Recenzje

To książka, której dziś naprawdę potrzebujemy - w świecie, gdzie coraz trudniej złapać balans między życiem a pracą. Nie jest teoretyczna. Nie jest „dla HR-ów”. Jest dla ludzi, którzy czują, że coś w ich zawodowym życiu nie działa albo chcą zadbać o dobrostan innych jako liderzy, menadżerowie, osoby odpowiedzialne za zespoły. Autorka nie tylko tłumaczy, czym jest dobrostan, ale go wizualizuje wykresami, grafikami, tabelami, konkretnymi przykładami z badań i praktyki. To ogromny plus. Łatwiej zrozumieć, czym jest stres, wypalenie, toksyczna kultura, ale też jak wygląda środowisko pracy, w którym da się oddychać i rozwijać. Są testy, które pomagają zdiagnozować własną sytuację. Są pytania, które prowadzą krok po kroku nie po to, żeby dać gotowe odpowiedzi, ale żeby naprawdę się zatrzymać i zobaczyć, co jest ważne. Dużo mądrych, praktycznych treści o czterodniowym tygodniu pracy, o budowaniu wspólnoty zamiast hierarchii, o cyfrowym zmęczeniu, o sensie pracy. To wszystko podane bardzo przystępnie, z ogromną uważnością i szacunkiem do człowieka. To książka, którą czytasz z ołówkiem w ręku.
I wracasz do niej nie dlatego, że trzeba tylko dlatego, że chcesz coś zmienić.

,,Umysł w Stanie Niedosytu" autorstwa Michael Easter. Książka zaciekawiła mnie od momentu kiedy o niej usłyszałam. Ponieważ niejedno z nas na pewno zadaje sobie pytanie. Dlaczego chcemy więcej? Znajdziemy tam takie tematy jak: nasz umysł w niedosycie, pętla niedosytu, Jak wciąga nas pętla, gdzie znajduje się pętla niedosytu, dlaczego pragniemy więcej, ucieczka, pewność, wpływ, jedezienie, rzeczy, informacje, szczęście i epilog: co dalej? Jak możemy zauważyć, tematów jest naprawdę dużo, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Książka zdecydowanie uświadamia czytelnikom, że wszystko, co robi, myśli jest spowodowane jakimś brakami w naszej głowie, chęci posiadania, umienia więcej. Pokazuje też, jak przez chęć zdobywania więcej, wpadamy w pułapkę. Książka odpowiada na wiele nurtujących człowieka pytań, jak i pokazuje jak radzić sobie z tego typu problemami

Ocena: 4,5/⭐⭐⭐⭐⭐ Narracja prowadzona w trzeciej osobie początkowo nie do końca przypadła mi do gustu, jednak muszę przyznać, że w kontekście tej konkretnej historii, takie rozwiązanie narracyjne wydaje się wzmacniać aurę tajemniczości i dystansu, co ostatecznie oceniam jako pozytywny aspekt. Osadzenie akcji w dziewiętnastowiecznej Anglii zostało mistrzowsko podkreślone przez styl pisania autorki. Jej język, momentami celowo archaiczny, doskonale oddaje ducha epoki. Podobnie dialogi bohaterów, unikające współczesnych kolokwializmów i zwrotów, przyczyniają się do budowania autentycznego klimatu tamtych czasów i pozwalają w pełni zanurzyć się w realiach przedstawionej historii. Muszę przyznać, że już sama okładka „Szkarłatnego arystokraty” jest piękna i idealnie wpasowująca się w klimat książki, utrzymując ją w mrocznej tematyce, przyciągającej wzrok, sugerując nam zawartość pełną tajemnic. Książka potrafi zainteresować już od pierwszych stron, gdzie na początku poznajemy historie narodzin głównego bohatera aż do czasów, kiedy on dorasta. Autorka zręcznie buduje napięcie, stopniowo odkrywając kolejne warstwy intrygi. Akcja toczy się w tempie, które pozwala na dokładne poznanie bohaterów i ich motywacji, jednocześnie nie pozwalając na nudę. W tej historii postacie różnią się od innych książek, które miałam okazję już przeczytać. Zarówno Cercelia, jak i Dragon mają ciężkie charaktery, co można zauważyć już na samym początku. Kobieta chodzi własnymi ścieżkami, ma cięty język, przebiera się za mężczyznę, a mężczyzna to niepoprawny rozpustnik i szelma, uwielbiający cielesność. Namiętność jaka między nimi występuje również jest wciągająca aż nie chce przestawać się czytać tej książki. Styl pisania jest barwny i plastyczny, z dbałością o detale, które ożywiają opisywane miejsca i wydarzenia. Język jest bogaty, ale jednocześnie przystępny, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie. Dodam, że dawno nie czytałam tak dobrego romantasy, więc jeśli uwielbiacie ten klimat w książkach to będzie to pozycja idealna dla Was.

Po „Szkarłatnym arystokracie” moje zdanie uległo zmianie. Klimat wiktoriańskiej Anglii totalnie mnie oczarował, autorce kłaniam się w pas i proszę o więcej takich historii! Patrząc na fakt, że jest to debiut, jest lepiej niż zakładałam. Jeśli miałabym do czegoś porównać historię, będzie to połączenie dramaturgii i humoru Bridgertonów, dworskiego klimatu ze światem magii oraz wyrazistymi głównymi bohaterami ze wzruszającą wkładką. Od samego początku zostałam wręcz zaatakowana emocjonalnie, poznajemy dzieciństwo Dragana, głównego bohatera książki. Jest on przyszłym księciem, przeżywającym bardzo, naprawdę koszmarne dzieciństwo. Nie są to opisy dla wrażliwych, zalecam w tej kwestii ostrożność. Przez krótką chwilę jest nam dane poznać go za dzieciaka. Przydomek Hollow jest zatem trafny ale ma również podszyte smutkiem znaczenie. Zaznajamiamy się z jego magiczną stroną, o której nie chce za dużo zdradzać - musicie się przekonać sami 😌 Kolejne strony przenoszą nas kolejno do dorosłego etapu życia i to tutaj zostaje umieszczona akcja. Po krótce - Dragan wyrasta na pewnego siebie dwudziestosiedmiolatka, diabelnie przystojnego księcia. Ma kobiet na pęczki, jest wolnym duchem. Nie w smak mu ustatkowanie się. Wyznaje zasadę „najpierw przyjemności, potem obowiązki”. Na jego drodze, niczym huragan, zjawia się Cerelia - mieszanka wybuchowa, która od samego początku wnosi zamęt do względnie spokojnego życia Dragana. Młoda od razu intryguje naszego księcia, jej niewyparzony język i mówienie bez najmniejszego filtra moralności sprawia, że między bohaterami czuć iskry. Dziewczyna prowokuje wręcz mężczyznę pod pretekstem zdobycia doświadczenia i doskonale jej to wychodzi! Wiemy czym takie pomysły się kończą, prawda? „-Wiesz, na czym polega nasza tragedia? - zapytała cicho. - Moja na tym, że najwyraźniej idiotycznie cię kocham, a twoja, że nie potrafisz kochać. I właśnie dlatego w chwili, w której wypowiemy nasze przysięgi, spadnie na nas przekleństwo. Będziemy nieszczęśliwi, Hollow.” W praktycznie jeden wieczór pochłonęłam większość książki, plusem jest ciekawy język autorki, sprawnie operuje słownictwem z tamtej epoki; jest dworsko i wyniośle (z małymi wyjątkami dworskiej ale łaciny😜). Bardzo pobudza wyobraźnię i pozwala zaznajomić się z klimatem. Książka trafia w moje gusta czytelnicze swoim specyficznym humorem. Dialogi bohaterów czy też ich droczenie się były przekomiczne! Nie każdemu ten typ humoru może podejść, ale „takie były czasy wtedy”. 😆 Żeby była też jasność, nie gloryfikuję toksyczności relacji tej dwójki, ale też uważam, że zabieg ten był konieczny, aby pewne wątki istotne w książce zostały podbite i nacechowane emocjonalnie - żeby to wybrzmiało tak, jak powinno. Ponieważ drodzy czytelnicy, nie jesteście gotowi na to, co nadchodzi kiedy uczucia wchodzą w grę - i ta książka jest tego idealnym przykładem. Nie byłabym sobą, jeśli nie napisałabym nic o tym, co interesuje mój drogi klub fikcyjnych żon, mianowicie - czy jest spicy? Jest! Kojarzycie scenę w powozie z Bridgertonów? Tak? Do tego kilka innych smaczków i mamy romanstasy (prawie) perfekcyjne. Nie powiem dlaczego prawie, musicie to odkryć sami.

🤍 ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ ᴀʟʟ ᴏᴠᴇʀ ᴍᴇ 🤍 ʜᴇᴊ ʙᴏᴏᴋꜱᴛᴀɢʀᴀᴍ. ᴅᴢɪś ᴘʀᴢʏᴄʜᴏᴅᴢę ᴅᴏ ᴡᴀꜱ ᴢ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊą " ᴀʟʟ ᴏᴠᴇʀ ᴍᴇ" ᴀᴜᴛᴏʀꜱᴛᴡᴀ ʟᴜᴅᴋɪ ꜱᴋʀᴢʏᴅʟᴇᴡꜱᴋɪᴇᴊ. Moja ocena: ★★★★★ || "All over me" jest historią, którą miałam okazję poznać już podczas jej publikowania na Wattpadzie. Już wtedy dla niej przepadłam. Było to moje pierwsze spotkanie z motywem reverse harem, ale po przeczytaniu tej pozycji, wiem, że nie będzie ono ostatnim bo naprawdę pozytywnie się zakończyłam. Nikogo też nie powinno dziwić, że kolejna książka autorki skradła moje serce. Gdyż jeszcze ani razu się na nich nie zawiodłam. Uwielbiam w jej historiach to, że bohaterowie nie są idealni, mają swoje słabości i czasem nawet bolesne doświadczenia z przeszłości. Są realistyczni, przez co bardzo szybko można się z nimi zżyć, oraz przeżywać wraz z nimi wszystkie dobre jak i te gorsze chwile. Do samego końca jest się w zaangażowanym w lekturę i nawet niewiadomo kiedy czyta się ostatnie zdanie. Przechodząc do chłopaków to każdy z nich miał swój charakter. Byli od siebie różni i to było naprawdę cudowne. Bo każdy z nich wyróżniał się czymś innym, przez co mogłam poznać każdego z nich z osobna. Nie byli oni tylko postaciami, które niczym się od siebie nie różnią. Uwielbiam ich przyjaźń i to, że zawsze stawali za sobą murem i nigdy od siebie się nie odwrócili. Nawet jeśli bywało ciężko. Ludka w piękny sposób pokazała, że czasem rodzina to osoby, które sami wybraliśmy a nie te z którymi wiążą nas więzy krwi. Oni również w mniejszym lub większym stopniu zostali doświadczeni przez życie co nie raz nie dwa mnie bolało. Relacja Josie z każym z chłopaków była cudowna. I podczas czytania czułam ogromne rozczulenie. Na każdym kroku pokazywali jak ważna dla nich jest, jak jej bezpieczeństwo, czy komfort był dla nich niesamowicie ważny. Zawsze upewniali się czy czuje się w porządku i czy któreś z ich zachowań nie sprawia, że nie czuje się dobrze w ich towarzystwie. Było też widać, że każdy z nich zakochał się od pierwszego wejrzenia i niej ukrywali tego. Ale też nie naciskali i dawali dziewczynie odpowiednią przestrzeń wtedy kiedy jej potrzebowała. To jak w nią wierzyli i pokazywali na każdym kroku jak cudowną jest osobą chwytało mnie bardzo często za serce. Kocham to, że każdymi najmniejszymi gestami czy słowami okazywali jak wielkie szczęście mają, że taka dziewczyna jak ona zwróciła na nich swoją uwagę. Jeśli myślicie, że było uroczo i kolorowo przez cały czas to muszę Was niestety rozczarować. Pewne wydarzenia totalnie złamały mi serce i nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Miałam ochotę rzucić telefonem z książką, gdy byłam na tych momentach. Do samego końca nie byłam pewna w którą stronę to wszystko się potoczy i jak finalnie zakończy się historia Josie i jej chłopców. Jeśli się zastanawiacie czy sięgnąć po tą pozycję to tak. Ja ją uwielbiam i powrót do niej otulił mnie swoim komfortem i wiem, że jeszcze niejednokrotnie wrócę do tych bohaterów. Bo ta książka była po prostu cudowna.