Recenzje

To już moja trzecia książka autorstwa FortunateEm i z każdą kolejną utwierdzam się w przekonaniu, że ta autorka ma ogromny talent. Co najlepsze, wiem, że w jej dorobku znajduje się jeszcze więcej historii, więc już teraz nie mogę się doczekać kolejnych spotkań z jej twórczością. Jeśli pozostałe książki są choć w połowie tak dobre jak „Aberracja Mroku”, to przede mną jeszcze wiele fantastycznych czytelniczych przygód. „Aberracja Mroku” to nie jest książka, którą się po prostu czyta. To historia, którą się pochłania bez reszty. Wciąga od pierwszych stron, nie pozwala się odłożyć, a po zakończeniu jeszcze długo siedzi w głowie. Ta opowieść naprawdę potrafi namieszać w emocjach i zostawić czytelnika z mnóstwem przemyśleń. Historia Renese i Jasvera oparta jest między innymi na motywie udawanego związku, jednak autorka nadała temu schematowi własny, mroczny i niezwykle emocjonalny charakter. Już sama okładka skrywa w sobie pewną tajemnicę i doskonale oddaje klimat tej historii. To moja 101. przeczytana książka w tym roku i śmiało mogę powiedzieć, że jest jedną z najlepszych. Chwilami była trudna emocjonalnie, a niektóre sceny zwyczajnie łamały mi serce. Bohaterowie nie należą do tych, których pokochacie od pierwszej strony. Relacja między nimi a czytelnikiem rozwija się stopniowo. Poznajemy ich powoli, odkrywamy kolejne warstwy ich charakterów i dopiero z czasem zaczynamy rozumieć ich decyzje oraz emocje. A kiedy już ich pokochacie, przepadniecie. To jedna z tych książek, które potrafią wyciągnąć z największego zastoju czytelniczego. Czyta się ją niesamowicie szybko i z ogromnym zaangażowaniem. Zaczęłam rano, a skończyłam późnym wieczorem, praktycznie nie mogąc się od niej oderwać. Choć nie jest to łatwa historia, zdecydowanie warto ją poznać. FortunateEm po raz kolejny pokazała, jak ogromny ma talent do budowania klimatu, kreowania niejednoznacznych bohaterów i wywoływania skrajnych emocji. Jej styl jest niezwykle plastyczny, a wyobraźnia zachwyca i zaskakuje na każdym kroku. „Aberracja Mroku” to opowieść pełna tajemnic, bólu, namiętności i emocji, które zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu ostatniej strony. Z całego serca polecam tę historię wszystkim, którzy lubią książki wywołujące prawdziwe emocje i nie boją się mroku skrywającego się między kartkami. Polecam bez najmniejszego zawahania!

𝐀𝐁𝐄𝐑𝐑𝐀𝐂𝐉𝐀 𝐌𝐑𝐎𝐊𝐔 | 𝐅𝐨𝐫𝐭𝐮𝐧𝐚𝐭𝐄𝐦 𝐨𝐜𝐞𝐧𝐚: 4.75/5☆ ༄.° 𝐀𝐛𝐞𝐫𝐫𝐚𝐜𝐣𝐚 𝐌𝐫𝐨𝐤𝐮 była moim pierwszym zetknięciem się z twórczością Moniki i śmiało mogę przyznać, że po przeczytaniu tego tytułu zdecydowanie sięgne po inne książki autorki. ༄.° Zaczynając czytanie nie miałam wobec tej książki większych oczekwiań, ponieważ nie chciałam się końcowo zawieść. Jednak jak widać po mojej ocenie zdecydowanie przypadła mi ona do gustu. To jak Monika cudownie wykreowała tutaj bohaterów i samą fabułę jest po prostu nieziemskie. Za każdym razem gdy musiałam przerywać czytanie robiłam to z wielką niechęcią, ponieważ tak bardzo się w to wciągnęłam, że gdybym mogła przeczytałabym to na raz. ༄.° 𝐉𝐚𝐬𝐯𝐞𝐫 to jedna z niewielu postaci mężczyzn w książkach, dla których dosłownie klękam. Pokochałam go zdecydowanie za to, że nie brał pod uwagę jedynie swoich potrzeb. Przez cały czas pamiętał to, że Renese jest mocno zrażona do mężczyzn, dlatego za każdym razem czekał, aż to ona postawi pierwszy krok. NO DOSŁOWNIE KANDYDAT NA MĘŻA. Nawet pomimo swojej “mini” obsesji na punkcie dziewczyny nie zrzucił na niej tej bomby informacji, tylko powoli przedstawiał jej skrawki siebie i swoje sekrety. ༄.° 𝐑𝐞𝐧𝐞𝐬𝐞 jest moim małym promyczkiem w ciemności jaką przedstawia tutaj Monika. Dosłownie cały czas na mojej twarzy widniał uśmiech, gdy dzięki Jasverowi stawała się coraz bardziej otwarta na nowe emocje i przeżycia. Każdy jej pierwszy raz był właśnie z nim, co tym bardziej nadawało temu wyjątkowości. Dodatkowo jej pasja związana ze sztuką to na prawdę coś wyjątkowego, a to jak zostało to tu przedstawione tymbardziej wybija się na pierwszy plan. ༄.° 𝐌𝐨𝐭𝐲𝐰 𝐬𝐳𝐭𝐮𝐤𝐢 został przedstawiony tutaj po mistrzowsku. Na początku bałam się, że może być on zrzucony na drugi plan, ponieważ w wielu innych książkach niestety czasami się z tym spotykałam. Jednak zdecydowanie nie stało się to tutaj. Praktycznie każda postać z 𝐀𝐛𝐞𝐫𝐫𝐚𝐜𝐣𝐢 𝐦𝐫𝐨𝐤𝐮 jest z nią połączona na różne sposoby przez co nie dało się od niej uciec. ༄.° Nie mogę również pominąc tutaj tego, że przepadłam dla tej książki jeszcze bardziej po zorientowaniu się, że jej tytuł ma głębsze znaczenie niż wydawało mi sie to na początku. Monika zaplanowała to tak dobrze, że wręcz aż nierealnie.

"Zostałem zniszczony od środka, a moja dusza wisiała nad czeluścią piekieł. Miałem tego świadomość, a jednak nie potrafiłem zostawić Kiry. Była jak słońce, które utrzymywało mnie na powierzchni." Czekałam na kolejnego z braci Torrino. Bardzo się cieszę, że mogłam poznać tę historię. Pierwsze co przyciągnęło mój wzrok, to była szata graficzna i te króliczki. Zastanawiałam się co te zwierzątko ma wspólnego z książką mafijną, czy to jakaś pomyłka. Jakie było moje zdziwienie gdy poznałam o co w tym wszystkim chodzi. Ha, ha to było ciekawe doświadczenie nie tylko dla mnie, ale również dla Aidena. Jesteście ciekawi? Jak myślicie przeciwieństwa się przyciągają? Ona jest chodzącym chaosem, a on jest panem nocy. Kiry nie da się nie lubić. Ciągle uśmiechnięta z głową pełną marzeń. Studiuje architekturę, którą uwielbia. Kiedy na jej drodze staje Aiden, dziewczyna traktuje tę relację z początku jako niezobowiązującą. W końcu co mogłoby ją łączyć z mrocznym, groźnym, starszym o dekadę mężczyzną? Za to Aiden, kapitan mafijnej rodziny widzi ten związek inaczej, dla niego ta relacja znaczy coś więcej. Kira wnosi do jego życia pełną paletę barw, która wywołuje uśmiech na jego twarzy. Czy ta relacja jest możliwa, czy ma prawo się rozwijać? Ich sielanka nie trwa długo gdyż nad rodziną zbierają się czarne chmury. Ktoś morduje młode dziewczyny, córki żołnierzy. Strach narasta i narasta troska o bezpieczeństwo Kiry. Aiden musi zdecydować, jak daleko się posunie, chcąc ochronić kobietę, która wywróciła jego świat do góry nogami. #aiden to bardzo udana historia, którą połyka się w całości. Uwielbiam różnicę wieku w książkach. Tu jest różnica dziesięciu lat oraz starcie osobowości, czyli mroczny mafiozo i radosna studentka. Ta dwójka tworzy niesamowite napięcie. Chemia między bohaterami wręcz wypływa z kartek na wierzch. Aiden dla jednych jest tyranem, przy Kirze zmienia się w potulnego misa. W tej historii nie ma czasu na nudę. Wątek zagrożenia i mafijnych porachunków, bardzo mocno podkręca tempo tej historii, czyta się z zapartym tchem. Gorąco polecam. To niezwykły romans mafijny, to zderzenie dwóch osobowości, to walka o miłość i niezależność w świecie pełnym przemocy i niebezpieczeństwa.

Paulina nie uwierzę ci, że to jest twój debiut. Przyznaj się. Jest to genialna opowieść, autentyczna, rozdzierająca serce. Autorka jak nikt inny potrafi wzbudzać w czytelniku emocje, tworzy historię, którą ciężko udźwignąć. Osadzona w brutalnych realiach Drugiej Wojny Światowej, pierwsza książka z tego typu miejscem i czasem akcji, interesują mnie te tematy więc podoba mi się ten pomysł. Przez ten okres, fabuła nabiera głębszego znaczenia, czytelnik wchodzi w świat tragedii, traum, cierpienia i rozpaczy. „Tylko mi okna zostawcie otwarte” to historia o dwójce osób, która poszukuje szczęścia w mroku. Spotykają się przez przypadek i tworzą wir ekstremalnych uczuć. Jest to wątek romantyczny pełen delikatności, ale i trudów - Marianna, silna, wojownicza bohaterka i Victor, który skrywa swoją czułość i charyzmę. Pióro Pauliny jest genialne, można nazwać to po prostu talentem, to jak operuje językiem i tworzy piękne cytaty zapadające w pamięć. Jednocześnie jej styl nie jest trudny, nie sprawia problemów przy czytaniu. Gratuluję świetnego debiutu, a wam polecam Okna, lecz nie jest to historia dla wszystkich<3 𝑂𝑐𝑒𝑛𝑎: ★★★★,5/5

Główna bohaterka, Lisa Carter, to początkująca cukierniczka, która z radością wyjeżdża z deszczowego Londynu na ślub swojej najlepszej przyjaciółki do słonecznych Włoch. Brzmi jak początek wymarzonych wakacji, prawda? Problem pojawia się wtedy, gdy na jej drodze staje Adam; starszy brat panny młodej. Oboje nie pałają do siebie sympatią i najchętniej trzymaliby się od siebie z daleka. Los (a właściwie sprytna Emma) ma jednak wobec nich zupełnie inne plany. Motyw fake dating to jeden z moich ulubionych schematów w romansach i tutaj również sprawdza się świetnie. Udawane narzeczeństwo, wspólne obowiązki i ciągłe przebywanie w swoim towarzystwie sprawiają, że między Lisą i Adamem zaczyna iskrzyć. I nie zawsze są to romantyczne iskry. Od początku czuć między nimi chemię, nawet jeśli sami bohaterowie długo nie chcą się do tego przyznać. Bardzo spodobało mi się to, że relacja głównych bohaterów rozwija się stopniowo. Autorka krok po kroku buduje i dozuje nam uczucia bohaterów, dzięki czemu możemy obserwować, jak niechęć powoli ustępuje miejsca zaufaniu i emocjom. Lekkość "Włoskich komplikacji" to jeden z największych pozytywów tej książki. To historia, którą czyta się szybko i z uśmiechem na twarzy. Nie brakuje zabawnych sytuacji, przekomarzanek i momentów, które sprawiają, że kibicuje się bohaterom od samego początku. Dodatkowym plusem jest niesamowity włoski klimat. Wszystkie te malownicze krajobrazy, rodzinne spotkania i atmosfera przygotowań do ślubu tworzą przyjemne tło dla rozwijającego się romansu. „Włoskie komplikacje” nie odkrywają gatunku na nowo, ale też nie muszą. To ciepła, romantyczna i bardzo przyjemna historia, idealna na letni dzień na leżaku. Jeśli szukacie książki, która pozwoli się zrelaksować, pośmiać i na chwilę przenieść do słonecznej Italii, zdecydowanie warto dać jej szansę.