Recenzje

Właśnie skończyłam czytać Bad Decisions Zuzanny Kulik i od razu zabrałam się za pisanie recenzji — dawno żadna książka aż tak mnie nie wciągnęła. Czytałam z zapartym tchem i chciałam dowiedzieć się, jak skończy się pierwszy tom tej serii. Poznajemy tutaj Alison Tucker, która po czterech latach wraca do rodzinnego miasta. Spotkało ją coś, czego nikt nie powinien przeżywać — ma traumę, z którą wciąż się zmaga, i często kieruje nią strach. Jest też Dominic — przyjaciel starszego brata, od zawsze zakochany w młodszej od siebie Alison. Choć obiecał przyjacielowi, że nigdy się do niej nie zbliży, trudno było mu dotrzymać tej przysięgi. Ta książka jest przesiąknięta emocjami. Znalazłam tu wszystko, co lubię: motyw hate to love, kultowe sceny typu „jedno łóżko” czy „kto ci to zrobił”. Były momenty wzruszenia, chwile, w których się śmiałam, a także takie, gdy wstrzymywałam oddech. Co ważne, Bad Decisions to nie tylko emocjonujący romans, ale też opowieść o radzeniu sobie z przeszłością, zaufaniu i trudnych relacjach rodzinnych. Choć fabuła skupia się na uczuciu między Alison a Dominikiem, w tle przewijają się poważne i poruszające tematy, które nadają historii głębi. Autorka zachowała równowagę między dialogami a opisami, dzięki czemu książkę czyta się lekko ale i emocjonalnie. Bohaterowie są świetnie wykreowani, a z każdym rozdziałem poznajemy ich coraz lepiej. Wchodzimy w ich życie i widzimy, że każdy z nich zmaga się z własnymi problemami - rodzinnymi, zawodowymi czy uczuciowymi - co sprawia, że stają się bardzo realistyczni i łatwo się z nimi utożsamić. To nie moje pierwsze spotkanie z książkami Zuzanny i jak zawsze - jej styl pozostaje płynny, bez zbędnych scen czy rozwlekłych opisów. To idealna propozycja dla osób, które szukają intensywnych historii z nutą dramatu, wyrazistymi bohaterami i emocjami, które naprawdę się czuje.

Coraz więcej osób na całym świecie zmaga się z zaburzeniami psychicznymi - od depresji i lęków, po chorobę afektywną dwubiegunową i schizofrenię. Według Światowej Organizacji Zdrowia, depresja dotyka już ponad 280 milionów ludzi, a liczba ta rośnie z roku na rok. Współczesna psychiatria, choć oparta na dekadach badań i leków, nie zawsze przynosi oczekiwane rezultaty - wielu pacjentów pozostaje bez trwałej poprawy. W czasach, gdy tradycyjna farmakologia często zawodzi, a liczba pacjentów rośnie w zastraszającym tempie, pojawia się książka, która wnosi świeże, a przy tym zakorzenione w rzetelnej nauce spojrzenie na funkcjonowanie naszego mózgu. „Energia dla mózgu” autorstwa dr. Christophera M. Palmera, opublikowana nakładem wydawnictwa Sensus, to dzieło nie tylko odważne w swoich tezach, ale też przełomowe w sposobie myślenia o psychice, a nawet całym organizmie człowieka. Doktor Palmer, psychiatra z wieloletnim doświadczeniem i wykładowca w Harvard Medical School, opiera swoją książkę na solidnym fundamencie badań naukowych. Ale nie są to suche dane - autor z niezwykłą klarownością łączy je w spójną narrację, która czytelnika prowadzi przez złożone meandry neurobiologii, metabolizmu i psychiatrii. Jego teza jest śmiała: większość zaburzeń psychicznych można rozumieć jako zaburzenia metaboliczne mózgu, a dokładnie - one są przyczyną. Wcześniej obnaża obsurdy dotychczasowych podejść, kiedy to tak naprawdę leczymy objawy, a nie samo zaburzenie. Co więcej, dokładnie tłumaczy zjawisko relacji dwukierunkowej, kiedy to fakt, że cierpisz na jeden z objawów oznacza, że ryzyko pojawienia się drugiego jest znacznie większe Takie podejście, sięgające do przyczyny zaburzeń i określające ją jako zaburzenia metaboliczne mózgu, to swego rodzaju przewrót kopernikański w psychiatrii. Zamiast skupiać się jedynie na neuroprzekaźnikach, Palmer proponuje spojrzenie całościowe - w centrum stawia mitochondria, komórkowe elektrownie, których sprawność wpływa na funkcjonowanie neuronów, a co za tym idzie - na nasze emocje, myśli i zachowania. Opisuje przypadki pacjentów, u których zmiana diety, stylu życia i zastosowanie terapii metabolicznych - w tym diety ketogenicznej - doprowadziły do remisji objawów uznawanych wcześniej za nieuleczalne. Nie sposób przecenić znaczenia tej publikacji. Jeśli dr Palmer ma rację, stoimy u progu nowej ery w leczeniu zaburzeń psychicznych - nie lekami, które tłumią objawy (zresztą nie u wszystkich chorych), ale strategią przywracania organizmowi równowagi energetycznej. Książka nie uderza jednocześnie w patetyczny ton, a autor nie gloryfikuje swojej teorii: dr Palmer sumiennie prezentuje hipotezy, podkreśla potrzebę dalszych badań i nie twierdzi, że odkrył panaceum. Jednak to, co proponuje, może mieć zastosowanie nie tylko w psychiatrii - jego podejście otwiera nowe perspektywy również w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych, jak Alzheimer czy Parkinson. Język „Energii dla mózgu” to kolejna zaleta - przystępny, ale nie uproszczony. Palmer szanuje inteligencję czytelnika, tłumaczy skomplikowane procesy, nie zniżając się do publicystyki popularnonaukowej, która często spłyca temat. Szczególnie, że po książkę sięgną - poza osobami zmagającymi się z różnymi zaburzeniami, również specjaliści: psycholodzy, psychoterapeuci, psychiatrzy. Tradycyjnie rozumiana powaga nauki idzie tu w parze z ludzkim podejściem i autentyczną troską o los pacjenta i poprawę jego funkcjonowania. Dla czytelnika zainteresowanego zdrowiem psychicznym „Energia dla mózgu” to lektura obowiązkowa. Niosąca nadzieję, ale też nawołująca do refleksji nad tym, jak daleko odeszliśmy od pierwotnego, całościowego rozumienia zdrowia człowieka. Czasem to, co rewolucyjne, oznacza po prostu powrót do źródeł.

„Lucky” - czyli przetrwać mafię, dwóch boskich ochroniarzy i własne rozterki (nie gubiąc przy tym stanika ani zdrowych zmysłów) Wyobraź sobie taką sytuację: jesteś znaną aktorką, masz w szafie więcej sukienek niż przeciętny butik w Mediolanie, a twoim największym problemem powinno być to, czy twoje selfie z latte wyszło wystarczająco naturalnie. Ale nie, nie tym razem, kochana. Bo kiedy twoje życie zaczyna przypominać miks „Bodyguarda”, „Szybkich i wściekłych” oraz nieudanej randki na Tinderze, wiesz, że coś poszło bardzo, bardzo nie tak. Tak w dużym skrócie zaczyna się „Lucky”. A potem? Potem jest już tylko lepiej. I szybciej. I bardziej nieprzyzwoicie. Kiedy życie wywraca się do góry nogami (i jeszcze kopie cię przy okazji w tyłek) Maggie Dalinsky, nasza bohaterka, myślała, że wyjazd do brata to będzie spokojny, rodzinny czas: trochę lambrusco, trochę śmiechu, może selfie przy choince. Zamiast tego - BUM! Lotnisko zamienia się w pole bitwy, ochroniarz leży trupem, a przystojny jak z reklamy perfum policjant ratuje jej życie. Dziękujemy, Gosiu Lisińska, teraz już nigdy nie spojrzę na halę przylotów bez podejrzliwości. Jakby tego było mało, okazuje się, że jej brat - mądra głowa prawnicza - wdepnął po uszy w mafię. Gratulacje, rodzino! Zloty rodzinne zawsze były pełne atrakcji, ale tym razem osiągnęliście poziom "Netflix Originals: Criminal Minds meets Kardashians". Anioł i diabeł, czyli dwa powody, dla których Maggie powinna nosić defibrylator w torebce Do ochrony Maggie wyznaczono dwóch mężczyzn. Kenneth - posterunkowy James Bond, wzór cnót, człowiek, który pewnie zna przepisy ruchu drogowego na pamięć i wygląda przy tym jak marzenie każdej dziewczyny z liceum. I Lucky - mafijny z wyglądu, diabeł z uśmiechem, przy którym nawet zakonnica dostałaby rumieńców. Obaj strzegą jej życia. Obaj mają misję. Obaj wyglądają, jakby jedno "proszę" wystarczyło, żeby rzucili świat do jej stóp. A Maggie? Maggie nie wie, czy chce być ocalona, czy porwana. 🤷‍♀️ Problem w tym, że chemia między tą trójką jest tak gęsta, że mogłaby zasilić małe miasteczko przez tydzień. I tak, są tu spojrzenia, od których ściany parują, rozmowy, po których człowiek potrzebuje prysznica, i sceny łóżkowe tak napisane, że twoja wyobraźnia zażąda podwyżki. Fabuła szybsza niż zamykanie laptopa przy nadejściu szefa Lisińska nie bawi się w czułości. Od początku do końca jest jak jazda na rollercoasterze bez pasów bezpieczeństwa i bez instrukcji obsługi. Ledwo zaczniesz oddychać po jednej strzelaninie czy ucieczce, a tu już następna zasadzka. Zamiast tradycyjnego "kto kogo kocha?", dostajesz "czy oni wszyscy w ogóle przeżyją?" I muszę cię ostrzec: nikt tu nie jest bezpieczny. Ani bohaterowie, ani twoje biedne serce. Zwroty akcji wyskakują jak króliki z kapelusza. Kiedy już myślisz, że wszystko ogarnęłaś - BUM - autorka wyciąga kolejnego asa z rękawa. (Czasem miałam wrażenie, że ta książka testuje moją kondycję psychiczną). Miłość, adrenalina i lekkie napady furii „Lucky” to romans, ale nie taki, który czytasz z jednym okiem na zegarze. Tutaj kochasz. Nienawidzisz. Kibicujesz. Masz ochotę potrząsnąć bohaterami i wrzeszczeć: „No wybierz go już, kobieto, bo sama za ciebie to zrobię!” A potem? A potem znowu kochasz. Bo, powiedzmy sobie szczerze, przy Kennethcie i Luckym trudno utrzymać jakąkolwiek życiową równowagę. Ich rywalizacja o Maggie jest momentami tak napięta, że można by ją sprzedawać na kilowaty prądu. A ona? Ona oczywiście jest zagubiona, rozdarta i pełna wątpliwości, jak każda z nas byłaby, gdyby do wyboru miała dwa chodzące marzenia, z których każde potrafi zabić jednym spojrzeniem — lub jednym pocałunkiem. Podsumowując: jeśli masz 18+ i odwagę, bierz „Lucky” w ciemno Jeśli szukasz książki, która: rozpali twoją wyobraźnię do czerwoności 🔥 doprowadzi cię do śmiechu w momentach, kiedy wcale się tego nie spodziewasz 😂 pozwoli ci przeżyć emocjonalny rollercoaster bez wychodzenia spod koca 🎢 i sprawi, że będziesz przewracać strony szybciej niż scrollujesz Insta... To „Lucky” jest dokładnie tym, czego potrzebujesz. Uwaga: Po tej książce spojrzysz na swoich znajomych ochroniarzy (jeśli takich masz) zupełnie inaczej. I być może poważnie rozważysz wynajęcie własnego Kennetha lub Lucky'ego - tak na wszelki wypadek. 😈 

Małgorzata Lisińska po raz kolejny udowadnia, że potrafi świetnie połączyć pełną napięcia akcję z humorem i wątkiem romantycznym, tworząc historię, która nie tylko bawi, ale też wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Główną bohaterką „Lucky'ego” jest Maggie Dalinsky - piękna, utalentowana aktorka, której życie przypomina bajkę… przynajmniej z pozoru. Maggie, choć jest ulubienicą tłumów, nie może czuć się bezpieczna. Ktoś wyraźnie czyha na jej życie, co wychodzi na jaw tuż po jej przylocie do Nowego Jorku, gdy pada ofiarą zamachu. Tragiczna śmierć Jacka, opiekuna Maggie, tylko potęguje napięcie - od tej pory dziewczyna musi żyć pod stałą ochroną. Na scenę wkraczają dwaj niezwykle charyzmatyczni mężczyźni: porucznik Kenneth Stanton z NYPD oraz ochroniarz Lucky Gambini. Obaj są nie tylko przystojni i skuteczni, ale też wyraźnie zainteresowani czymś więcej niż tylko zapewnieniem Maggie bezpieczeństwa. Ich rywalizacja o jej serce dodaje powieści lekkości i zabawnych momentów, idealnie kontrastując z grozą wiszącą nad bohaterką. Lisińska umiejętnie żongluje emocjami czytelnika — potrafi rozbawić ciętą ripostą swoich postaci, po chwili serwując scenę pełną napięcia czy wzruszenia. Świetnie buduje napięcie wokół tożsamości zamachowca i motywów, które nim kierują. Czytelnik przez cały czas zadaje sobie pytanie: komu naprawdę zależy na śmierci Maggie i czy uda jej się wyjść z tej gry cało? „Lucky” to opowieść pełna emocji, błyskotliwych dialogów i świetnie wykreowanych bohaterów, którzy nie są idealni - dzięki czemu wydają się jeszcze bardziej autentyczni. To historia o miłości, lojalności i walce o własne życie, osadzona w świecie blichtru, który nie zawsze jest tak piękny, jak się wydaje. Jeśli szukacie książki, która dostarczy Wam śmiechu, wzruszeń i emocji, a jednocześnie pozwoli oderwać się od codzienności - „Lucky” będzie idealnym wyborem. Małgorzata Lisińska ponownie udowadnia, że w lekkim, zabawnym stylu można przekazać naprawdę mocną historię.

𝐏𝐚𝐬𝐭 - 𝐌. 𝐊. 𝐊𝐥𝐨𝐬 ✧𝐖𝐲𝐝𝐚𝐰𝐧𝐢𝐜𝐭𝐰𝐨: 𝐁𝐞𝐘𝐚 ✧𝐊𝐚𝐭𝐞𝐠𝐨𝐫𝐢𝐚 𝐰𝐢𝐞𝐤𝐨𝐰𝐚: 𝟏𝟔+ ✧𝐌𝐨𝐣𝐚 𝐨𝐜𝐞𝐧𝐚: 𝟓/𝟓 ☆ 𝐑 𝐄 𝐂 𝐄 𝐍 𝐙 𝐉 𝐀 Do tej książki nie miałem żadnych oczekiwań. Podchodziłem do niej zupełnie obojętnie. Jeśli mi się nie spodoba, trudno, a jeśli przypadnie mi do gustu, to świetnie, bo z przyjemnością przeczytam dobrą powieść. Jak można wywnioskować z mojej oceny, książka bardzo mi się spodobała. Dlaczego? O tym w kolejnych akapitach. Styl pisania M.K. Klos od razu przypadł mi do gustu. To jeden z tych stylów, które są niezwykle przystępne, wciągające i naturalne. Autorka doskonale poradziła sobie z kreacją zarówno fabuły, jak i klimatu Australii oraz motywu rodziny zastępczej. Podczas lektury w mojej głowie nieustannie pojawiały się obrazy scen, w których aktualnie uczestniczyli bohaterowie, co świadczy o ogromnym realizmie i sile narracji. Główni bohaterowie zostali przedstawieni w sposób bardzo przemyślany i wiarygodny. Szczególnie spodobał mi się wątek zespołu muzycznego chłopaków, którzy zyskiwali popularność i byli rozpoznawalni niemal wszędzie. Autorka z dużą starannością oddała emocje i cechy postaci, dzięki czemu stali się naprawdę autentyczni. Jedyną osobą, która działała mi na nerwy przez całą książkę, była Debbie. Naprawdę… miałem jej już po prostu dość. Za każdym razem, gdy pojawiała się na kartach powieści, w mojej głowie pojawiało się tylko jedno: „przestań gadać i znikaj”. Cała książka ma bardzo przyjemny, wakacyjny klimat, który idealnie wpisuje się w tę porę roku. Dzięki temu jeszcze łatwiej wczuć się w atmosferę historii, a sama lektura przebiega dwa razy szybciej. Książka liczy nieco ponad 300 stron, ale uwierzcie mi, ona tak bardzo wciąga, że można ją pochłonąć w jeden dzień. Jeśli szukacie czegoś lekkiego, przyjemnego i w letnim klimacie, ten tytuł zdecydowanie jest dla was. Gorąco polecam!