyszałem o niej głównie dobre opinie. Uważam, że na rynku nie ma jeszcze zbyt wielu pozycji, które traktowałyby o tym temacie w sposób uporządkowany, oparty na przykładach, a jednocześnie głęboki. Od dłuższego czasu zbierałem się do zamówienia tej książki w oryginale. Gdy zauważyłem, że została już wydana po polsku, postanowiłem dać jej szansę i przekonać się, czy opinie mówiły prawdę. O czym jest więc książka? „Bezpieczeństwo aplikacji LLM” to ambitna próba usystematyzowania ryzyk, zagrożeń i technik ochrony systemów opartych o duże modele językowe (LLM). Autor podejmuje się trudnego zadania - opisania szybko rozwijającej się i wciąż dość nowej dziedziny - w sposób metodyczny, pełen przykładów i odniesień do praktyki. Wartościowa jest duża liczba plastycznych przykładów, które pomagają zrozumieć mechanizmy ataków oraz możliwe środki zaradcze. W stylu przypomina to kultową książkę Adama Shostacka o modelowaniu zagrożeń - obaj autorzy biorą temat na warsztat i rozkładają go na czynniki pierwsze, ilustrując każdą klasę zagrożeń konkretnym przypadkiem. To zdecydowanie bardzo mocna strona tej książki. Książka nie stara się być „fajna” - ale za to jest solidna. Przypomina bardziej porządny podręcznik niż książkę popularnonaukową, ale dzięki plastycznym, konkretnym przykładom nie męczy. Czyta się ją jak notatki dobrego kolegi z zespołu, który rozrysował Ci cały kontekst zagrożenia na tablicy, a potem dorzucił jeszcze dwa przykłady z życia i kontrprzykład, żeby było jasne, gdzie nie działa. Choć książka okazała się wartościowa, początek wzbudził we mnie mieszane uczucia. Zaczęło się od wstępu o OWASP-ie, który - nie ma co ukrywać - dla osób siedzących w temacie od lat, może być zbędny. Jednak nie przeszkadzał. Trochę dalej zaskoczyło mnie coś innego. Z perspektywy praktyka, jednym z największych minusów tej książki jest tłumaczenie angielskich pojęć technicznych na język polski. Rozumiem chęć uczynienia treści bardziej przystępną, jednak efekt jest odwrotny: tłumaczenia często brzmią sztucznie, są mniej precyzyjne i zmuszają do ciągłego mapowania nazw na angielskie odpowiedniki, które dominują w codziennej pracy z AI. W świecie, gdzie terminologia anglojęzyczna jest standardem - zwłaszcza w dziedzinie AI - to niepotrzebna przeszkoda, która mi odbierała nieco przyjemność z lektury. Myślę, że prostym rozwiązaniem tej niedogodności mogłoby być podanie angielskich odpowiedników w przypisach. Mimo to książkę oceniam zdecydowanie pozytywnie. Kolejne rozdziały okazały się świetną nauką i źródłem inspiracji. Właściwie co kilka stron notowałem kolejne techniki, które mógłbym wykorzystać w mojej codziennej pracy. Czy to książka dla każdego? Nie. I dobrze. To książka dla ludzi, którzy wiedzą, że „prompt injection” to dopiero początek, a nie koniec listy problemów. Dla tych, którzy chcą się nauczyć myśleć o systemach LLM jak o realnych, złożonych aplikacjach z podatnościami, atakami i kontekstem wdrożeniowym. Czy polecam? Tak. Bardzo. Z zastrzeżeniem: jeśli masz już doświadczenie w bezpieczeństwie i dobrze czujesz się w anglojęzycznym świecie AI, zdecydowanie polecam angielską wersję. Jeśli dopiero zaczynasz poznawać ten obszar lub nie masz biegłości w technicznym angielskim - wersja polska pomoże Ci bez przeszkód zacząć działać w tym obszarze. Jednak potem, gdy będziesz już czytał/a inne materiały, czeka Cię trochę pracy z mapowaniem nazw polskich na angielskie. Nie mniej książka świetnie systematyzuje obecną wiedzę na temat bezpieczeństwa AI w integracji jej z systemami IT.

Ogólnie książka mega fajna. Bardzo dobrze mi się ją czytało, nie nudziłam się, pochłonęłam ją w jeden dzień z przerwą na pobyt w pracy 😅 Mamy tu super pokazane jak światem rządzą pieniądze. Czasami ludzie wszystko zrobią dla pieniędzy nawet przygarną pod własny dach dziecko jeżeli mogą na tym zarobić. Royal wychowywała się bez ojca i mamy tu świetnie przedstawioną jej bliską relacje z ostatnim partnerem matki Gusem. Mężczyzna mimo że nie jest jej ojcem, jest jej jedyną bliską osobą na świecie i bardzo mocno ją wspiera. Czasami rodzina to nie tylko więzy krwi. Jeśli chodzi o relacje Royal i Jacksona no tutaj mamy dwa mocne charakterki. Genialnie rozwijające się uczucie między nimi, kiedy chłopak zauważa że chce i potrzebuje jej w swoim życiu, no po prostu złoto. No i te iluzje które niestety towarzyszą Royal przez całe życie, mamy też tutaj kilka źle podjętych przez nią decyzji które mają wpływ nie tylko na nią ale i na bliskich jej ludzi.

Reguła 80/20 i pozostałe teorie sukcesu - Naukowe podstawy od teorii gier po punkt zwroty - Richard Koch - Wydawnictwo OnePress Motywująca Inspirująca Droga do sukcesu Binzes Psychologia Bogacenie się Jeśli szukacie sposoby na sukces, kartka po kartce odkrywamy kolejne prawa zagadnienia biznesowe, sposobu bogacenia się, zysków, rozwoju.

✨ Dziewczyna, która w wieku dziewiętnastu lat przeszła swoje małe piekło. Straciła ojca, jej matka została alkoholiczką, a z uzależnienia wyciągnęły ją tajemnicze fioletowe pastylki rozprowadzane przez podejrzaną grupę zwaną „wspólnotą”. Brak jedzenia, zmusza dziewczynę do kradzieży żeby przetrwać. A jednak Lucy walczy o siebie każdego dnia. Nie dlatego, że ma siłę, ale dlatego, że musi. A potem pojawia się on - Thoren Davies. Żądny zemsty 34 letni mężczyzna z tragiczną, mroczną przeszłością. Jest oschły, zdystansowany. Tylko, że pod tą warstwą brutalności kryje się coś jeszcze. Coś, co powoli, bardzo powoli zaczyna współgrać z Lucille. Cała akcja toczy się na Alasce i autorka oddaje świetnie jej klimat. Zima, chłód i panujący wszędzie mrok dodają całej historii nutki tajemniczości. Zauważyłam, że Karolina nie próbuje osładzać rzeczywistości. Wręcz przeciwnie przedstawia ją brutalnie, ale robi to z wyczuciem. Nie epatuje cierpieniem, tylko pozwala nam poczuć, co czują bohaterowie. Czasem miałam ochotę rzucić książką, bo nie mogłam znieść tego, co przeżywają, a najbardziej na początku książki, oh matko… Till the last breath nie jest dla każdego, to mogę Wam zagwarantować. Nie jest to kolejna słodka historia, którą będziecie czytać z uśmiechem na ustach. Polecam zaopatrzeć się w chusteczki ich możecie potrzebować… Nasza ocena 4/5✨