Recenzje

4.75/5 Po pierwszą książkę Elsie sięgnęłam latem ubiegłego roku i była to właśnie pierwsza część serii „Chestnut Springs”. Od tamtej pory, z każdym nowym przeczytanym tytułem, zakochuję się w twórczości autorki coraz bardziej. Do „Bez siły” miałam naprawdę ogromne oczekiwania. Poprzedni tom zdobył nie tylko 5/5, ale również całe moje serce. Miałam nadzieję, że historia Sloane i Jaspera rozkocha mnie w sobie w podobny sposób i… NIE ZAWIODŁAM SIĘ. Pokochałam ten tytuł, pokochałam bohaterów, pokochałam relację, jaką tworzyli od… w zasadzie od zawsze. „Pokochałam Jaspera Gervaisa już pierwszego dnia, gdy go tylko zobaczyłam.” Mimo, że wtedy Sloane była jeszcze dzieckiem. Mimo, że Jasper był od niej o 6 lat starszy. Mimo, że wychowywał się razem z jej kuzynami i wszyscy oczekiwali, że będzie traktowała go jak członka rodziny. I chociaż próbowała, nie potrafiła. Jej serce zawsze biło mocniej tylko dla niego. Nawet wtedy, kiedy stali się najlepszymi przyjaciółmi. Nawet wtedy, kiedy patrzyła, jak najważniejsza osoba w jej życiu staje się popularnym i rozchwytywanym hokeistą, fotografowanym z wieloma kobietami u jego boku. Nawet wtedy, kiedy… została narzeczoną innego mężczyzny. „Czy żal ma barwę?” Od lat byli ze sobą bardzo blisko, choć nigdy wystarczająco. Rozumieli się bez słów, jak nikt inny, choć pochodzili z dwóch zupełnie różnych światów. Baletnica i hokeista. Dziewczyna, która całe życie musiała się dostosowywać do potrzeb innych ludzi i mężczyzna, który miał obsesję na punkcie sprawowania kontroli. To nigdy nie miało prawa przerodzić się w coś więcej. Mimo, że oboje tak bardzo tego pragnęli. I równie mocno z tym walczyli. Do czasu, aż… stracili siły. „Nie chcę cię zepsuć. Nie chcę cię skrzywdzić. […] A przede wszystkim nie chcę cię stracić.” Trzeci tom serii „Chestnut Springs” ma w sobie wszystko, co charakteryzuje romanse od Elsie, a jednocześnie jest też trochę inny. Przede wszystkim nie ma tu zbyt dużo… kowbojskiej codzienności na ranczu. Bohaterowie pochodzą z różnych środowisk, choć farma jest pewnym stałym elementem w ich życiu. Miejscem, w którym czują się bezpiecznie. Miejscem, gdzie mogą być sobą i… ze sobą. W jakikolwiek możliwy sposób. Najważniejsza część fabuły to oczywiście wątek romantyczny, ale „Bez siły” to nie tylko relacja głównych bohaterów - mamy tu również małe miasteczko, skomplikowane więzi rodzinne, m.nipulacje psychiczne, wieloletnią tr@umę i… wątki sportowe niezwiązane w żaden sposób z końmi ani bykami, tym razem. Wszystko to napisane z wyjątkową wrażliwością i subtelnością. A „friends to lovers” w wykonaniu Elsie? Cudo. Nie należę do fanów tego motywu, ale za to jestem fanką historii Jaspera i Sloane. A przede wszystkim ich pięknej relacji, opartej na wieloletnim zaufaniu, zrozumieniu i szacunku. Pojawili się też bohaterowie innych tomów, a nawet części, co również kocham w książkach autorki - nieważne w jakim miejscu jest osadzona akcja, zawsze czuję się z nim od początku mocno związana. I wiem, że odnajdę w nim ciepło, komfort i humor. A jeżeli chodzi o spicy sceny, to… cóż, są. Powiedziałabym, że nawet mocniejsze niż w poprzednich częściach, ze względu na „upodobania” Jaspera, ale też… dużo lepiej napisane. Czy tylko mi się tak wydaje? W porównaniu do „Bez skazy” i „Bez serca”, mam wrażenie, że tłumaczenie „Bez siły” wypada dużo lepiej. I chociaż tom Cade’a i Willi wciąż pozostaje moim ulubionym z tej serii, to temu niewiele do niego brakuje. Były emocje, było mnóstwo wzruszeń i pięknych momentów. Okazało się też, że wcale nie trzeba koni ani byków, aby rodeo z Elsie było niezapomniane <3 Książkę oceniłam na 4.5 i daję dodatkowe 0.25 za bonusowy rozdział Harveya - UWIELBIAM GO I TO, ŻE FACET MA SWOJE 5 MINUT W KAŻDEJ CZĘŚCI. ZASŁUGUJE!

Z bólem serca to piszę, ale „Bez siły” trochę mnie zawiodło. Jasper’a i Sloane łączy długoletnia przyjaźń. Oboje jednak czują do siebie coś więcej, ale boją się do tego przyznać. Niespodziewana wspólna podróż okaże się przełomowym momentem ich relacji. Nie wiem, czemu, ale już zanim zabrałam się za czytanie „Bez siły” to coś przeczuwałam, że historia bohaterów nie zachwyci mnie tak, jak inne książki autorki. Nie pomyliłam się. Początek historii zapowiadał się obiecująco. Sloane jako uciekająca panna młoda i Jasper, który jej w tym pomógł. Jednak im dalej zagłębiałam się w książkę, tym coraz mniej mi się ona podobała. Niby podobała mi się przyjaźń, ta więź, która połączyła bohaterów, jednak zbytnio nie czułam między nimi chemii. Trzeba jednak przyznać, że historia chwilami łapała za serce. Sloane i Jasper to bohaterowie, których życie nie jest do końca idealne. Jasper miał ciężkie dzieciństwo i mimo że aktualnie jego kariera się rozwija, to jednak w głębi wciąż jest tym zagubionym chłopcem. Do Sloane po zerwaniu zaręczyn dociera, że dziewczyna na piedestale stawia dobro rodziny zamiast swojego. Jednak Jasper uświadamia ją, że pora zawalczyć o swoje. Za samą fabułę dałabym książce 3 gwiazdki, jednak pojawienie się w niej bohaterów z poprzednich tomów tej serii, jak i, innych książek autorki, nadało historii wyjątkowości i za to podniosłam swoją ocenę. Chociaż „Bez siły” nie zachwyciło mnie tak, jak inne książki autorki, to jednak całkiem dobrze się ją czytało. Autorka ma taki styl pisania, że jej książki wciągają i bardzo szybko się je czyta.

"Zwodniczy los" Penelope Ward Tytuł zdecydowanie odpowiada treści. Niestety nie jestem fanką tej historii. Pierwsze strony, zapowiadały się całkiem ciekawie, jednak to co działo się dalej, tylko pogarszało sprawę. Nie mam nic przeciwko motywowi friends to lovers. Czytałam już wiele książek, z tym motywem i każda z nich była raczej świetna. Jednak wtedy pojawiła się ta. Sam zamysł na taką historie wydawał się bardzo ciekawy, początkowo relacja głównych bohaterów była intrygująca a ich wykreowanie całkiem dobre. Jednak w pewnym momencie, cała narracja skręciła w bardzo nieciekawą stronę. Bohaterowie podjemowali moim zdaniem nieco irracjonalne decyzje, nie potrafiąc ze sobą szczerze porozmawiać, do prawie ostatniej strony. Byli tak niesamowicie ślepi w stosunku do swoich uczuć, że momentami czytanie tego niesamowicie frustrowało. Do tego zakończenie, było tak bardzo specyficzne, że naprawdę długo nie mogłam w sposób oczywisty określić wszystkich emocji, które budziła ta książka, jednocześnie ciesząc się, że to już koniec. Po prostu w pewnym momencie, wszystko zaczęło isc nie tak. To historia dla czytelników o mocnych nerwach i gotowych na bohaterów nieusttanie utrudniających swoje życie. 

💋 "Not pretending anymore" Penelope Ward Vi Keeland 💋 ⭐ 9/10 Macie swoją ulubioną książkę duetu Penelope Ward - Vi Keeland? 🤔 "- Ty zrobisz to samo dla mnie. Nie myślałem jeszcze o szczegółach, ale ja też chcę rozbudzić zazdrość Julii. Myślę, że powinniśmy udawać, że coś się między nami dzieje." Jak już pewnie wiecie książki duetu Penelope Ward - Vi Keeland biorę w ciemno. Autorki są po prostu mistrzyniami w swoim fachu i romanse, które oddają w nasze ręce zawsze są znakomite. "Not pretending anymore" to świetna historia dwójki współlokatorów, którzy pomagają sobie nawzajem zdobyć swoje wymarzone drugie połówki. Jak im poszło? Musicie koniecznie przeczytać. Zacznę od tego, że motyw współlokatorów skradł moje serce, a to że autorki podbiły go tym paktem wzajemnej pomocy sprawiło mi jeszcze większą przyjemność z lektury. Nie ukrywam, że czekałam na moment, w którym wydarzy się coś, co zmieni ich pogląd na całą sytuację. Miłosne plot twisty zawsze w każdej ilości uwielbiam i choć czułam jak ta historia może się mniej więcej potoczyć to powiem Wam, że świetnie się przy niej bawiłam. Zdecydowanie na uwagę zasługuje ogromne poczucie humoru, które dostajemy w tej powieści. Autorki jak zawsze sprawiły, że nie raz uśmiechałam się podczas lektury. Z całą pewnością on też wprowadził między dwójką naszych głównych bohaterów fajny luz i wyjątkową relacje. Oczywiście to jak Molly i Declan zostali stworzeni również miał na to ogromny wpływ. Byli takim nietuzinkowym duetem, który na pewno skradnie sympatię czytelników. "Not pretending anymore" to cudowny romans, który spodoba się fanom historii miłosnych. Penelope Ward i Vi Keeland zabierają nas do świata dwójki wspaniałych ludzi, którzy za sprawą swojej wzajemnej pomocy poznają znaczenie prawdziwej miłości. Według mnie w dość lekki sposób pokazują nam, że nie każde zauroczenie jest tym, które przerodzi się w "to" uczucie. Historia świetnie napisana, czyta się rewelacyjnie i sprawia, że zapominamy o codzienności. Jeśli macie ochotę na poznać Molly i Declana to ja gorąco Was do tego zachęcam ❤️

Publikacja autorstwa Macieja Wilka to niezwykle wartościowe i rzetelnie opracowane kompendium wiedzy na temat agresji rówieśniczej w polskich szkołach oraz sposobów przeciwdziałania temu zjawisku z wykorzystaniem socjoterapii. Książka zasługuje na szczególną uwagę ze względu na swoją przemyślaną strukturę, połączenie teorii z praktyką oraz empiryczne ugruntowanie w badaniach terenowych. Monografia składa się z czterech rozdziałów. Dwa pierwsze poświęcone są analizom teoretycznym i diagnostycznym. Autor nie tylko dokonuje przeglądu podstawowych definicji i pojęć związanych z agresją rówieśniczą, ale także dokładnie analizuje jej rodzaje, formy, przyczyny i funkcje. Szczególnie cenne jest ukazanie agresji rówieśniczej jako zjawiska złożonego, mającego wpływ nie tylko na ofiary i sprawców, ale również na całą społeczność szkolną — uczniów, nauczycieli i personel. W drugim rozdziale autor zgłębia socjoterapię jako formę wsparcia psychologiczno-pedagogicznego, prezentując jej różnorodne zastosowania — od działań profilaktycznych, przez korekcyjne, po terapeutyczne. Analiza możliwości wykorzystania socjoterapii w pracy z dziećmi i młodzieżą stanowi silny fundament dla części empirycznej. Rozdziały trzeci i czwarty koncentrują się na badaniach własnych autora. Wilk przyjął jakościową metodologię badawczą, opierając się na zbiorowym studium przypadku, z udziałem praktykujących socjoterapeutów i socjoterapeutek. Szczególnie wartościowe są zawarte w książce interpretacje wywiadów, które ukazują złożoność pracy socjoterapeutycznej w warunkach szkolnych oraz możliwości jej skutecznego zastosowania w przeciwdziałaniu agresji rówieśniczej. Wnioski płynące z badań potwierdzają, że socjoterapia jest skutecznym narzędziem wspierającym rozwój dzieci i młodzieży oraz zmniejszającym skalę agresywnych zachowań. Autor słusznie podkreśla, że socjoterapia jako metoda grupowa ma przewagę w zakresie dostępności, niskich kosztów i skuteczności w warunkach szkolnych — szczególnie w kontekście wyjazdów integracyjnych czy zajęć klasowych. Zestawienie socjoterapii z innymi formami wsparcia (jak psychoterapia, coaching czy poradnictwo) pozwala czytelnikowi na szersze spojrzenie na możliwości systemowego wsparcia młodych ludzi. Na szczególne uznanie zasługuje fakt, że autor nie poprzestaje na diagnozie problemu, lecz proponuje konkretne rozwiązania i kierunki działań dla szkół, socjoterapeutów, nauczycieli oraz decydentów oświatowych.