Recenzje

Zaczęłam czytać z ciekawości, ale bardzo szybko przepadłam. „Remind Me of Our Memories” Julii Mroczek rozlało się po mnie falą emocji, której się totalnie nie spodziewałam. 
To opowieść o Brittan i Nathanielu, których połączyła silna więź w młodzieńczych latach. Gdy Britt musiała opuścić Portland, obiecali sobie pisać listy, by nie zapomnieć. Sześć lat później Britt wraca do rodzinnego miasta jako właścicielka restauracji i odkrywa, że Nate doznał wypadku samochodowego - wszystko się zmieniło. Chłopak z jej wspomnień to zupełnie inny mężczyzna niż ten, którego teraz spotyka. 
Książka naprawdę mnie wciągnęła i poruszyła - czasem śmiałam się, a czasem nie mogłam powstrzymać łez. Podobało mi się w książce to, że mamy aktualne wydarzenia na przemian z kartkami z pamiętnika - dodaje to historii głębi i pozwala jeszcze bardziej wciągnąć się w tę opowieść. A emocji tu nie brakuje. Autorka świetnie pokazuje, jak bardzo niektóre wspomnienia potrafią nas pochłonąć, ale i jak trudno je odpuścić- pokazuje nam jaką wagę mają wspomnienia. Każde zdanie czułam, jakby było napisane specjalnie dla mnie. Bardzo poruszył mnie również wątek przyjaźni między Brit i Audrey. Choć dziewczyny były pokłócone, ich relacja miała ogromne znaczenie dla Britt. W książce wręcz czuć tę pustkę po utracie osoby, z którą kiedyś dzieliło się najważniejsze chwile. Widzimy, jak ciężko jest zmierzyć się z przeszłością i niewypowiedzianymi słowami. Ten wątek pokazuje, jaki ślad w naszym życiu pozostawia po sobie przyjaźń. To trudna, ale bardzo prawdziwa część historii, która dodaje książce dodatkowej wartości. 
Znajdziemy tu trudne tematy, takie jak przemoc - więc książka jest przeznaczona dla czytelników +16 - ale znajdziemy także sporo wartościowych przekazów. 
„Remind Me of Our Memories” przypomniała mi, jak ważny jest czas, bo nigdy nie wiesz, kiedy widzisz kogoś po raz ostatni. To książka, która zmusza do refleksji i uczy doceniać chwile. Odebrałam ją bardzo osobiście i będzie miała specjalne miejsce w moim sercu.

“Remind Me of Our Memories” - historia, która zostaje w głowie i sercu ⭐⭐⭐⭐/5 Kiedy zaczynałam czytać tę książkę, nie spodziewałam się, że aż tak mnie poruszy. “Remind Me of Our Memories” Julii Mroczek to historia pełna emocji, wspomnień i trudnych decyzji, które zostawiają ślad na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Muszę przyznać, że relacja między Britt a Nathanielem rozwija się trochę za szybko - chwilami miałam wrażenie, że wszystko dzieje się naraz i brakowało mi trochę oddechu, żeby bardziej poczuć ich więź. Mimo to nie można odmówić tej relacji intensywności i głębi, szczególnie gdy na pierwszy plan wchodzi motyw utraty pamięci - bardzo ciekawy i dobrze poprowadzony, bo dodaje całej historii tajemniczości i takiego uczucia, że wszystko może się zdarzyć. To, co najbardziej mnie poruszyło, to więź między Britt a Audrey. Ich relacja była piękna - prawdziwa, szczera, taka, której można pozazdrościć mimo, że dziewczyny po wyjeździe Britt się pokłóciły. Myślę, że każda z nas powinna mieć w życiu taką Audrey - osobę, z którą można dzielić wszystko i która zawsze jest obok, bez względu na wszystko i kupuje ulubione ciasta w każdy dzień miesiąca🫶🏻 Powinniśmy brać przykład z tego dużo dla siebie znaczyły. No i ten wypadek… Moment, w którym Audrey znika już na zawsze z życia Britt, był dla mnie ogromnie poruszający. Dał mi dużo do myślenia. Serio. Czasem odkładamy ważne rozmowy, bo myślimy, że jeszcze zdążymy. A prawda jest taka, że ta ostatnia chwila może nigdy nie nadejść. Ta książka przypomina, żeby mówić ludziom, co do nich czujemy, zanim będzie za późno. Polecam tę książkę każdemu, kto szuka historii z emocjami, łzami i ważnymi życiowymi lekcjami. To nie jest tylko opowieść o miłości - to też opowieść o stracie, pamięci i nadziei.

"Bałam się. Tak po prostu się bałam, że mogłabym się z kimś takim związać. Z kimś, to chociaż wcale mnie nie zna, ocenia mnie po rolach, które odgrywałam." 👠 Maggie zrobiła karierę w świecie filmu, jest powszechnie kochana do czasu aż wychodząc z samolotu ktoś próbuje ją zastrzelić. W tym właśnie w momencie w jej życie wkracza Kenneth, który nie jest zadowolony z tego, że ma zapewnić dziewczynie bezpieczeństwo. Ale to była zabawa, kiedy żadne z nich nie było zadowolone z faktu, że są na siebie skazani. No i na koniec pojawia się tajemniczy Lucky. 👠 Fabuła, która z początku wydawała mi się łatwa i przyjemna wciągnęła mnie w wątek wyjęty prosto z thrillera, gdzie ktoś poluje na główną bohaterkę i nie ma zamiaru przestać. Oczywiście autorka kompletnie zawróciła mi w głowie całą akcją a tym bardziej że pojawiła się tu wątek trójkąta miłosnego którego kompletnie nie mogłam rozgryźć i który raz za razem potrafił mnie zaskoczyć. 👠 "Lucky" to historia, która z pozoru wydaje się przewidywalna, ale im bardziej się w nią zagłębiałam coraz bardziej byłam zaskoczona tym w jaki sposób autorka kierowała bohaterami, ale i całą akcją. Fabuła została dobrze wykreowana, bohaterowie przedstawienie w ciekawy sposób, ale i też polubiłam to w jaki sposób Maggie na równi traktowała zarówno Kenneth i Luckyiego. Trochę byłam zawiedziona tym, że cała narracja prowadzona jest z perspektywy tylko głównej bohaterki przez co brakowało mi tego co myśleli pozostali bohaterowie. Zaskoczyło mnie zakończenie, ponieważ z jednej strony mogłoby się to wydawać, że historia została zakończona, ale z drugiej daje nam nadzieję na kontynuację.

𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚: Do „(Nie)widzialnych serc” trudno mi było na początku się przekonać przez trzecioosobową narrację, (która w moich gustach idzie jedynie w parze ze stylem pisania Marty Łabęckiej). Ciekawiła mnie sama fabuła i to, co może się wydarzyć dalej, ale bardzo opornie mi szła ta lektura. Możliwe, że to przez zastój, bo styl pisania Natalii już miałam okazję poznać i bardzo się z nim polubić. Byłam trochę zaskoczona, bo myślałam, że to będzie lekka młodzieżówka. (😭) Ta historia pokazała wiele przykrych tematów i problemów na każdym z bohaterów. To także książka o dorastaniu, przyjaźni, miłości i o tym, jak mimo największych trudności człowiek potrafi kochać, marzyć i wierzyć. Jedyne co mi się bardzo nie podobało to to, że nasza główna bohaterka tańczy…ale co ona tańczy? Tego nikt nie wie. Nie było ani jednego opisu dotyczącego ruchów, jakie wykonywała, oprócz „obrót” 🤨. Joy wraca do Galway pod pretekstem studiów, ale w sumie to na wykładzie jest raz. Nie było ani razu wspomniane, że ona się uczy. Studiuje prawo, a domyślam się, że to bardzo wymagający kierunek. Po protu były lekkie niedociągnięcia w fabule co mnie drażniło, ale na koniec średnio się zwraca na to uwagę. Joy Wilson to niesamowicie zagubiona bohaterka, a jej sentyment do dzieciństwa i miasteczka, w którym się wychowała, przykrywa jej patrzenie na to, jak wygląda rzeczywistość. Kocham moment, gdy w końcu dzięki Callumowi i swojej babci zaczyna wierzyć w siebie i zauważać, jak wielkie ma możliwości. Wątek relacji Jo z jej babcią był przeuroczy. Mam słabość do starszych ludzi i było mi strasznie przykro w momentach, gdy sama wnuczka Briget zauważała, że - faktycznie, czas niestety, się nie zatrzymał w Galway, a jej babcię dopadły oznaki starości. Callum — mój absolutny ulubieniec — jest wcieleniem czułości i wrażliwości. Chciałoby się go ochronić przed całym światem, a jego los łamał mi serce. Autorka pokazała, że życie z chorobą to nie zawsze heroiczna walka. Czasami to też ból, bezsilność i cicha rezygnacja. Ale jednocześnie w tej książce było mnóstwo piękna: w uczuciach, w drobnych gestach, w chwilach, które mimo wszystko mają smak zwycięstwa. Jeśli szukacie historii, która sprawi, że będziecie śmiać się przez łzy i zakochacie się w bohaterach z całego serca to zdecydowanie powinniscie sięgnąć po ten tytuł. „(Nie)widzialne serca” to książka, która was rozczuli, rozedrze serce na tysiąc kawałków i sklei je z powrotem, ale już trochę inaczej.

ᴊᴇꜱᴛᴇś ᴍᴏᴊᴀ. ɴɪɢᴅʏ ᴏ ᴛʏᴍ ɴɪᴇ ᴢᴀᴘᴏᴍɪɴᴀᴊ... _______ "Uwięziona. Bez wyboru" do drugi tom cyklu [Uwięziona] autorstwa Sylwii Kruk. Bezpośrednia kontynuacja #uwieziona która rozpoczyna się dokładnie w momencie zakończenia pierwszej część. Toksyczny główny bohater i dziewczyna wyrwana z bezpiecznego środowiska... Czy liczyłam na inny rozwój sytuacji pomiędzy tą dwójką? Bezapelacyjnie tak! Czy jestem zawiedziona? Nie... Autorka od samego początku solidnie miesza nam w głowie. Naprzemiennie ukazując podwójne oblicze Dragona! Facet jest totalnie odklejony od rzeczywistości a sposób, w jaki manipuluje młodziutką Luizą, momentami jest odrażający! Zaznaczam od razu, iż nie uważam tego za minus książki, a raczej za jej specyfikę. Relacja tej dwójki to idealny przykład toksycznego związku (jeśli to, co jest między nimi, można tak nazwać). Związku, który niebezpiecznie balansuje na granicy obsesji i obłędu. #uwiezionabezwyboru to mroczna historia, w której nie macie co liczyć na romantyczne momenty, tęczę i jednorożce... Nastawcie się na manipulację, strach i szok podczas czytania samego zakończenie! Bo to właśnie takie zwroty akcji sprawiają, że z niecierpliwością wyczekuje się kontynuacji...