Recenzje

Ona od dziecka bez pamięci zakochana w chłopcu o najsmutniejszych oczach. Wepchnięta przez ojca w ramiona mężczyzny, który jest jego partnerem biznesowym. Primabalerina zamknięta w klatce manipulacji. On utalentowany hokeista, który został zniszczony przez biologiczną rodzinę. Znalazł schronienie w małym miasteczku Wishing Well, gdzie rodzina Eatonów obdarzyła go ciepłem i wsparciem. Dwa zranione serca, które łączy prawdziwa, nierozerwalna przyjaźń. Czy jako dorośli odnajdą w sobie głęboko zakorzenione uczucia? Książki Elsie są dla mnie niesamowicie komfortowym miejscem. Uwielbiam ten małomiasteczkowy klimat, który tak rewelacyjnie za każdym razem autorka nam przedstawia. „Bez Siły” to książka, którą potrzebowałam przeczytać i się nie zawiodłam. Napięcie pomiędzy bohaterami wyczuwalne jest od pierwszych stron i z biegiem wydarzeń przybiera na sile. Zazdroszczę Sloane i Jasperowi takiej przyjaźni jaka ich łączy. Nierozerwalna, silna, dla której są w stanie poświęcić dosłownie wszystko. Ich wspólna droga jest trudna, pełna wzlotów i upadków, ale w tym całym amoku życia są razem i to jest piękne. Uzdrawiają sobie nawzajem swoje poranione serca, czasem nie zdając sobie nawet z tego sprawy. Ta historia mnie wzruszyła, ale i również nie zabrakło rumieńców na twarzy, szybszego bicia serca oraz motylków w brzuchu. Uwielbiam to jak Elsie wplata do historii humor a także ważne tematy, z którymi zmierzają się bohaterowie. To niewątpliwie moja ulubiona część z serii Chestnut Springs i mam nadzieję, że spodoba się również wam. I oczywiście z niecierpliwością czekam na historię opryskliwej Winter!!

Elsie Silver to ukochana przez wiele czytelniczek autorka, której twórczość miałam okazje poznać za sprawą książki „Bez siły”, czyli trzeciego tomu serii "Chestnut Springs". Motywy: 💜 Friends to lovers 💜 Baletnica vs. hokeista 💜 Małomiasteczkowy klimat 💜 Uciekająca panna młoda ⛸ Powieść czyta się bardzo szybko za sprawą lekkiego pióra autorki. Myślę, że jej umiarkowany styl może spodobać się każdemu, mnie zdecydowanie przypadł do gustu. ⛸ Fabuła opiera się na relacji między Jasperem i Sloane, których w dzieciństwie połączyła przyjaźń i wspólny sekret. Kiedy Sloane ucieka z własnego ślubu dla Jaspera uchyla się furtka… ⛸ Postać Jaspera wydaje mi się nieco niespójna. Łączy w sobie odnoszącego sukcesy sportowca, straumatyzowanego chłopca, powściągliwego człowieka i doskonałego kochanka, a wszystko to spakowane w jednym idealnym ciele 🤯 Zbyt piękne żeby było prawdziwe, ale w książce czemu nie 🤭 ⛸Za co lubimy motyw from friends to lovers? Myślę, że za ogromny romantyczny ładunek, jaki niesie ze sobą pierwsze, niewinne uczucie i to co nam się z nim kojarzy. Czy miałoby szansę przetrwać w dorosłym życiu, czy warto pielęgnować w sobie miłość z dzieciństwa? W prawdziwym życiu wątpię, a w fikcyjnym zdecydowanie tak!💜💜💜

Nostalgiczna, ale nie przytłaczająca, romantyczna, ale nie cukierkowa. Tak właśnie nazwałabym tą historię. To moja pierwsza styczność z twórczością autorki, ale jestem przekonana, że nie ostatnia. Styl pisania Julii jest prosty, ale pełen emocji. Dawno nie czytałam tak dobrze poprowadzonego motywu childhood friends to lovers. Poznajemy bohaterów jako dzieci i towarzyszymy im w dorosłości. Brittan i Nathaniel definitywnie nie są idealni, ale to sprawia, że są bardziej autentyczni. Ich reakcja jest budowana od początku w dużej mierze na podstawie wspomnień z pamiętnika. Widzimy jak dojrzewają i jak silna jest więź pomiędzy nimi. Bardzo mi się podobały wspomniane już przeze mnie zapiski z pamiętnika dwunastoletniej Brittan. Ten format dodał całej książce sentymentalny klimat. Jedna rzecz bardzo przykuła moją uwagę - historia z ich przeszłych związków. Oboje zostali zdradzeni, a ich byli nagle pojawiają się ponownie. I skąd wziął się były jej przyjaciółki? Dlaczego każdy tam ma byłego przylepe, który nie potrafi się odczepić? Niesamowicie jestem ciekawa drugiego tomu, bo ten pozostawił we mnie spory niedosyt. Niektóre sprawy, które zostały zarysowane nie zostały ostatecznie rozwinięte, dlatego będę wiernie czkać na ciąg dalszy. Mimo, że historia naprawdę mnie poruszyła (nawet się parę razy wzruszylam) to jednak nie związałam się z nią na tyle mocno, żeby została myślami ze mną na dłużej. Zdecydowanie polecam jeśli szukacie czegoś czułego, sentymentalnego, ale niespiesznego.

„Tamtej nocy czyjeś serca zostały złamane." Drogi Czytelniku, wspomnienia to coś, co jest najcenniejsze w życiu, bo to one sprawiają, że mamy przy sobie to, co już dawno straciliśmy. Jednak nie mogłoby być tak dobrze i niestety je też możemy stracić. Wtedy tracimy cząstek siebie — już nigdy nie powrócimy do tego, co było. Do osób, które były przy nas w tamtym momencie. Zamiast szczęścia, pozostaje pustka. Dlatego cieszmy się, dopóki możemy mieć wspomnienia, bo kiedyś możemy ich nie mieć. Skoro zaczynam od tak ważnej rzeczy, to już wiesz, Drogi Czytelniku, że ta książka przeniesie nas tam, gdzie nie myśleliśmy, że będziemy, a jednak to się stało. Stało się i sprawi, że zaczniemy doceniać to, co mamy, bo nie znamy dnia ani godziny. Jednego dnia jesteśmy, a drugiego nas nie ma. Z twórczością Julii znam się z wattpada — to tam jej pióro skradło moje serce i tak już ze mną zostało. Po jej książki sięgam z przyjemnością, a jedną nawet patronowałam, z czego się ogromnie cieszę. Jej pióro jest lekkie, ale ma coś w sobie, co nie pozwoli nam się oderwać. Julia pisze głównie książki dla młodzieży, ale nie ucieka od trudnych tematów. Tutaj również ich nie zabrakło, a autorka postanowiła podjąć temat, który dotyczy coraz większej liczby osób, a nie powinien mieć miejsca. Alkoholizm — to właśnie o nim możemy poczytać. Widzimy, jak człowiek, który był kochającym mężem, ojcem, zmienia się w prawdziwego kata i nic już nie jest takie same. Zamiast cieszyć się ze swoich nastoletnich lat i robić to, co wszystkie dzieci — musisz myśleć o każdym swoim ruchu i decyzji, bo nie wiesz, kiedy twój kochany ojciec podniesie na Ciebie rękę, bo ma zły humor, a alkohol idzie w ruch. Na ten temat nie mogę za dużo powiedzieć, ponieważ nigdy tego nie doświadczyłam. Ale wiem jedno — alkohol niszczy ludzi. Właściwie to uzależnienia niszczą ludzi. To okropne, że niektóre dzieci muszą dorastać w takiej rodzinie i nie mają przykładu, jak kochać i być kochanym. Zawsze łamie mi się serce, jak widzę, ile dzieci, które nie są niczemu winne, muszą przejść tyle, że nawet dorosły by, tego nie zniósł. Drogi Czytelniku, nie myśl, że pisałam o wspomnieniach, żeby sobie pogadać, bo Julia postawiła też na wątek, którego do tej pory nie spotkałam w książce, bynajmniej mi się tak wydaje. Już pewnie wiesz, o jaki mi chodzi, ale dla pewności napiszę — utrata pamięci. Zastanawiałeś się kiedyś, co by się stało gdybyś stracił pamięć? Do tej pory się nad tym nie zastanawiałam, bo staram się żyć tu i teraz, a nie myśleć, co będzie gdyby. Ale po skończeniu tej książki nadeszła chwila refleksji, z której wiem, że sobie tego nie wyobrażam, zresztą jak każdy z nas. Nie wyobrażam sobie nie być sobą i nie pamiętać osób, z którymi spędziłam tyle pięknych chwil. Tym bardziej nie wyobrażam sobie nie pamiętać rodziny. Fakt, są przypadki, gdzie ktoś częściowo odzyskuje pamięć, ale to nie to samo. Nic nie jest tak, jak dawniej, a Ty musisz nauczyć się żyć w nowej rzeczywistości. W rzeczywistości, której nie rozumiesz. Podobnie było z jednym bohaterem, który w wyniku wypadku stracił pamięć, a gdy się obudził…nie pamiętał nic. Nie pamiętał, jak się nazywał. Dlaczego znajduje się w szpitalu, ani co wydarzyło się tamtego dnia. W jego głowie była pustka — potrzebował siły i pracy, żeby przypomnieć sobie najbliższych, ale to i tak nie wystarczało. Nie będę zagłębiać się w ten temat, bo sama byłam zaskoczona z tego, co tam się wydarzyło, więc chcę, żebyś i Ty, Drogi Czytelniku, miał z niego radochę. A co do zaskoczenia, to po przeczytaniu opisu byłam pewna, że będzie to zwykła historia, jak miły chłopak zmieni się w tego wrednego, dlatego że jego miłość wyjechała. Okazało się, że jest zupełnie inaczej, z czego ogromnie się cieszyłam, bo trafiłam na zupełnie inną książkę, niż się spodziewałam. Zaskoczenie, to nie jedyne, co tutaj dostaniemy, bo „Remind Me Of Our Memories” to tytuł przepełniony emocjami. Z niego aż kipi od emocji, ale to nic dziwnego, bo to w końcu Julia, która lubi, jak czytelnik płynie przez jej książki, tak że nie może się oderwać. Jeśli zaczynasz książkę wieczorem — przygotuj się, że musisz zerwać nockę, bo ten tytuł wciąga i jeszcze raz wciąga! Sądziłam, że będzie to jednotomowa część, bo tak też słyszałam, ale zakończenie, które pozostawia mętlik w głowie, zapowiada, że na jednej części się nie skończy. Jestem ciekawa, jak Julia poprowadzi fabułę, bo ma dużo pole do popisu, ponieważ nie wszystko zostało tu wyjaśnione. A tym bardziej sprawa między bohaterami nie została zakończona, na czym zapewne będzie opierać się kolejny tom. Skoro już wspomniałam o bohaterach, to warto przyjrzeć się ich kreacji. Autorka posługuje się pierwszoosobową narracją, dlatego łatwiej jest nam wejść w ich głowy i zrozumieć, dlaczego postąpili tak, a nie inaczej. Plusem są opisy, które nie są długie i nie przynudzają, a gdy są potrzebne, to Julia się nie oszczędza i stara nam się przybliżyć to, co w danym momencie czuli. Wątki, które zostały tutaj zawarte, nie są łatwe tak, jakby mogło się wydawać, dlatego wielkie brawa za tak dokładny research — naprawdę widać, kiedy autor poświęca jakiejś sprawie więcej czasu, a kiedy nie. Od początku wiedziałam, że Julia przyłożyła się i jej wiedza w tych tematach jest duża, a to oddaje fabule. Drogi Czytelniku, myślę, że napisałam wystarczająco, żeby zasięgi Cię do sięgnięcia po ten tytuł. Sprawił on, że myślałam o nim długo po zakończeniu, a łzy lały się wiadrami. Nie chciałam dużo zdradzać, bo ta książka jest warta wszystkiego, dlatego warto poznać ją samemu.

To moja pierwsza książka Ludki Skrzydlewskiej i… już wiem, że zdecydowanie nie ostatnia! Może zaczęłam trochę od końca, bo „All over me” to spin-off serii, ale skoro można go czytać bez znajomości poprzednich tomów, to czemu nie? I wiecie co? To była bardzo dobra decyzja! Co więcej - to również mój pierwszy reverse harem w literaturze. Na początku myślałam, że ten motyw może mnie trochę… zniesmaczy? A tu proszę - zaskoczenie na plus! Autorka pisze tak lekko, a jednocześnie obrazowo, że nawet najbardziej pikantne sceny wciągają, zamiast żenować. A trzeba zaznaczyć - to zdecydowanie książka 18+, więc jeśli ktoś spodziewa się niewinnych spojrzeń i romantycznych spacerów po parku, to... nie tutaj. Narracja prowadzona jest z perspektywy głównej bohaterki Josie oraz trzech mężczyzn: Parkera, Westa i Vance’a. Uwielbiam książki z wieloma punktami widzenia - dzięki temu można lepiej zrozumieć bohaterów, ich emocje i motywacje. A tutaj każdy z nich ma coś ciekawego do powiedzenia (i zrobienia!). W środku czeka na Was gorący romans, klimat studenckiego życia, a nawet mały wątek kryminalny - dzieje się sporo, ale wszystko jest dobrze wyważone. Nie nudziłam się ani przez chwilę, a historia pochłonęła mnie totalnie. Czy było idealnie? Prawie. Jedna rzecz lekko mnie drażniła - nadmiar słodkich określeń typu "słoneczko", "promyczku", "skarbie". Rozumiem, że uczucia, romantyzm, emocje... ale momentami było tego trochę za dużo jak na mój gust. No cóż, nie każdy musi być fanem przesłodzonych zwrotów. Podsumowując: jeśli macie ochotę na coś lekkiego, pikantnego i emocjonującego na weekend (i nie boicie się reverse haremu), to szczerze polecam! Ja bawiłam się świetnie i chętnie sięgnę po więcej książek autorki - choć liczę na mniej promyczków w przyszłości!