Recenzje

„Czarny kapturek" to debiut Karoliny, po który sięgnęłam z polecenia znajomej, która jest patronką tej książki. Dostajemy tu historię Kiary, która w niespodziewany sposób trafia do Magicznego Świata. Jak szybko się dowiadujemy ma to związek z zaklęciem szczęścia, który rzucił król wraz ze swoją babką. Równo z bohaterką dostajemy do wiadomości, że dziewczyna jest w tym świecie tylko wtedy gdy śpi w tym realnym. Od tego momentu rozpoczyna się jej podwójne życie, prawdziwe w którym jest pracującą dorywczo studentką oraz to drugie w magicznym świecie. Pierwsze wydarzenia w książce idą naprawdę ekspresowym tempem, wręcz zbyt szybkim. Zostaje nam wszystko wyłożone bez żadnych emocji, na czym niestety ta historia cierpi. Wydarzenia są niczym lista zadań „idź do...", „pogadaj z...", i nic poza tym. Przez ten czas o bohaterach dowiadujemy się tak niewiele, że ich charakter można określać jednym słowem. Koło 150 strony się to na szczęście zmienia, akcja staje się płynniejszą, nie ma przeskoków do ważnych wydarzeń, a bohaterów dostają głębi. To właśnie od tego momentu polubiłam kuzyna króla - Mattiasa, który swoim zachowaniem sprawiał że się uśmiechałam. Ta 150 strona to też trochę punkt kulminacyjny od którego zaczyna dziać się coś więcej niż tylko przebieg dni. Dostajemy wyznania miłosne, rebelię, ucieczkę i pełno kłamstw! Po przebrnięciu przez ciężki początek, książka staje się naprawdę przyjemna, czyta się ją lekko, a wydarzenia porywają z każdą stroną. Wszystko po to by zakończenie zmiotło nas z planszy i sprawiło, że książka nie wyjdzie tak łatwo z głowy. Myślę, że jeśli ktoś chce poczytać coś lekkiego to śmiało mogę polecić tą książkę. Sama również będę teraz czekać, z nadzieją na kolejny tom i kontynuację bo to zakończenie mnie tak szybko nie opuści.

„Klątwa” od Marissy Meyer to drugi tom, bezpośrednia kontynuacja „Złotego”, retellingu baśni braci Grimm pt. „Titelitury”. Tak naprawdę do ostatniego rozdziału byłam przekonana, że ta seria ma być trylogią i przeżyłam niemały szok, czytając to zakończenie i podziękowania od autorki, a tym samym dowiadując się, że to jednak dylogia. Jako czytelniczka przeżyłam więc przynajmniej jedno zaskoczenie. Wyszłoby trochę słabo, gdyby jednocześnie było jedynym. Ale nie. Autorka poprowadziła tę historię tak, że podobnie jak w przypadku pierwszego tomu, niemal od razu przepadłam w tym mrocznym, baśniowym świecie. Pełnym magii, tajemnic, ciemności i miłości, która została uwięziona w murach zamku Adalheid i… W sercach Serildy i Złotego. W sercach, których oboje już przecież nie mieli. Zostały im jednak wspomnienia ich nocnych zwierzeń, umów i bliskości. „Nie jestem jego. Nigdy nie będę jego. Ale nadal pragnę być twoja.” Przeszłość… okrutnie wymazywana przez bezwzględnego Króla Olch, który był w stanie zrobić wszystko, aby przywrócić do życia swoją ukochaną. Nawet kosztem setek, tysięcy innych żyć. Jak stanąć do walki z kimś, kto nie boi się już stracić niczego, co ma? A najważniejsze: Jak z nim wygrać? Bo przegrana oznacza coś znacznie gorszego niż śmi3rć. To pozostawienie świata pod rządami bezlitosnych władców, to wieczne działanie klątwy rzuconej przed wiekami na zamek, to niekończące się łowy, niebezpieczeństwo i cierpienie. A przede wszystkim… to odejście w zapomnienie. Przed bohaterami jedno z najtrudniejszych dotychczasowych wyzwań i zarówno Serilda, jak i Złoty, muszą odnaleźć w sobie ogromne pokłady siły i odwagi, aby przypomnieć sobie kim są i kim byli, aby móc pokonać Króla Olch, aby stawić czoło swoim własnym lękom. „Nie potrafię obronić cię wtedy, gdy jest to naprawdę potrzebne.” Jestem pod wrażeniem tego, co udało się wyczarować autorce z inspiracji dziewiętnastowieczną baśnią - Marissa Meyer napisała „Titelitury” na nowo, zachowując tym samym ten mroczny, złowrogi klimat. Dylogia jest nim dosłownie przesiąknięta - już od pierwszej strony czuć niepokój i ma się wrażenie, że coś złego lada chwila się wydarzy (na pewno znacie taki stan). Stylistyka powieści też jest zachowana w takim specyficznym, baśniowym klimacie, co bardzo mi się podobało. Po prostu czułam, że czytam coś innego niż na co dzień i przez to też łatwiej było mi się wciągnąć w fabułę i wyobrazić sobie mury przeklętego zamku, dynamikę łowów czy wygląd i umiejętności wszystkich magicznych stworzeń. Zarówno „Złoty”, jak i „Klątwa” mają to do siebie, że momentami opisy bywają nieco rozwleczone, ale myślę, że to poniekąd urok tego typu książek - w baśniach akcja też nie pędzi na łeb na szyję, a dużą rolę odgrywa samo przedstawienie otaczającego świata i ważnych postaci. Nie nudziłam się przy czytaniu, a dodatkowo mam wrażenie, że w „Klątwę” zaangażowałam się bardziej niż w pierwszy tom. A co do zakończenia… Cóż, przeżyłam jedno poważne załamanie nerwowe, ale na swoją obronę mam to, że cały czas myślałam, że przed nami jeszcze jedna część. Nie miałam pojęcia, jak autorka zamierzała to wszystko odkręcić, a teraz wszystko już wiem i czuję się usatysfakcjonowana. W moim odczuciu ta dylogia ma to wszystko, co dobry retelling mieć powinien i jeżeli lubicie od czasu do czasu sięgnąć po coś w zupełnie innym klimacie niż książki, które czytacie na co dzień, to zachęcam do zapoznania się ze „Złotym”. Dajcie się wciągnąć do tej mrocznej, pełnej tajemnic i klątw baśni, a być może przeżyjecie coś wyjątkowego, o czym nie zapomnicie na długi czas.

„Ruby. Bloody Valentine” - mroczna, wciągająca i pełna emocji! Jeśli szukasz książki, która pochłonie Cię od pierwszej do ostatniej strony, „Ruby. Bloody Valentine” od Fortunateem jest strzałem w dziesiątkę! To historia, która łączy mroczny romans, tajemnicę i napięcie, a do tego ma ten niepowtarzalny, hipnotyzujący klimat. Ruby to bohaterka, której nie da się łatwo zaszufladkować. Jest silna, ale jednocześnie pogubiona, a jej relacja z Valentine’em to prawdziwy rollercoaster emocji - pełen napięcia, chemii i niebezpiecznej fascynacji. Ich historia to nie jest klasyczna love story, a coś o wiele bardziej intensywnego i nieprzewidywalnego. Fortunateem pisze w sposób, który sprawia, że czujesz ten klimat na własnej skórze - deszczowe noce, tajemnicze zaułki i świat, w którym miłość potrafi być równie piękna, co destrukcyjna. Do tego dialogi są naturalne, akcja trzyma w napięciu, a bohaterowie są pełni emocji i tajemnic. „Ruby. Bloody Valentine” to książka, którą się pochłania, a potem długo nie może zapomnieć. Jest mroczna, intensywna i wciągająca - idealna dla tych, którzy lubią historie z pazurem i nieoczywistym romansem. Jeśli lubisz klimaty tajemnicy, niebezpiecznych uczuć i historii, które sprawiają, że serce bije szybciej - koniecznie sięgnij po tę książkę!

Wiecie, że kocham książki związane ze zbrodnią lub psychologicznym portretem postaci. Kocham analizować postacie i próbować wraz z bohaterami odgadywać osobę winną. Dlatego od razu po przeczytaniu opisu tej książki byłam zaintrygowana i pewna, że w końcu ją przeczytam. Miałam też duże oczekiwania do romansu, który w opisie zapowiadał się naprawdę dobrze. Od początku byłam zaangażowana w fabułę i z zainteresowaniem ją śledziłam, jednak po czasie mój zapał do tej książki malał i później chciałam jak najszybciej ją skończyć by dotrzeć do punktów kulminacyjnych. Moim głównym zarzutem do tej książki jest relacja między Audrey i Kaydenem. Odczułam w niej pewien przymus. Nie czułam pomiędzy nimi chemii. Bardzo mnie odrzucała ta relacja i nie mogłam czytać dalszych opisów o nich. Wątek kryminalistyczny był już ciekawszy i podobało mi się jego rozwiązywanie. Mam wrażenie jednak, że nie jest on do końca skończony więc ogromnie liczę na drugą część tej powieści (julka patrzę na ciebie!!!) Zacharian to moja ulubiona postać. Bardzo bardzo chciałabym więcej o nim usłyszeć i poznać jego przeszłość i myśli. Zdecydowanie urozmaicił on książkę. Jest on niesamowicie intrygującą postacią i ma on w sobie coś co przyciąga czytelnika. Gdybym miała opisać całą tę książkę to bez wachania powiedziałabym że jest ona porąbana. Ci bohaterowie, ta sprawa, relacje między bohaterami. Nigdy nie czytałam książki z tak dobrą manipulacją czytelnikami. Julia owinęła nas wokół palca i sprawiała, że już nie wiedzieliśmy komu wierzyć. No nie powiem że nie chciałabym przeczytać więcej o dziadkach, może innej sprawie albo Zacharianie. Podsumowując, ta książka ma bardzo dobrze prowadzony wątek sprawy kryminalnej. Jest on naprawdę głęboko przemyślany i nigdy nie przewidziałabym winnej osoby. Niestety relacja między bohaterami bardzo mi się nie podobała przez co przez część książki ciężko było mi przejść, jednak nie eliminowałam przez co całej książki i bardzo się z tego cieszę bo końcowo była ona dobra.

Książka Moja Maddie to idealny przykład tego, jak mimo wszelkich starań ze strony najbliższych czasami nie jesteśmy w stanie pójść dalej właśnie przez traumy z przeszłości. Flame nie miał łatwego życia i bardzo się to na nim odbija mimo pełnego wsparcia Maddie i jego braci z gangu. Bardzo mi się podoba to, że Flame jest bardzo złożonym bohaterem i czytając jego perspektywę czuje się, że on postrzega świat w inny sposób niż reszta ludzi. Maddie też doświadczyła ogromnej traumy, jednak ona radzi sobie z nią zupełnie inaczej co naprawdę mi się podoba, bo mamy dwie różne perspektywy osób po przejściach i jak one do tego podchodzą. Podobał mi się również wątek Asha, brata Flame’a i nie mogę się doczekać na jego oddzielną historię. Bardzo polecam całą serię jednak najbardziej książki o Maddie i Flame’ie ponieważ to moi ulubieńcy.