Recenzje

„Czasami nie da się określić, dlaczego ktoś jest dla nas odpowiedni. Ludzie po prostu okazują się dopasowani. Kiedy jesteśmy razem, nie czuję, jakby coś mnie omijało, albo jakbym potrzebował być gdzieś indziej”. Przyznam szczerze, że miewam niekiedy problemy z książkami autorek. Nie zawsze klika między nami. Jednak tu, tu mam wrażenie, że jest jakby po staremu, co niesamowicie mnie cieszyło, bo to naprawdę świetna historia. Jednak od początku. Przyszedł czas na historię Owena. W obecnym momencie znajduje się jakby w gorszym okresie życia. Po tym jak jego przyjaciel, Ryan zmarł, rzucił się w wir pracy. Znajomi zaczęli zakładać własne rodziny, więc on skupił się po prostu na karierze. Aż pewnej nocy poznaje Devyn. Miała to być przygoda na jedną noc, ale cóż… los lubi przecież płatać figle. Pierwsze spotkanie pary jest świetne. Pełne humoru i chemii, za co kochamy autorki. Okazuje się, że dziewczyna, która zawróciła mu w głowie tymczasowo mieszka w jego kamienicy. Devyn przyjechała zająć się nastoletnim rodzeństwem, kiedy ich matka zniknęła… znowu. Na co dzień pracuje w Los Angeles i całkiem dobrze radzi sobie. Tyle, że boi się relacji. Vera była dla niej okropną matką, która wywołała syndrom odrzucenia, dlatego kobieta nie chce aby Hannah i Heath przechodzili przez to samo. Kłopoty jednak się nawarstwiają, kiedy zaczyna się interesować opieka społeczna. „Nie dbam o to, czy się ożenię ani czy będę miał dzieci. Ale pragnę stworzyć z kimś więź. Z właściwą osobą. Nie da się tego zrobić na siłę, tylko dlatego, że jest się w pewnym wieku i człowiek ma wrażenie, że powinien iść w ślady przyjaciół”. Owen to mężczyzna, na którym można polegać. Choć nie widział siebie w związku, chyba po prostu nie spotkał do tej pory kogoś na kim naprawdę by mu zależało. Ale kiedy zakochuje się po raz pierwszy, robi wszystko, aby jego sąsiadka zwróciła na niego uwagę. Nawet pomaga diabelskiemu nasieniu, którym zwie bliźniaki z piekła rodem. Relacja głównych bohaterów rozwija się w zwyczajny sposób. Mężczyzna stara się zaopiekować Devyn i pomóc jej z kłopotami, które obecnie nawarstwiają się w jej życiu. Poznają własne upodobania i wtedy mamy kolejny kłopot. I to wcale nie taki błahy. Autorki na przemian żonglują poważnymi tematami jak trudne dzieciństwo i relacje z matką, trudy macierzyństwa oraz dużą dawką humoru. Zwrócona jest również uwaga na luki w systemie prawnym opieki społecznej. Główna bohaterka ma instynkt opiekuna, chcąc odjąć cierpień bliźniakom. Przeszła wiele, dlatego tak bardzo chce objąć ochronnym parasolem bliźniaki. Paczka Owena jest genialna. Uwielbiam jego znajomych i w tej części również przyjaciółka Devyn, Mia, odegrała sporą rolę. Dodatkowo mamy nieco trójkąt miłosny. Z jednej strony główna bohaterka ma przyjaciela z korzyściami, który jest znanym aktorem, no i mamy sąsiada, który jest na każde jej skinienie. Czy Devyn zostanie w Nowym Jorku? Co dalej z jej rodzeństwem? „Cieszę się tym dniem niż jakimkolwiek innym dniem całego swojego życia i tylko to się liczy. Ani przez moment nie myślę o jutrze. Po prostu bądź ze mną tu i teraz”. Świetnie bawiłam się przy tej książce. Lekki styl autorek nie jest niczym zaskakującym, ale co tym razem skradło moje serce to brak zbędnych dramatów - sam trójkąt miłosny był wystarczająco emocjonalny. Bo z jednej strony Robert był kimś kogo znała i jakby z każdym rozdziałem zaczął dorastać do roli partnera. No i Owen, który dosłownie ma serduszka w oczach, na jej widok. Widać, że czci ziemię po której stąpa, ale w sumie jest kimś, kogo zna dość krótko. Kolejnym plusem są rozmowy. Owszem niekiedy pewne sprawy przytłaczają bohaterów, ale zachowują się przy tym niezwykle naturalnie. Zakończenie niedogodnych tematów zawsze następuje przez przegadanie wszystkiego i wymyślenie rozwiązania. Brawo dla dorosłych i rozsądnych bohaterów! Nie da się nudzić przy tej powieści. Mamy szatańskie bliźniaki, które chcą zwrócić na siebie uwagę; przyjaciół, którzy zawsze są dla naszych bohaterów i miłość, która od początku miała nieco pod górkę. Ja zostałam w pełni kupiona. A ostatnie zdanie w książce sprawiło, że omal się nie rozkleiłam.

To moja druga książka Ludki Skrzydlewskiej i już wiem jedno - biorę wszystko, co wyjdzie spod jej pióra, w ciemno! Uwielbiam styl autorki - czytając, dosłownie się przez historię płynie. Lekko, naturalnie 😍 Nie jestem wielką fanką bohaterów w typie „misia do przytulania”, ale Thane? No cóż… nie dość, że mnie nie irytował, to jeszcze absolutnie kupił mnie swoim podejściem do Astry. Była jedna scena, która nie do końca mi grała, ale spokojnie - dostałam wyjaśnienie, które wszystko ładnie poskładało 😕 Astra to cudowna postać - zdolna programistka z miękkim sercem i ogromnym bagażem emocjonalnym po rozstaniu z narzeczonym. Kiedy w pracy dostaje szansę, by rozwinąć skrzydła, chwyta ją z całych sił. A Thane nie tylko jej ją daje - on ją wspiera, dopinguje i… jest przy niej, kiedy okazuje się, że nosi pod sercem ich dziecko. Ogromny plus za motyw secret pregnancy, który został tu poprowadzony bardzo dojrzale. Ciąża Astry to nie tylko urocze momenty z USG - to też lęk, niepewność, decyzje do podjęcia. I za to ogromne brawa dla autorki. No i muszę wspomnieć o Cove - najlepszej przyjaciółce głównej bohaterki. Taka relacja kobieca w książkach to skarb. One naprawdę są dla siebie zawsze, na dobre i na złe. Marzy mi się kiedyś taka bratnia dusza w prawdziwym życiu 🩵 „Forget Me Not” to ciepła, zabawna, ale też poruszająca opowieść o miłości, drugich szansach i odwadze, by znów zaufać. To obecnie mój ulubiony romans biurowy i serdecznie polecam każdej czytelniczce, która szuka czegoś więcej niż tylko motylków w brzuchu🦋

Miałam wobec 𝑲𝒊𝒎 𝑱𝒆𝒔𝒕𝒆ś? ogromne oczekiwania i muszę przyznać, że pozytywnie się zaskoczyłam tym jak została napisana. Choć momentami historia zahaczała o toksyczność, podczas lektury nie odczuwałam tego zbyt mocno. Fabuła rozwijała się powoli, co bardzo mi odpowiadało, dzięki temu mogłam lepiej poznać bohaterów. ⋆. ˚ Styl pisania autorki był przyjemny, choć zdarzały się momenty, które mnie trochę nudziły. Mimo to bohaterowie zostali dobrze wykreowani, co pozwoliło mi się z nimi trochę utożsamić. 𝜗ৎ Amelia to typowa zamknięta w sobie bohaterka, ale ta cecha wyjątkowo dobrze do niej pasowała. ⋆˚꩜｡ Oliver natomiast na początku działał mi na nerwy, ale z każdym kolejnym rozdziałem zyskiwał w moich oczach i w końcu naprawdę go polubiłam. ⋆˚꩜｡ Pomysł na historię był ciekawy i został dobrze zrealizowany. ⊹ ࣪ ˖ Podsumowując, jeśli szukasz książki z nutką grozy i chcesz zanurzyć się w nielegalnym, mrocznym świecie, 𝑲𝒊𝒎 𝑱𝒆𝒔𝒕𝒆ś? może być dla ciebie. Mimo wszystko to historia, która nie każdemu przypadnie do gustu, ale warto dać jej szansę. ⋆˙⟡

🐺🐺🐺🐺/5 Mroczna, intensywna i emocjonalnie wyczerpująca historia, która już od pierwszych stron nie pozwala złapać oddechu. Osadzona w zimnym, nieprzyjaznym krajobrazie Alaski, staje się opowieścią o desperacji, nadziei i zakazanym uczuciu, które rodzi się tam, gdzie nikt nie spodziewałby się miłości. Lucille McCarthy ma zaledwie dziewiętnaście lat, ale jej życie od dawna nie przypomina młodości. Po śmierci ojca zostaje sama z matką, która - pogrążona w żałobie - wpada w sidła sekty zwanej „wspólnotą”. Ich dom staje się zimnym, pustym miejscem, a Lucille codziennie zmaga się z głodem, samotnością i poczuciem zagrożenia. Gdy odkrywa, że wspólnota rozprowadza nielegalne leki, jej codzienność zmienia się w koszmar, z którego jedynym wyjściem jest ucieczka. Wtedy pojawia się Thoren Davies -mężczyzna owładnięty chęcią zemsty, który sam walczy z własnymi demonami. Ich relacja rozwija się powoli, w klimacie slow burn, a napięcie między nimi jest namacalne. Motyw age gap, zakazanej miłości i „touch her and you die” został tu poprowadzony z wyczuciem - nie ma tu przesady, a każda emocja wydaje się autentyczna i wyważona. W kontraście do brutalnej rzeczywistości, jaka ich otacza, rodzące się uczucie daje cień nadziei. To książka, której nie chce się odkładać - ale czasami po prostu trzeba. Działo się w niej tak wiele i było momentami tak ciężko, że musiałam robić przerwy, by ochłonąć. Karolina Zielińska wykonała niesamowitą robotę - stworzyła świat, który jest brutalny i surowy, ale przy tym niesamowicie wciągający. Zbudowała napięcie, które trzyma do samego końca, i bohaterów, którzy nie są idealni, ale prawdziwi aż do bólu. To nie jest łatwa opowieść - ale zdecydowanie warta przeżycia. Zostawia emocjonalny ślad, zmusza do refleksji i jeszcze długo po zakończeniu będę wracać do niej myślami. 

Lucille żyje na Alasce w cieniu swojej matki i tajemniczej wspólnoty, która rządzi jej życiem. Gdy odkrywa jej niebezpieczne sekrety, postanawia uciec za nim będzie za późno i wtedy poznaje Thorena, mężczyznę z własnymi tajemnicami. Razem stają przed niebezpieczeństwami, a ich relacja może ich ocalić albo zgubić na zawsze. "Till the Last Breath" to historia, która wciąga już od pierwszych stron swoim mrokiem i mocno zarysowanymi emocjami. W surowym, skutym lodem krajobrazie Alaski rozgrywa się historia o ucieczce, traumie, niebezpieczeństwie oraz zaufaniu. Autorka doskonale poradziła sobie z oddaniem klimatu Alaski, która nie jest jedynie tłem, ale także to groźna i zimna przestrzeń, która odzwierciedla stan emocjonalny naszych bohaterów. Lucille choć jest młodą dziewczyną to jej życie jest naznaczone stratą, lękiem i biedą. Po śmierci ojca jej życie uległo ogromnej zmianie, jednocześnie straciła także matkę, która dołączyła do religilnej wspólnoty. Mieli nieść pomoc, a w rzeczywistości był to toksyczny świat. Dziewczyna, kiedy poznała prawdę na temat sekty, uznała, że musi uciec, chociaż nie miała żadnego planu, ani pieniędzy. Przecież obie z matką żyły w biedzie. Thoren jest znacznie starszy od Lucille i w przeciwieństwie do niej unikał ludzi oraz emocji. Jego osoba stanowiła dla mnie jedną wielką zagadkę. Nie mówił za wiele o sobie, był zdystansowany i na początku nawet się go bałam. Gdy poznałam jego przerażającą przeszłość, mocno zabolało i nie byłam nawet w stanie sobie wyobrazić przez co musiał przechodzić. Z czymś takim nikt nie jest w stanie sobie poradzić i nie dziwię się, że jest taki, a nie inny. Zbudowała go przeszłość i pragnienie zemsty. Relacja naszej dwójki rozwija się powoli, ostrożnie i naturalnie z dużą dawką napięcia. Karolina Zielińska porusza co prawda tematy kontrowersyjne, jednak robi to z dużą nadwrażliwością. Kocham jej pióro i twórczość, choć ta powieść jest zupełnie inna od poprzednich, znacznie mocniejsza, ale również wywołuje masę przeróżnych emocji. Zakończenie również jest doskonałe - wzruszające i bardzo satysfakcjonujące. Nie jest przesadnie dramatyczne, ani na siłę szczęśliwe. Jest prawdziwe i spójne z tym przez co nasi bohaterowie przeszli i kim się stali. Polecam 💜