Recenzje

Gdy wyszła zapowiedź książki, poczułam się bardzo zainteresowana tą premierą, więc postanowiłam po nią sięgnąć. Thriller z grupką przyjaciół brzmiało jak coś naprawdę dobrego, jednak okazało się dobre tylko częściowo. Zacznijmy od bohaterów, z którymi zupełnie się nie polubili. Momentami byli po prostu głupi i zachowywali się nienaturalnie. W moim odczuciu byli strasznie nijacy, także w ogóle nie darzę ich sympatią. Jeśli chodzi o wątek grupki przyjaciół, to totalnie mnie on zawiódł. Jak uwielbiam found family, tak tutaj? Bohaterowie w ogóle się nie wspierali, mieli cały czas przed sobą sekrety, wyzywali się i często dochodziło między nimi do przemocy. Rzecz, która chyba najbardziej wyprowadzała mnie z równowagi to poboczne wątki. Tu jakiś odwyk, tutaj jakaś zdrada. Wolałam aby skupiono się stricte na strasznym i niepokojącym klimacie książki. Atmosfera, której oczekiwałam, też mnie zawiodła. Liczyłam że będę miała ciarki na plecach już od pierwszych stron, a przez pierwszą połowę czułam się jakbym oglądała „Trudne Sprawy”. Bardzo mnie kusiło, aby odłożyć książkę i jej nie kończyć, ale bardzo się cieszę że zakończenie i rozwiązanie całej sprawy zaintrygowało mnie na tyle, że postanowiłam dokończyć tą książkę. Lecimy więc teraz z pozytywami „Zło się w nas czai”. Styl pisania autorki był po prostu okej, jednak zupełnie nie pasowała mi tu narracja trzecioosobowa. Myślę że gdyby bohaterowie opowiadali o sobie bezpośrednio, byłabym w stanie poznać i bardziej, znać motywy ich działań czy po prostu ich emocje. A tak to, niczego nie czułam, nawet gdy dochodziło już do tragicznych sytuacji. Gdzieś od około 250 strony, książka przybrała formę, taką jaką miała być, czyli thrilleru. W końcu zaczęły dziać się niepokojące, brutalne rzeczy, których oczekiwałam że będą przez większość książki, a nie na końcówce. Jak wspominałam wyżej oczekiwałam niewiadomo jakiego zakończenia, cóż, nie wywaliło mnie ono z kapci, jednak było ciekawe. Podczas całej treści, były jakieś mini, ale to naprawdę minimalne zwroty akcji, więc nie robiły one na mnie żadnego wrażenia. Mimo to, był JEDEN moment, jeden jedyny na całe 360 stron, gdy poczułam cokolwiek oprócz obojętności. W końcu byłam czymś zdziwiona, wręcz zszokowana, jednakże powstrzymam się od jakiegokolwiek spojlerowania. W skrócie: naprawdę się TEGO nie spodziewałam. Jak widać, nie jestem w stanie polecić tej książki, natomiast jest w niej coś, co sprawiało, że mimo wszystkich wad, nie mogłam się oderwać. Pierwsze 200 stron przeczytałam na raz i kolejne 160 również. Podsumowując, „Zło się w nas czai” to książka idealna na jeden wieczór. Pomimo tego, że ma dużo minusów czy niedociągnięć, sięgnęłabym po nią drugi raz, ale z totalnie innym nastawieniem. Ja oczekiwałam po prostu za dużo, przez co się zawiodłam.

"Till the Last Breath" to poruszająca i wciągająca opowieść, którą miałam okazje niedawno przeczytać. W pierwszej kolejności zachwyca przede wszystkim doskonałą konstrukcją postaci. Bohaterowie są autentyczni, wielowymiarowi, pełni emocji i wewnętrznych konfliktów. Ich relacja rozwija się powoli, z wyczuciem — to idealny przykład motywu slow burn, który angażuje czytelnika z każdą stroną coraz mocniej, a który ja uwielbiam. Nie ma tu przesadzonego dramatyzmu, jest za to subtelność, napięcie i ogromna emocjonalna głębia. Szczególnie intrygujący jest motyw sekty — mroczny, niepokojący, prowadzący przez stopniowo odkrywaną tajemnicę. Autorka świetnie buduje napięcie, dozując informacje w sposób przemyślany i angażujący. Sekta pełni tu jedną z głównych funkcję fabularnych i przyznam, że ten aspekt to kolejny powód dlaczego ta książka mnie tak mocno wciągnęła. To historia o zaufaniu, miłości, przezwyciężaniu lęków i walce z przeszłością — pełna emocji, mroku i nadziei. "Till the Last Breath" to książka, która zostaje w sercu na długo.

Ta książka jest dla mnie ogromnym zaskoczeniem. To moja pierwsza styczność z piórem autorki, chociaż kiedyś chciałam przeczytać jedną z jej książek. Po przeczytaniu “Till the last breath” wiem, że kiedyś jeszcze sięgnę po coś jej autorstwa. Dziewiętnastoletnia Lucille mieszka w małej miejscowości na Alasce z matką, która wpadła w sidła sekty zmuszającej jej do zażywania substancji niewiadomego pochodzenia. Ciężko jest mi ująć słowami sens tego, na czym ta historia polega, bo dzieje się tu bardzo dużo i są tu bardzo mocne sceny - łącznie z baaaardzo obrazową sceną czynu karalnego na “G”. Czytałam wiele dark romansów, łącznie z Haunting Adeline, ale ta scena to było dla mnie za dużo. Losy Lucille splatają się z losami Thorena - on ratuje jej życie, ale nie, to nie jest rycerz na białym koniu ratujący damę z opresji. Thoren mieszka w domku w lesie daleko od cywilizacji. Ma nieco ponad 30 lat, jest mrukliwy, zamknięty w sobie i skrywa mnóstwo tajemnic. Klimat tej opowieści jest niesamowity - skuta lodem Alaska. Tajemniczy bohater, który rąbie drzewo do kominka i jest typem “touch her and you die”. Ona zagubiona, skrzywdzona, nieufna. Rodzinne tajemnice. Sprawy tej dziwacznej sekty. Jestem zachwycona. Niby jest to dark romans, ale ja bym bardziej określiła tę książkę jako thriller z wątkiem romantycznym. Tej miłości jest tam jak na lekarstwo, więc moja dusza romantyczki trochę cierpi. Jest to slow burn. Po tym, przez co dziewczyna przeszła nie mogło być inaczej. Oni się nie lubią i ta niechęć ma swoje źródło. Ale pożądania nie powstrzymasz, a tutaj były te niewidzialne iskry, spojrzenia, takie bardzo subtelne, ale jednocześnie dające do zrozumienia, co jest na rzeczy. Chyba życzyłabym sobie żeby ta książka miała jakieś dodatkowe 50 stron, właśnie ukazujących rozwój tej relacji. Spicy scena jest tutaj tylko jedna i to taka raczej uboga, a chciałabym przeczytać scenę, w której on zastępuje jej koszmarne wspomnienia tymi dobrymi i przyjemnymi. Wiadomo, że nie spodziewałam się tu żadnych fikuśnych scen rodem z Grey’a, ale aż się prosi o jedną scenę taką dającą upust napięcia głównych bohaterów. Jestem pod wrażeniem pomysłu na fabułę. Nie wiem czy tam się wszystko spina w związku z tą sektą, według mnie tak, ale na co dzień nie czytam tego typu historii, więc nie jestem też w stanie wyłapać żadnych niuansów. Czuję też lekki niedosyt po zakończeniu, bo też wolałabym więcej szczegółów z ich życia po tym koszmarze. Historia genialna, ale zabrakło mi dopieszczenia szczegółów.

Osiemnastoletnia Elaine, uciekając od bezuczuciowej matki, szybko przekonuje się, że rzeczywistość jest znacznie brutalniejsza niż opowieści kobiety, która ją wychowała. Pięć lat później, jako jedna z Czarnych Srok, złodziejskiej szajki, mimo dręczących ją koszmarów z przeszłości, radzi sobie świetnie. Jest wolna. Dzięki ich działalności bogacze z Lazurowego Kontynentu tracą swoje kosztowności… Tymczasem do granic królestwa zbliża się wroga armia. Następca tronu, William III, może uratować kraj tylko przez sojusz z Tardessą, państwem potężnym, tajemniczym… i z kapryśną księżniczką na dokładkę. Do zawarcia sojuszu potrzebny jest pierścionek, a jego lokalizację zna tylko jedna z Czarnych Srok. Tak zaczyna się historia, w której losy Elaine i Williama się splatają. Kłamstwa się mnożą, zaufanie zostaje wystawione na próbę, a koszmary z przeszłości ożywają. Czy odnajdą wspólny język w podróży, która może ocalić królestwo? Czy książę, wierny ojcu ponad wszystko, zdoła zbliżyć się do dziewczyny, która ucieleśnia wszystko, czym do tej pory gardził? Ta książka jest niesamowita! Cudownie budowany nastrój, teraźniejszość przeplata się ze wspomnieniami, które ukształtowały główną bohaterkę. Motyw Czarnych Srok? GENIALNY! To małe stowarzyszenie pełne lojalności, wiary w siebie, zaufania… i dobra. Elaine? Silna, niepokorna, nie da sobie w kaszę dmuchać. Kocham! 🫶 Mimo blizn z przeszłości, wciąż walczy o siebie. A William… oh William. I don’t like you! Od początku nie było między nami chemii 😅 I kompletnie nie zaskoczyło mnie to, jak się później zachował. Szczerze, byłam przekonana, że to z nim połączy ją wielka miłość. Jakie było moje pozytywne zaskoczenie, kiedy fabuła poszła w inną stronę! Choć traktował ją poprawnie, coś mi w nim nie grało. Zbyt zapatrzony w ojca, zbyt… śliski. Już Caspra polubiłam bardziej 😅 Pomysł na książkę super, wykonanie jeszcze lepsze! Może to nie klasyczna fantastyka, ale WCIĄGA totalnie! Uwielbiam takie historie, zaskakujące na każdym kroku, bez przewidywalnych rozwiązań. 🫶

Recenzja książki Ballada o czarnych srokach - Maria Bujak ✨ Ocena: 4/5 „Nie ma sensu bać się tego, co się czai pod łóżkiem. Najgorsze potwory kryją się przecież w twoim sercu.” To zdanie doskonale oddaje ton tej historii - mrocznej, pełnej napięcia i nieoczywistych emocji. Główna bohaterka, Elaine, nie ma łatwego startu - po dramatycznym wydarzeniu, w którym to ona sama wymierza sprawiedliwość matce, ucieka w nieznane. Po pięciu latach odnajdujemy ją w zupełnie innym świecie - jako członkinię słynnej szajki złodziei, Czarnych Srok, która działa na Lazurowym Kontynencie. Tymczasem książę William, stojący na krawędzi wojny i politycznych rozgrywek, potrzebuje odnaleźć zaginiony pierścień - jedyny, który pozwoli mu zawrzeć sojusz z kapryśną księżniczką Tardessy. Oczywiście los szybko krzyżuje ich ścieżki, a wszystko to prowadzi do starcia dwóch zupełnie różnych światów: królewskiego dziedzica i złodziejki z przeszłością. To, co szczególnie mnie wciągnęło, to sposób budowania napięcia i powolne odsłanianie warstw psychiki Elaine - jej demonów, winy, traumy, ale też nadziei na nowe życie. Choć nie zawsze było łatwo ją zrozumieć, nie sposób było przejść obok niej obojętnie. Z kolei William… cóż, ma w sobie ten typowy książęcy chłód i dumę, ale z czasem pokazuje, że nie wszystko w nim jest tak sztywne, jak mogłoby się wydawać. Relacja tej dwójki rozwija się powoli i z wyczuciem - nie dominuje całej fabuły, ale świetnie ją dopełnia. 🖤 Il dolore a volte ti insegna chi sei davvero… - Ból czasem uczy cię, kim naprawdę jesteś. To zdanie przyszło mi do głowy po lekturze - bo właśnie o tym jest ta książka. O walce z przeszłością, o godzeniu się z tym, co niewybaczalne, i o próbach odnalezienia swojego miejsca w świecie, który nie zawsze daje drugą szansę. To historia, która nie podaje wszystkiego na tacy, ale zostawia czytelnika z pytaniami - o to, czym tak naprawdę jest lojalność, jak wiele można poświęcić w imię przeszłości i czy kłamstwa mogą czasem chronić przed najgorszą prawdą. 📌 Książka przeznaczona jest dla czytelników 16+ i zdecydowanie to czuć - są tu momenty mroczne, emocjonalnie trudne, ale też sporo miejsca na nadzieję i rozwój bohaterów.