Recenzje

Trójkąt i thriller erotyczny w jednym? Jestem na tak. Ale tylko jeśli taki rodzaj relacji jest odpowiednio prowadzony. A tutaj autorka poruszała się z wymaganą delikatnością i precyzją. Historia Megan jest z jednej strony przygnębiająca i przejmująca. Jej sytuacja rodzinna to koszmar każdego młodego człowieka. A obóz? Jakby nie było otworzył drzwi do wolności. Do bycia sobą. Ta kobieta postawiła wszystko na jedną kartę a splot wydarzeń niesamowite trzymał w napięciu. Red i Caden to mężczyźni pewni siebie. Znający swoją wartość. Zdeterminowani i charyzmatyczni. Dostali świetną mieszankę cech osobowości. Jakość ich charakteru jest warta uznania. Sceny uniesień zdecydowanie rozpalają do czerwoności. Odważne, pikantne, rozgrzewające i pobudzające wyobraźnię. Trafione w punkt i dobrane do bohaterów. Pikanteria jest. I to jaka! A wspomniany thriller? O tak. Autorka zdecydowanie widziała co robi tworząc właśnie taki a nie inny obraz chłopaków i ich codzienności. Pełen adrenaliny. Pełen emocji. Pełen nerwowego oczekiwania na to co się wydarzy. Trzyma w napięciu. Zwroty akcji powalają tak samo jak elementy zaskoczenia. Dla fanów lekkiego i przyjemnego stylu autorki to nie lada gratka. Zdecydowanie zachęcam do czytania. Poznajcie prawdę i zmierzcie się z finałem, na który nie jesteście gotowi! Polecam

„Jak miałam mu pokazać, że potrafię kochać, skoro sama nie miałam okazji poznać prawdziwej miłości?” 𐙚 "𝐃𝐞𝐬𝐭𝐫𝐨𝐲 𝐔𝐬" — Paulina Śmiech 𝐂𝐚𝐦𝐢𝐥𝐚 to młoda dziewczyna, która wyjezdża razem z bratem na studia prawnicze w Londynie. Dziewczyna na uczelni zaczyna korzystać z życia na nowo, poznając wiele osób, w tym 𝐄𝐯𝐚𝐧𝐚… chłopaka, który ma więcej tajemnic, niż 𝐂𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐚 by się spodziewała. Zaczynając czytać tą książkę, nie miałam żadnych oczekiwań. Liczyłam się, że jest to debiut + słyszałam różne opinie na jej temat, więc podeszłam całkowicie na luzie. Po przeczytaniu muszę powiedzieć, że podobała mi się historia 𝐂𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐢 i 𝐄𝐯𝐚𝐧𝐚 - mam parę minusów, jednak pomimo tego, dobrze się bawiłam podczas czytania. Sam styl pisania był okej, nic zachwycającego ale dobrze się go czytało. Był prosty, dlatego bardzo szybko przeczytałam cała książkę. Jedyne do czego się moge doczepić, to konstruowanie zdań… Momentami ciężko było mi się odnaleźć w tym, co kto mówi. Na szczęście, ta sytuacja nie występowała często. Odnośnie fabuły, była baaardzo obszerna. Sam pomysł uważam za świetny, jednak był on nie za dobrze wykonany. Akcja działa się bardzo chaotycznie, co czasem było męczące. Myślę, że książka jest owiele za krótka jak na taką fabułę, ponieważ wiele wątków było niedomkniętych, nierozwiniętych i zapomnianych po paru stronach. Główni bohaterowie byli fajnie wykreowani - o każdym z nich mogliśmy się dowiedzieć czegokolwiek, jednak myślę, że było za mało informacji o niektórych bohaterach. Szczególnie o takich kluczowych, którzy mieli ogromny wpływ na przebieg fabuły. Osobiście, chciałabym się o nich więcej dowiedzieć. Podsumowując, pomimo wszystkiego co wypisałam powyżej, nie żałuję przeczytania 𝐃𝐞𝐬𝐭𝐫𝐨𝐲 𝐔𝐬. Dawno nie czytałam tak tajemniczej historii. Jeśli lubicie książki, które są przepełnione plot twistami a chaotyczny przebieg akcji Wam nie przeszkadza, koniecznie sięgnijcie po tą pozycję 🖤 

Nawet nie wiecie jak się cieszę, że sięgnęłam po kolejną książkę tego słynnego duetu. Ostatnio byłam rozczarowana twórczością autorek a ta lektura okazała się bardzo miłym zaskoczeniem i powrotem do starego, dobrego stylu. Fabuła opiera się na schemacie udawanego związku. Zarówno Molly jak i Declan chcą w końcu zwrócić uwagę swoich sympatii a jak wiadomo nic nie motywuje bardziej niż zazdrość. Ale jak to zwykle w takich przypadkach bywa, udawane uczucie nie wiadomo kiedy przeradza się w coś więcej niż przyjaźń. Relacja między tych dwojgiem rozwija się naturalnie, powoli. Ich dialogi są pełne ciepła, troski ale i dobrego humoru. Polubiłam Declana od pierwszej chwili. Wręcz skradł moje serce kawałek po kawałku. I choć wydaje się facetem idealnym, jest zdeterminowany, zabawny, kreatywny, troskliwy, po prostu czarujący i świetnie gotuje, to jak się później okazało pod szerokiem uśmiechem skrywa swoje lęki i trudną walkę z podstępną chorobą. Czy to przekreśla jego szanse na wielką miłość? Moim zdaniem absolutnie nie. Myślę, że może trafić na listę książkowych mężów wielu czytelniczek. Choć w tej książce nie zabraknie ciepła i humoru to będzie również wiele smutnych momentów. Molly znajduje się w trudnym momencie swojego życia, który nie ułatwia jej oceny swoich uczuć. Mimo to styl autorek pozostał lekki i bez żenującego słownictwa co ogromnie mnie cieszy. Całość czytało się znakomicie a relacja pomiędzy głównymi bohaterami chwyta za serce, bo taka miłość zdarza się tylko raz. Oni byli po prostu dla siebie stworzeni niczym dwie połówki jabłka, pomarańczy lub innego owocu. Jeśli w ostatnim czasie, tak jak ja byliście zawiedzeni nowymi książkami tych autorek to polecam sięgnąć po ten tytuł. Mam nadzieję, że zachwyci was równie mocno jak mnie.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Natalki. Mimo że wcześniej nie czytałam żadnej książki spod jej pióra, od zawsze bardzo chciałam to zrobić. Nigdy jednak nie potrafiłam się za to zabrać. Wiedziałam, że zakocham się w jej książkach na milion procent — i naprawdę ogromnie się cieszę, że to właśnie (𝐍𝐢𝐞)𝐰𝐢𝐝𝐳𝐢𝐚𝐥𝐧𝐞 𝐬𝐞𝐫𝐜𝐚 były moją pierwszą przeczytaną książką od Natalki. Myślę, że lepiej trafić nie mogłam. Już od pierwszych stron trudno było się od niej oderwać. Styl pisania autorki jest niesamowicie przyjemny, dzięki czemu przez książkę dosłownie się płynie. Nawet nie zauważyłam, kiedy dotarłam do ostatnich stron tej przepięknej historii. Tym, co sprawiło, że historia 𝐉𝐨𝐲 i 𝐂𝐚𝐥𝐥𝐮𝐦𝐚 tak bardzo trafiła do mojego serca, był 𝐭𝐚𝐧𝐢𝐞𝐜, coś, co od małego jest mi niesamowicie bliskie. Ja również uciekałam do niego, by schować się przed swoimi problemami. Puszczałam muzykę, zamykałam oczy i zatracałam się w krokach, które wykonywałam. Taniec zawsze był moją 𝐧𝐚𝐣𝐰𝐢𝐞̨𝐤𝐬𝐳𝐚̨ 𝐦𝐢𝐈𝐨𝐬́𝐜𝐢𝐚̨, dawał mi mnóstwo szczęścia — dokładnie tak samo jak 𝐉𝐨𝐲 i 𝐂𝐚𝐥𝐥𝐮𝐦𝐨𝐰𝐢. Ich relacja z tańcem była czymś 𝐰𝐲𝐣𝐚̨𝐭𝐤𝐨𝐰𝐲𝐦. Od razu było widać, że to kochają. Cała historia przepełniona była wieloma emocjami. Radość, smutek, złość, wzruszenie… Mogłabym tak wymieniać i wymieniać. Mieszanka wybuchowa i jeden wielki rollercoaster. Ale mimo wszystko, to było tak piękne, że aż trudno to opisać słowami. To trzeba po prostu przeżyć. Aby zrozumieć, trzeba sięgnąć po tę historię i oddać jej całe swoje serce. Bohaterowie tej książki to postacie, o których aż chce się mówić. 𝐉𝐨𝐲 — ciepła, pełna zrozumienia bohaterka, która zachwyciła mnie swoją dojrzałością i spojrzeniem na świat. Mimo wielu przeciwności nie poddała się i zawalczyła o swoje. Bardzo cenię takie cechy w głównych bohaterkach. Myślę, że gdyby była prawdziwą osobą, bez problemu znalazłybyśmy wspólny język. 𝐂𝐚𝐥𝐥𝐮𝐦 natomiast to bohater, którego los wyjątkowo skrzywdził. Choroba, która odebrała mu wzrok, sprawiła, że zamknął się w sobie. Czytając o tym, jak wciąż nie potrafił się z tym pogodzić, sprawiło, że pękało mi serce. Musiał porzucić jedyną rzecz, która dawała mu radość — 𝐭𝐚𝐧𝐢𝐞𝐜. Nawet nie chcę sobie wyobrażać, ile musiał wycierpieć… Jego siła to coś, o czym naprawdę warto mówić głośno. Relacja tej dwójki od samego początku była absolutnie przepiękna. Z ogromną przyjemnością śledziłam, jak z każdym rozdziałem stawała się coraz głębsza. 𝐉𝐨𝐲 i 𝐂𝐚𝐥𝐥𝐮𝐦 bardzo siebie potrzebowali i boli mnie serca na samą myśl o tym, że los zabrał im tak wiele czasu. Zasłużyli na cały świat i jeszcze więcej. Uwielbiałam momenty, w których 𝐉𝐨𝐲 pomagała 𝐂𝐚𝐥𝐥𝐮𝐦𝐨𝐰𝐢 zrozumieć, że jego choroba nie czyni go gorszym — 𝐰𝐫𝐞̨𝐜𝐳 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐜𝐢𝐰𝐧𝐢𝐞. Była przy nim wtedy, gdy on sam w siebie wątpił. Ich 𝐦𝐢𝐈𝐨𝐬́𝐜́ to coś, czego bardzo chciałabym kiedyś doświadczyć. A zakończenie? Chyba nikogo nie zdziwi, jeśli powiem, że moje serce pękło na milion kawałeczków. Spodziewałam się, że może tak się skończyć, ale nic ani nikt nie mógł mnie na to przygotować. Ostatni rozdział dosłownie mnie pokonał. Dusiłam się łzami. Do tej pory nie potrafię się z nim pogodzić… Na samą myśl mam łzy w oczach. (Nie)widzialne serca, to historia o czasie, którego nie da się cofnąć, o ucieczkach i powrotach, o momentach, na które można czekać całe swoje życie. Każdy zasługuje na to, aby ją poznać i pokochać. Zdecydowanie muszę nadrobić wszystkie książki od Natalki.

,, Nigdy nie pozwolę ci odejść.” Miłość. Nie zawsze przynosi nam wszystko co dobre. Luizie nie przyniosła. Ale czy uczucia Dragona można nazwać miłością? Na swój sposób tak. Nie może bez niej żyć, wariuje gdy nie ma jej obok, nie może spać ani rozsądnie myśleć. Pragnie jej duszy, ciała i… tego, żeby została jego żoną. Są to jednak bardzo toksyczne uczucia. Bo czy Luiza tego chce? Zdecydowanie nie. Przetrzymywana wbrew woli desperacko próbuje wydostać się z rąk potwora. Bo tym właśnie Dragon jest. Bezwzględnym i kontrolującym potworem. Swoje potrzeby przedkłada ponad wszystko. Dlaczego on ma cierpieć? Bez Luizy byłby strasznie nieszczęśliwy. Nie zapomnijmy też, że przecież mogła trafić gorzej. Dragona zarówno się kocha jak nienawidzi, z większym naciskiem na ,, nienawidzi”. Jestem pewna, że wiele osób widząc ten tytuł jak i poprzedni, myśli ,, kolejna książka, w której niewolnica zakochuje się w swoim oprawcy i na jego widok ma mokro w majtkach.”, otóż właśnie nie. Też sięgając po pierwszy tom miałam takie obawy, ale autorka bardzo mnie zaskoczyła. Mimo, że minęły dwa tomy, Luiza dalej chce się od niego uwolnić. Owszem, pojawiło się jakieś przywiązanie, ale nie jest to na tyle silne, by chcieć przy nim być z własnej woli. Pragnie wolności, powrotu do swojej rodziny i chłopaka. By znów móc beztrosko żyć. Jedno jest pewne, nawet gdyby udało się jej wrócić do domu, ( szansa jest bardzo niewielka, Dargon do tego nie dopuści) już nic by nie było takie same. Ciężko zliczyć ile nasza Luiza nabawiła się traum, ale zapewniam, że naprawdę wiele. Koszmary już teraz często nawiedzają jej sny, na wolności na pewno by się utrzymywały. Wesoła dziewiętnastoletnia dziewczyna już nigdy nie odzyska dawnej siebie. Czy to powstrzymuje ją od wszelkich prób ucieczki? Nie. Co ma niestety swoje negatywne konsekwencje. Szczerze mogę z czystym sercem stwierdzić, że historia Luizy na zawsze utkwi mi w pamięci. To jeden z najlepiej napisanych darków jakie w swoim życiu przeczytałam. Mroczny, niespodziewany i ściskający za serce. To co najbardziej lubię w tej książce, to fakt, że nigdy nie wiem co zaraz się wydarzy. Zdecydowanie nie jest to książka przewidywalna. I co najważniejsze wywołała we mnie masę emocji, a niektóre dalej we mnie siedzą. Proszę jednak, żeby każda osoba chcąc sięgnąć po tą historię, zapoznała się z ostrzeżeniami i zastanowiła się czy książka na pewno jest dla niej odpowiednia. Zarówno pierwszy jak i drugi tom zawiera mocne, brutalne sceny, manipulacje i chorą obsesję Dragona. Ja w takich książkach czuję się właśnie najlepiej, z świadomością, że to fikcja literacka. Po takim zakończeniu z niecierpliwością będę czekać na finał.🖤