Recenzje

Lubicie książki ze zjawiskami nadprzyrodzonymi, np. z demonami i innymi zjawami? Jeżeli tak to uważam, że "Klątwa", czyli kontynuacja książki "Złoty" jest idealna dla was. W tej części poznajemy dalsze losy Serildy, lecz w trochę innym wydaniu. Jak już wiemy ona nie żyje, ale tylko jej ciało jest martwe, za to jej duch wydostał się z ciała i teraz błądzi po zamku Erlkinga. Dziewczyna miała urodzić władcy potomka, dlatego mężczyzna nadal jej tytuł dziedziczki tronu. Jednak wszystko z dnia na dzień staje się coraz bardziej skomplikowane, na jaw wychodzą kolejne kłamstwa Erlkinga, a Złoty, chcę być po stronie Serildy. Jak to się wszystko zakończy? Czy władca osiągnie swój cel i dokona straszliwej zemsty? Tego już musicie dowiedzieć się sami. To była na prawdę dobra książka. Dla mnie zdecydowanie na plus był działający tutaj świat. Wiele tajemnic, niedopowiedzeń i... duchów. Bardzo podobało mi się to, że te stworzenia grają praktycznie główną rolę. Jestem fanką naszej głównej bohaterki - Serildy. Uważam, że jest bardzo dobrze wykreowana. Jest waleczna i dążąca do wyznaczonego sobie wcześniej celu, nawet jeżeli miałaby być to droga po trupach. Styl pisania autorki jest wciągający, lekki, a jednocześnie z dozą tajemnicy. Myślę, że tą książkę można opisać sformułowaniem "spodziewaj się niespodziewanego", bo dosłownie niegdy nie wiadomo co nas czeka na następnej stronie. Akcja toczy się cały czas, nie zwalnia, co też sprawiło, że nie dało się odłożyć tej książki.

Ostatnia szansa, aby zmienić przeznaczenie właśnie mija Noelle i Archie znają się od lat, gdyż ich rodzice się przyjaźnią, a nawet mieli wspólny dom letniskowy. Początkowo było to trudne, szybko jednak się zaprzyjaźnili, ale lato zawsze się kończy. Teraz nie było inaczej. Relacje na odległość nie są łatwe przyjaźń jednak może przetrwać. Ale coś więcej? Można kochać kogoś kto jest daleko, ale czy da się coś zrobić? Co będzie kiedy znowu się spotkają? Bardzo uczuciowa, romantyczna, burzliwa książka. Obejmuje wątki relacji na odległość, drugich szans i jest bardzo ciekawe.

Książka ta jest pisana z dwóch perspektyw. Główni bohaterowie to Wren i Dax. Dziewczyna jest świetna w tym co robi (masaże relaksacyjne), jej pasją jest muzyka oraz gra na wiolonczeli. Natomiast Dax to biznesmen z problemami. Gdyby nie jego przybrany syn (Rafe) pewnie nigdy by nie spotkał Wren.. "Moody. Historia jednego masażu" jest napisana w stylu amerykańskim :) Bohaterowie z łatwością poruszają różną tematykę. Tą pozycję sprawnie, szybciutko się czyta. Tematyką w tej książce jest relacja między głównymi bohaterami oraz walka ze swoimi uczuciami. Więź między tymi dwoma postaciami to tak można powiedzieć zakazany owoc.. Czy prawdziwe uczucie przetrwa rozłąkę? Czy warto poświęcić własne szczęście dla innych? Dowiesz się po przeczytaniu tej książki! Myślę, że warto przeczytać :)

Świat w obecnych czasach zmienia się nieustannie i dotyczy to praktycznie każdej dziedziny życia. Dynamika tych zmian może budzić zaciekawienie, zachwyt, a z drugiej strony obawy i jest też źródłem wielu pytań na które człowiek poszukuje odpowiedzi. Zarówno pozytywny jak i negatywny proces przekształceń sfery gospodarczej, przestrzennej czy egzystencjalnej w Polsce w ostatnich stu latach najbardziej jest widoczny chyba na Górnym Śląsku, kolebce przemysłu górniczego, który szuka swojej nowej drogi funkcjonowania. Miejsc będących świadkami industrialnej historii ziem tego regionu jest całe multum. Wiele z nich jest już opuszczonych, zapomnianych, są też miejsca niestety nieistniejące. Ale to nie znaczy, że zamilkły. I dobrze, bo rozwój i zmiany są potrzebne, ale budując przyszłość należy pamiętać o przeszłości, zachowując dziedzictwo tego, co kiedyś było nieodłącznym elementem przestrzeni i życia danego regionu. Jeśli nie zawsze jest to możliwe w formie ciągle funkcjonujących obiektów, to chociaż poprzez kultywowanie pamięci o tym co gdzie było i kto na to wszystko miał wpływ. Dbałość o to, aby ze wspomnianego dziedzictwa pozostało jak najwięcej, choćby w formie opowieści czy skrupulatnego dotarcia do materiałów źródłowych traktujących o ich losach, leży głęboko w sercu Kamila Iwanickiego - autora książki pt.: „Śląsk, którego nie ma”. Publikacja ukazała się w Wydawnictwie Editio należącym do Grupy Wydawniczej Helion. „Śląsk, którego nie ma” jest reportażem, który można scharakteryzować jako wołanie o poszanowanie i niedopuszczenie do zapomnienia i całkowitej ruiny tego, co Górny Śląsk kształtowało w czasach industrialnych od XIX wieku. Autor zresztą sam podsuwa trafne przykłady (z obszaru Niemiec) jak da się interesująco zagospodarować poprzemysłowe tereny już niepełniące swojej podstawowej funkcji. Nieśmiało także i w Polsce zaczyna się to dziać, ale Kamil Iwanicki na kolejnych stronach publikacji ukazuje jak poprzez delikatnie mówiąc - niezbyt trafne decyzje urzędnicze w miastach województwa śląskiego, zaprzepaszczano szanse na udane rewitalizacje obiektów industrialnych, które to dziś mogłyby służyć w celach kulturalnych, sportowych czy naukowych. Zamiast tego bezdusznie burzono, stawiając w zamian nowoczesne wieżowce nienawiązujące swoim wyglądem do wieloletnich tradycji danego miejsca. A dotyczy to nie tylko hut, szybów górniczych, pałaców, ale i cmentarzy przekształcanych w parki. Uwagę zwraca starannie dobrana i opisana dokumentacja fotograficzna, w skład której wchodzą ujęcia wykonane przez autora książki oraz zdjęcia m.in. z zasobów Narodowego Archiwum Cyfrowego. Dają one wizualny obraz tego, co mamy przedstawione barwnym słowem, a jest to tak ważne przy poruszaniu ważnej i często trudnej tematyki. Trudnej, bo reportaż oprócz miejsc kiedyś fizycznie istniejących lub dziś już tylko dogorywających swojego losu, skupia się też w dużej mierze na ludziach i grupach społecznych mocno wpływających na tożsamość i byt Śląska w różnych czasach. To Ślązacy, Polacy, Niemcy, Żydzi. To wydarzenia z czasów II wojny światowej, która odcisnęła swoje piętno także i w tym regionie. Historia pokazała, że czasem zawieruchy dla Śląska były nie tylko dwie straszliwe wojny, ale praktycznie cały XX wiek. Plebiscyty, migracje, restrukturyzacje, modernizacje, polityka, przemiany. Tak wiele na tak stosunkowo niewielkim obszarze. W pełni zasłużyło to na reportaż jaki stworzył Kamil Iwanicki. Reportaż będący dla nas solidnym materiałem i lekcją o tym, że aby budować swoją przyszłość należy zachowywać szkielet tego, co pozwoliło nam dojść do miejsca w którym dziś jesteśmy. Bo kim będziemy bez dziedzictwa i tożsamości?

ocena: ✩✩✩✩ / 5 ᴘᴜᴄᴋ ʟᴜᴄᴋ byłam bardzo ciekawa i wyczekiwałam na tę premierę. Parę miesięcy miałam okazję czytać ᴘᴜᴄᴋ ᴍᴇ ᴜᴘ z tego samego uniwersum i pamiętam, że bardzo mi się podobało i super spędziłam czas. Tak więc liczyłam, że ta książka okaże się równie przyjemna. Schemat jest dość podobny jak w poprzedniej książce. Mamy hokeistę i bohaterkę, która ledwo wiąże koniec z końcem. W wyniku pewnych wydarzeń zaczyna dla niego pracować, a potem przychodzi im udawać parę. Nie przeszkadzało mi to jednak. Taki rodzaj romansów jest dla mnie jak najbardziej w porządku. Od razu się wkręciłam i cieszyłam się tą historią. Była taka urocza i pełna komfortowych scen. Główną parę bohaterów bardzo polubiłam i im kibicowałam. Bardzo poruszyło mnie jak Daphne przez całe życie była źle traktowana i w końcu natrafiła na Mavericka, który traktował ją z ogromnym szacunkiem, na który w pełni zasługiwała. W trakcie czytania miałam wrażenie, że czegoś w tej książce brakuje. Czułam taką lukę. Pierwsza połowa książki skupiała się głównie na Daphne i na tym przygotowywaniu posiłków Maverickowi. Nie mieli zbyt wiele takich bardziej romantycznych interakcji, a jeśli były np. wyjście na kolacje to nie zostawało to opisane, tylko pominięte. Przez to poczułam się zaskoczona, gdy Daphne wyznała, że jest w nim zakochana, a z mojej perspektywy nie miała tak naprawdę za co oprócz tego, że był dla niej miły. Jako hokejówka wypada w porządku. Jest kilka scen z meczów Nafciarzy, chociaż nie ma zbyt wiele opisów, ale to z uwagi na to, że cała książka jest z perspektywy wyłącznie Daphne, a ona o tym sporcie nie miała zbyt dużego pojęcia. Na końcu książki są dodatki w postaci rozdziałów z perspektywy Mavericka i początkowo byłam zachwycona, bo chciałam zobaczyć wszystkie te etapy, gdy on się w niej zakochiwał, ale nie dostałam tego za bardzo.Rozdziały były bardzo krótkie i po prostu opisane jego oczami, ale nie było zbyt wiele opisów jego uczuć i po przeczytaniu miałam wrażenie, że totalnie nic mi to nie dało i po prostu przeczytałam niektóre sceny dwa razy. Fajnie by było, jakby zamiast tego zostały opisane sceny, których w książce nie było np. przebieg tej kolacji lub podwójnej randki. Twórczość Ludki jest czymś bardzo przyjemnym i lubię od czasu do czasu, sięgnąć po jej książki. Są dość schematyczne, a postacie podobne, ale wciąż jest to super rozrywka i ja zdecydowanie potrzebowałam takiej książki do zarwania nocki. Ja zdecydowanie polecam, zwłaszcza dla fanów pióra autorki. Komfort gwarantowany!