Recenzje

Nie spodziewałam się, że ta książka tak bardzo mnie poruszy. To nie jest zwykły romans - to historia pełna emocji, wzruszeń i momentów, które zapadają w pamięć. Christopher to bohater, którego nie da się nie pokochać, a jego relacja z główną bohaterką jest po prostu cudowna. Autorka stworzyła coś naprawdę wyjątkowego - gorąco polecam!

“Jego oczy nie wyrażały niczego, jakby był pozbawiony jakichkolwiek uczuć. Tylko ciemność.” Właśnie spełniło się marzenie Emily, dostała list z gratulacjami, że została przyjęta na Harvard. Tylko jej rodzice nic o tym nie wiedzieli, a ona nie wiedziała, jak im to powiedzieć, bo wiedziała, że nie będą zachwyceni. Bo w świecie mafii rola Emily była już od dawna ustalona, tylko że ona miała nadzieje, że jednak nie będzie zmuszona do małżeństwa bez miłości. Ale jej nadzieje szybko zostały rozwiane, a marzenia przepadły. Bo ktoś postanowił właśnie upomnieć się o nią i o wypełnienie umowy, która została podpisana wiele lat wcześniej. Antonio nazywa się diabłem i nie jest mu na rękę małżeństwo, ale musi się na nie zgodzić, by przejąć władzę po ojcu. Ani Emily, ani Antonio nie jest na rękę to, co właśnie ma nastąpić. Ich plany właśnie zostały pokrzyżowane, a oni nie mogą z tym nic zrobić. Czy ich niechęć do siebie i ciągłe kłótnie mogą się przerodzić w uczucie? Co tak naprawdę kryje się za ich ślubem? Mafia, aranżowane małżeństwo, niechęć, kłótnie, niebezpieczeństwo, kłamstwa, intryga i pożądanie. Na pierwszy rzut oka jest to zestawienie, które mogłoby zakończyć się z dużym zainteresowaniem fabułą i historią, lecz niestety rzeczywistość okazała się inna. Chociaż elementy związane z mafią były interesujące, angażujące, brutalne i wzbudzające poczucie strachu oraz niepewności, relacja między głównymi bohaterami była niewystarczająco rozwinięta. Brakowało chemii i głębszej relacji, która nadawałaby ich relacji autentyczności i intensywności, a także brakowało emocji, które poruszałyby czytelnika. Postać Antonio była dobrze skonstruowana i jego zachowanie nie drażniło mnie; był zgodny z charakterystyką swojej roli. Natomiast Emily od samego początku budziła moją irytację, a jej postępowanie często wydawało się dziecinne i irytujące. Mimo że czasami czytanie powieści się przeciągało, zakończenie było niespodziewane i zaskakujące.

„It’s my pleasure Miss Emily” to romans mafijny, o którym długo nie da się zapomnieć. Nie chodzi tutaj nawet o samą treść, ale o zakończenie, którego w żadnych snach spodziewać się nie można. Tytułowa Miss Emily to osiemnastoletnia córka włoskiego mafioza Alessandra Cavallo. Dziewczyna marzy o pójściu na Harvard i dzięki jej poświęceniu nauce, dostaje od uczelni pozytywną decyzję. Niestety okazuje się, że jedyne, co może w życiu osiągnąć, to zostanie żoną chicagowskiego bossa - Antonio Rizzo. Z kolei mężczyzna jest typem playboya. Bez problemu zgadza się na ślub z Włoszką, jednak nie bierze tego na poważnie. Antonio traktuje to raczej jak wypełnienie obowiązku. Oboje początkowo są do siebie zdystansowani, ale powoli zaczynają się dogadywać. W końcu trzeba się lepiej poznać przed zamążpójściem. Jeśli chodzi o tych bohaterów, to jestem jak najbardziej na tak. Oboje świetnie pasowali do fabuły, mieli swoje charaktery, ale też wyczuwalne emocje i uczucia. Musieli się szybko poznać i trochę bałam się, czy nie będzie zbyt dynamicznie. Na szczęście okazało się, że autorka postawiła na stopniowe topienie występującej między nimi góry lodu. Fabuła jest dobrze wymyślona, niby jest to temat modny, niby jest już tego na rynku dużo, ale dało się wyczuć powiew świeżości. Nie było banalnych treści, czy dialogów. Po prostu płynna, logiczna i spójna akcja, dzięki której dobrze się to czytało. Nie jestem tylko przekonana do scen łóżkowych. Owszem, autorka tutaj nie owijała w bawełnę, co można by było uznać za duży plus, ale może nie do końca dobrze to wypadło z osiemnastoletnią dziewczyną, która wszystkim się denerwuje i nie jest przygotowana na tego typu rzeczy. Tam oprócz zwykłych zbliżeń, można było trafić na coś bardziej wyuzdanego. Książki tego typu są specyficzne, podkoloryzowane i często zakłamane, żeby dobrze się je czytało i dlatego moim zdaniem te dosadne opisy tutaj nie pasowały. Podsumowując, książka jest naprawdę dobra. Autorka ma lekkie pióro, treść jest prosta, a fabuła wciągająca. Zakończenie mnie zmiotło z planszy, tylko nie wiem, czy byłam bardziej rozczarowana, czy zdziwiona. Polecam Wam tę powieść, jest ona jedną z tych bardziej realistycznych, jeśli chodzi o romans mafijny. 8/10

Długoletnia znajomość i wakacyjna przygoda. Pytanie jest jedno. Czy uda się wyleczyć złamane serca i czy będzie to tylko przyjaźń? Poznajemy Noelle i Archiego na dwóch etapach ich życia. Pierwsza część książki, która niestety nie skradła mojego serca, opowiada o ich młodości i nie zawsze łatwych wyborach. Dowiadujemy się, że Archie jest pod presją ojca, a Noelle ma trudności z nawiązywaniem relacji. Druga część, którą uwielbiam, pokazuje już dojrzałych bohaterów po przejściach, którzy mają swoje rodziny i są szczęśliwi. Ale czy na pewno? Jest to historia pełna wakacyjnego klimatu, rozterek życiowych i pięknych wspólnych chwil. Coś co szczególnie mi się spodobało, to poruszony w niej temat zaczerpnięcia pomocy u psychologa, o którym zdecydowanie powinno się mówić więcej. Autorka świetnie opisała jak los bardzo wpływa na życie i często podkłada kłody pod nogi. Bohaterowie długo nie mogli do siebie dotrzeć, ale przecież stara miłość nie rdzewieje. Myślę, że na pewno sięgnę po inne książki autorki.

Jak mam być szczera, pierwsze, co zauważyłam, to bardzo mała czcionka naprawdę mnie to zaskoczyło i przez chwilę miałam wrażenie, że czytam tą książkę na siłę, ale naprawdę szybko wciągnęłam się w historię i przestało mi to kompletnie przeszkadzać. Moim ulubionym momentem w całej książce było poznanie dyrektora szkoły przez główną bohaterkę Avy. Ta sytuacja zapadła mi w pamięć i mam przeczucie, że zawsze będę kojarzyć tę książkę właśnie z nią. Ta sytuacja była kompletnie nie przewidywalna. Milan bohater, który jak coś powie, to nie da się wytrzymać ze śmiechu. Na początku chciałam napisać, że to typowy bad boy, bo naprawdę takim na początku był, ale tak szczerze… on tylko próbował się nim stać. Przy Avie był zupełnie innym człowiekiem. Od pewnego momentu zaczęłam mu naprawdę współczuć . Od mniej więcej połowy książki zaczęło mi go być po prostu szkoda, bo widać było że naprawdę starał w relacji z Avy. Ava to totalnie moja idolka - nie boi się mówić, co myśli, i nie pozwala nikomu wejść sobie na głowę. To, jak potrafiła odnaleźć się w każdej sytuacji, było po prostu niesamowite. Jej reakcje w nagłych sytuacjach, a zwłaszcza gdy kogoś poznaje… to jest po prostu idealne! Przez jej zachowanie kłopoty ciągną się za nią na każdym kroku, ale właśnie to sprawia, że jest taką interesującą postacią. Nie boi się ryzyka, nie waha się powiedzieć czegoś, co innym mogłoby wydawać się zbyt śmiałe. Główna para bohaterów nie była przesłodzona - mieli swój własny styl bycia. Ich wzajemne docinki za każdym razem wywoływały u mnie uśmiech na twarzy. Uwielbiam, kiedy relacja bohaterów nie opiera się wyłącznie na romantyzmie, ale również, zabawnych i autentycznych interakcjach. Ale niestety przez Avy pod koniec książki miałam już dość takiej zabawy kotka i myszki. Czytając książkę, nie miałam pojęcia, co wydarzy się dalej - wszystko było niespodziewane: kamień, impreza…