Recenzje

𝐑𝐄𝐂𝐄𝐍𝐙𝐉𝐀 : Czasem trzeba się zgubić. Stracić grunt pod nogami, zaryzykować krok w ciemność, zaufać intuicji - by odnaleźć nie tylko drogę powrotną, ale przede wszystkim: siebie. Właśnie o tym jest „Lost” - niepozorna książka, która pod płaszczykiem młodzieżowego romansu opowiada historię dojrzewania w bólu, zderzenia ze stratą i powolnego, bolesnego procesu budowania zaufania. Jenny nie jest bohaterką z okładki kolorowego magazynu. To dziewczyna, którą mijasz na ulicy - cicha, trochę wycofana, z przeszłością, której nie da się wygładzić ani zapomnieć. Strata matki i życie z emocjonalnie nieobecnym ojcem w małym mieście, które zna każdy twój krok - to tło, które zbudowało jej skorupę. A potem pojawia się Harry. Harry - z pozoru archetyp złego chłopca. Tajemniczy, chłodny, z przeszłością, którą ukrywa za gniewem i sarkazmem. Ale Lost nie jest prostą historią o złym chłopcu i dobrej dziewczynie. To opowieść o dwóch duszach, które - choć połamane - instynktownie rozpoznają w sobie podobne rany. Ligia Sobór buduje tę relację z wyczuciem - pokazując nie tyle zakochanie, co wzajemne oswajanie się z bliskością, której oboje się boją. W tle mamy świat brutalny, choć nieprzerysowany - nielegalne walki, cienie przeszłości, emocje, które uderzają w czytelnika z nieoczekiwaną siłą. Autorka nie ucieka od trudnych tematów: przemocy, utraty, braku komunikacji, a także tego, jak bardzo niewypowiedziane słowa potrafią oddalić ludzi na całe lata. Ale to, co naprawdę urzeka, to serce tej powieści. Pod warstwą dialogów i młodzieżowego języka kryje się pulsująca autentyczność - emocje, które rezonują, jeśli choć raz czułeś się zagubiony. „Lost” to książka o tym, że czasem trzeba dotknąć dna, by nauczyć się oddychać. Że czasem dopiero w oczach drugiego człowieka odkrywamy, że zasługujemy na coś więcej niż przetrwanie - że zasługujemy na miłość. Czasem potrzebujemy historii - takiej jak ta, która dotknie nas dokładnie tam, gdzie boli. I zostawi z pytaniem: co w sobie zakopałam tak głęboko, że już tego nie widzę? Dla mnie Lost było takim pytaniem. I cichą odpowiedzią.

Blackout. Gdy zgasną światła” to zbiór sześciu opowiadań młodzieżowych, które łączy jeden wspólny motyw: nagłe zniknięcie prądu. Za projektem stoi sześć popularnych autorek powieści young adult: Dhonielle Clayton, Tiffany D. Jackson, Nic Stone, Angie Thomas, Ashley Woodfolk i Nicola Yoon. Każda z nich wnosi do książki swój unikalny styl, ale wszystkie opowiadania spójnie składają się w ciepłą, pełną emocji całość. Akcja rozgrywa sie w Nowym jorku, gdy gasna swiatla. Nie jest to jednak katastrofa. Prąd znika, ale w sercach bohaterów zapalają się iskry: między przyjaciółmi, byłymi partnerami, nieznajomymi i zakochanymi na nowo. To nie tylko historie romantyczne, ale też pełne refleksji opowieści o tożsamości, lękach, nadziejach i szukaniu własnego miejsca. Ksiazka napewno nie zalicza sie do thrillerów, jest to opowieść o miłości jak i o znajdowaniu siebie. W mojej ocenie czytało sie bardzo przyjemnie, lekko. 4/5⭐

🩷🫶🏼 Hani to jedna z najpopularniejszych dziewczyn w szkole. Zaczyna się spotykać z Ishitą- jej zupełnym przeciwieństwem. Ishita, na którą mówią Ishu jest kujonką, której nikt nie lubi. Chce spełnić oczekiwania rodziców i zostać prefektką naczelną szkoły. Dziewczyny dzięki udawanym randkom zauważają, że mogą wzajemnie pomóc sobie w osiągnięciu własnych celów. Nie jest to dla nich problem, gdyż żadna strona nie dopuszcza do siebie pojawienia się uczuć. Nie wszystko idzie jednak zgodnie z ich planem. Motyw fake dating, mimo iż za nim nie przepadam i czuję jego przesyt, w tej książce bardzo mnie zaciekawił, gdyż dotyczy on osób o innej orientacji. Obawiałam się, że może wyjść niezbyt naturalnie, natomiast jestem finalnie zadowolona z takiego obrotu spraw. Główne bohaterki bardzo przypadły mi do gustu, tak jak relacja między nimi. Jednak muszę przyznać, że moją ulubioną postacią była siostra Ishu, która była przesympatyczna i bardzo kochana! 🥹 Były jednakże również postaci, które grały mi na nerwach i czekałam, aż skończą się momenty, gdzie występują 🙈 Sposób narracji jest nieco skomplikowany i potrzebowałam trochę czasu, żeby się w niego wczuć. Przez to początek historii był dla mnie słabszy. Natomiast dalej było coraz to lepiej, ponieważ przyzwyczaiłam się do tego jaką fabułę tworzy autorka. Książka porusza kilka ważnych tematów takich jak rasizm, fałszywe przyjaźnie i konflikty. Mimo to jest to całkiem lekka i przyjemna opowieść, którą chcę polecić młodszym i starszym czytelnikom!

🔥 „Dług wobec siebie” - książka, która według mnie nie zostawia miejsca na wymówki. Eric Thomas, znany jako ET, zabiera nas w podróż przez swoje życie - od dna do szczytu. Jako Coach, nie szukam bajek motywacyjnych, tylko realnych przykładów zmiany. I dokładnie to tu dostajesz: PRAWDĘ. Bez owijania w bawełnę. Bez ściemy. 💥 Dla kogo to lektura? Dla samouków, którzy chcą ruszyć z miejsca Dla osób zmęczonych przeciętnością Dla każdego, kto czuje, że „jest w nim coś więcej” 🎯 Jako Coach używam tej książki jako narzędzia pracy. Zawiera pytania refleksyjne, zadania, a przede wszystkim… emocje, które poruszają serce i głowę. ⭐ Moja ocena? Zdecydowanie 10/10. Gotowi podjąć działanie? Tak? To ta książka będzie Twoim mentalnym punktem zwrotnym.

Becca Belfort i Haze Connors, choć mają wspólnych znajomych, nie znoszą się. Obydwoje zmagają się z trudnościami losu, które ich dotknęły. Obydwoje wyznają swoje smutki i żale osobie poznanej przez internet, z którą są bardzo blisko, nie mając pojęcia, że...rozmawiają tak naprawdę ze sobą. I choć w pewnej chwili zbliżają się do siebie także w rzeczywistości, pytanie brzmi-czy mogą pomóc sobie nawzajem? Fabuła jest prowadzona rozsądnie. Autorka nie pozwala nudzić się czytelnikowi. Książka ta przyciąga, funduje wiele uśmiechu, miłych chwil oraz smutku. Tak jak w życiu, tak i tutaj nie wiadomo, czego się spodziewać-zwłaszcza przy tak wyraźnych charakterach, jak Becca i Haze. Mieszankę wybuchową oprócz tej dwójki dopełniają trudne tematy, jakie zostały poruszone w tej części trylogii. Warto mieć ich świadomość, aby czuć się komfortowo podczas czytania. Autorka pokusiła się o ciekawe zarysy psychologiczne postaci. Są ludźmi z krwi i kości, którzy nie są idealni, cieszą się, płaczą. Jednakże czegoś im brakuje, aby całkowicie poczuć ich autentyczność. Nie zmienia to faktu, że powieść napisana jest dobrze, choć nieco prostym językiem, ale być może to dzięki temu, czyta się ją przyjemnie. Na plus zasługują również przewijające się zabawne dialogi, czasem sarkastyczne zwroty, dzięki czemu niejednokrotnie uśmiechałam się pod nosem w trakcie czytania. Czekałam na trzecią część tej historii i nie zawiodłam się. Szkoda, że to już koniec, będę tęsknić za tą rzeczywistością! 💚