Recenzje

Zwodniczy los Penelope Ward to świetna książka z wydawnictwa @editio.red. Noelle Benedict znała Archiego Remingtona od lat. Razem spędzili dużo czas w przeszłości . Łączyła ich przyjaźń . Oboje dawali sobie wsparcie. Mimo zażyłości ich drogi rozeszły się na wiele lat by znowu połączyć po wielu latach w zupełnie inny sposób. Czy uczucie sprzed lat było wstanie wygasnąć? Jest to piękna książka o uczuciach , gdzie czyta się ją jednym tchem. Dodatkowo bohaterowie są świetnie wykreowani i super przedstawieni.

Jeśli dziewczyna urodzona po drugiej stronie Brynicy zaczytuje się w książkach o Śląsku, to znaczy, że mamy do czynienia z literaturą wyjątkową. Taką, która ocala od zapomnienia to, co niegdyś konstytuowało istotę śląskiej tożsamości. Raz są to familoki, a innym razem industrialne budynki, które stopniowo znikają z mapy śląskich miast. O przestrzeniach naznaczonych poczuciem braku opowiada „Śląsk, którego nie ma”, czyli najnowsza pozycja z dorobku Kamila Iwanickiego, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Editio, przy współpracy z Wydawnictwem Bezdroża. Absolwent studiów śląskich, silesianista i badacz historii Górnego Śląska odkrywa przed czytelnikiem swój warsztat pracy. Dostrzega w śląskim krajobrazie to, co przez innych pomijane, niedoceniane i niszczone. Bada historię tych miejsc i artefaktów, by przekonać się, co doprowadziło do wymazania ich ze śląskiego krajobrazu. I tak przedmiotem analiz Iwanickiego stały się m.in. pałac w Świerklańcu zwany Małym Wersalem, cmentarze ewangelickie wielu śląskich miast a nawet powstały w czasach PRL dworzec w Katowicach nazywany Brutalem z Katowic, którego niepowtarzalny klimat kojarzy mi się ze studenckimi czasami spędzonymi w stolicy woj. śląskiego. Dzięki tej narracji wszystkie opisywane przestrzenie powracają choć na chwilę do czasów swej świetności, pobudzają wyobraźnię czytelników i udowodniają, jak barwną historię ma śląski Heimat. Z pasją i zacięciem Iwanicki śledzi pozostałości dawnego Śląska i opisuje je w sposób tak zajmujący, że Nasz literacki spacer po Bytomiu, Zabrzu czy Gliwicach dawniej i dziś staje się nie tylko wędrówka w czasie i przestrzeni, ale również sentymentalną podróżą dla tych, którzy z dziada pradziada żyją na śląskiej ziemi, a dla goroli spoza regionu - okazją do wyobrażenia sobie lokalnego landszaftu, z jego charakterystycznymi kominami. Polecam ten niecodzienny reportaż, będący jednocześnie zbiorem refleksji osobistych każdemu, kto, podobnie jak Iwanicki, widzi w dzisiejszym świecie miejsce dla przeszłości, choćby tej pisanej węglem, przez pokolenia oddane swojej małej śląskiej ojczyźnie.

Zapraszam was na moją opinię na temat Puck Luck od Ludka Skrzydlewska - strona autorska i Editio Red. Jedziemy. „Puck Luck” wciąga od pierwszych stron jak najlepszy mecz hokejowy! Ludka Skrzydlewska po raz kolejny udowadnia, że ma talent do tworzenia historii pełnych humoru, emocji i błyskotliwych dialogów. Jej styl jest lekki, dowcipny i niezwykle wciągający - po prostu nie można się oderwać! Główna bohaterka, Daphne Blake, po zawodowym niepowodzeniu próbuje poukładać swoje życie. Praca w restauracji wydaje się dobrym rozwiązaniem, ale szybko wpada w wir nieprzewidzianych wydarzeń - zwłaszcza gdy na jej drodze staje Maverick Holmes, bramkarz drużyny hokejowej. Ich pierwsze spotkanie? Prawdziwa katastrofa! Nieświadoma jego alergii Daphne podaje mu deser z truskawkami, co kończy się wizytą w szpitalu… i internetowym linczem. Tak zaczyna się historia pełna zwrotów akcji, zabawnych pomyłek i niespodziewanych uczuć. Chemia między bohaterami jest wyczuwalna na każdej stronie, a napięcie rośnie z każdą kolejną rozmową. Ludka Skrzydlewska doskonale łączy humor z emocjami, tworząc opowieść, która bawi, wzrusza i zostaje w pamięci na długo. Każdy rozdział to uczta dla czytelnika - pełna zwrotów akcji, zabawnych dialogów i wzruszających momentów. Perypetie Daphne, od jej nietypowych wpadek po urocze chwile z Maverickiem, sprawiają, że historia jest dynamiczna, pełna życia i nie sposób się przy niej nudzić. „Puck Luck” to nie tylko świetna rozrywka, ale też historia z ważnym przekazem. Pokazuje, że miłość potrafi zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie i że czasem trzeba zmierzyć się ze swoimi lękami, by odnaleźć prawdziwe szczęście. Autorka umiejętnie balansuje między lekkością a głębią, tworząc książkę, która angażuje na każdym kroku. To idealna lektura na wieczór z kubkiem herbaty lub kawy - pełna ciepła, humoru i pozytywnej energii. Jeśli szukasz historii, która rozbawi, wciągnie i pozostawi Cię z uśmiechem na twarzy, „Puck Luck” to strzał w dziesiątkę!

💗💗💗 Witajcie Moliki Lubicie ciasto z truskawkami??? 💞Nasza bohaterka Daphne jest z zawodu dietetyczką i obecnie pracuje jako pomoc kuchenna w restauracji, którą przyszedł zobaczyć słynny hokeista. To co wydaje się być idealnym deserem promującym talent Daphne okazuje się być silnym alergenem ,który położy tego wielkiego faceta .....do szpitala... 💞Na kobietę spada hejt i nagonka,więc Maverick postanawia pomóc Daphne i zatrudnia ją u siebie.. 💞Ta przygoda jak się okazuje spowoduje ,że internet i wszyscy fani Mavericka zakochają się w tej parze.... 💞Ale Daphne jest przyzwyczajona do fleszy,kamer itp.Jej życie nie było lekkie,jej zaufanie zawiodła najważniejsza osoba w jej życiu, w związku z tym młoda kobieta jest nieufna i nie lubi ludzi 💞Czy Maverick odkryje prawdę, co się stało w życiu Daphne???Czy ich Wsółpraca będzie się dobrze układała???I czy dwa tak różne światy może coś połączyć??? 🖤🩷🖤🩷 To była wspaniała, cudowna historia ,opowiadająca o dwóch światach, których zderzenie spowodowało, że nawet pocałunek o smaku truskawek może być groźny 🤭🤭 Bardzo mi się podobała główna bohaterka ,ponieważ nie była słodką idiotką która mdlała na widok hokeisty..Mimo tego co przeżyła, starała się żyć I być sobą... Maverick zaś jest kolejnym idealnym mężem książkowym, który powinien trafić na listy kandydatów 🥹 To słodko gorzka historia o tym jak życie potrafi być przewrotne i jak wstrząs anafilaktyczny może połączyć dwa serca... O tym ile zła może wyrządzić najbliższa osoba ,oraz o tym ile muru trzeba rozkruszyć aby przebić się przez pancerz strachu, przeżytych traum i rodzinnych tragedii. A na koniec muszę wspomnieć o pobocznych bohaterach jak cudowny psiak Sherlock.Równie urokliwy przyjaciel Daphne i bratowa Mavericka oraz jego bratanek.Bardzo chętnie przeczytałabym ich odrębną historię. . Po przeczytaniu historii Hazel oraz Mikko myślałam ,że wzmianek o nich będzie więcej, ale w sumie Oni już mają swoją historię. Polecam serdecznie tę książkę zdecydowanie wszystkim romansiarom i fanom Ludki ... To slow burn ,w którym nic się nie dzieje za szybko ,ani za wolno.To akcja,która nie jest dynamiczna ,ale rozwija się powoli dając nam poznać bohaterów od podszewki...Ich zalety,wady,ich traumy i problemy życia codziennego. Jak zwykle autorka stworzyła coś komfortowego i wspaniałego... Jej historie to nie tylko ckliwe romanse ,ale powieści, w które wplata dramaty, oraz tworzy bohaterów nieidealnych, a pełnych uroku osobistego, dzięki czemu nie tylko jesteśmy w stanie się z nimi utożsamiać, ale i pokochać całym sercem.

Czy jestem wielką fanką rettelingów? Oczywiście i zawsze bardzo chętnie po nie sięgam, choć muszę przyznać, że częściej w formie wizualnej, np. filmu, bądź serialu. Jednym z moich ulubionych serial jest np. „Once upon a time”, który lata temu totalnie mnie zachwycił. I to właśnie ten serialowy Rumpelsztyk rozgrzał moje serce i do dziś nie potrafię o nim zapomnieć. O twórczości Marissy Meyer słyszę już od bardzo dawna, ale do tej pory jakoś nie miałam okazji jej poznać. Gdy zobaczyłam, że na naszym rynku pojawi się przekład „Gilded” jej autorstwa i dowiedziałam się, o czym jest ta książka, to zrozumiałam, że nadszedł w końcu czas kiedy sama przekonam się, o co jest cały ten hałas. Moje oczekiwania były wywindowane w kosmos. Nasłuchałam się tylu wspaniałych opinii, że spodziewałam się książki, która rozwali mnie na łopatki. Wiem, że czytelnicy, którzy znają inne powieści Marissy nie do końca dobrze przyjęli "Złotego", nie spełnił on oczekiwań setek osób. Jednak dla mnie, jako że nie mam punktu odniesienia, było to bardzo przyjemne doświadczenie i oceniam tę książkę bardzo wysoko. "Złoty" to przede wszystkim baśniowa historia rozgrywająca się pogrążonym w cieniu królestwie, które w każdym miesiącu podczas pełni księżyca mierzy się z terrorem Króla Olch. To rozbudowany, bardzo ciekawie napisany świat, który aż puchnie od bajkowej ciemności. Nie tylko jest inspirowany baśnią o Rumpelsztyku, czerpie również pełnymi garściami z tego gatunku bawiąc się konwencją. Mocno wyczuwalny jest tutaj klimat, dzięki obecności Erlkinga nie braknie tutaj również mroku, a także tajemnic. Atmosfera jest gęsta niczym smoła, ale nie brakuje również ciepłych chwil, które pokazują również drugą stronę. Piękną przyrodę, radość z tego co mamy, ciepło domowego ogniska. Zaczyna się sielankowo, ale każdym kolejny rozdział coraz mocniej wciąga czytelnika w ciemność. Światem rządzą bogowie, a wierzący mogą otrzymać od nich dary w postaci błogosławieństw. Zawsze owe błogosławieństwa niosą ze sobą nową umiejętność, którą te osoby mogą się posługiwać, jak np. tkanie złota z przeróżnych materiałów. Bardzo podobało mi się takie wytłumaczenie talentów, którymi posługiwały się postaci. Tym bardziej że przy okazji dostaliśmy więcej informacji na temat stworzonego przez autorkę świata. Najważniejsze postacie to Serilda, Złoty, Erlking, ale pojawiają się tutaj również inne, jak poznana w miasteczku Adalheid właścicielka tawerny Lorraine i jej córka Leyna, a także 5 ukochanych dzieci, którymi opiekowała się bohaterka, czy nauczycielka, której była asystentką. Choć nie poznajemy każdej z tej postaci tak dobrze jak głównych bohaterów, to zostają na tyle dobrze nakreśleni, by zapałać do nich sympatią, bądź nie. Jak można się domyślić, Złoty skrywa pewne tajemnice, niektóre z nich zostają wyjaśnione w tym tomie, ale nie wszystkie. To postać, która już od momentu swojego pojawienia się, totalnie zagarnęła dla siebie moje serce. A gdy poznałam jego bolesną historię, to tylko mocniej utwierdziłam się w przekonaniu, że go uwielbiam. Za wprowadzeniem tej postaci stoi bardzo fajny pomysł i nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kolejny tom. Główna bohaterka Serilda jest niezwykle ciekawą postacią, która nigdy nie miała łatwo. Od dziecka opowiadała wymyślone przez siebie historie, przedstawiając je tak, jakby były prawdą. Niestety, sprawiło to, że ludzie nie brali jej na poważnie, a także nastręczyło jej to ogromnych problemów, zagrażających nie tylko jej życiu, ale również i jej najbliższych. Od samego początku bardzo ją polubiłam, miała w sobie coś magicznego, a jej odwaga i upór były godne pozazdroszczenia. Nie była zadufana w sobie i z przyjemnością, będąc asystentką nauczycielki, zajmowała się dziećmi z wioski. Miała z nimi bardzo dobry kontakt, a one ją uwielbiały, szczególnie za historie, które im opowiadała. Miała otwarty umysł, dobre serce, nie bała się bronić słabszych i sięgnąć po to, co się jej należało. Jednocześnie, było tutaj kilka rzeczy, które mi nie zagrały. Po pierwsze, wydarzyła się tutaj pewna scena, która powinna rozbić ją na kawałki, a także wycisnąć z niej mnóstwo bólu, tak silnego, że nie będzie w stanie zająć się niczym innym. A ja odniosłam wrażenie, że nie poruszyło ją to tak, jak powinno. Przez chwilę była smutna, ale to tyle. Dodatkowo jej zachowanie w niektórych momentach było zupełnie nieodpowiednie i nieodpowiedzialne. Podejmowała decyzje, którym daleko było do logiki, których nie podjąłby nikt innych, przez to, końcówka powieści jest okrutna. Brutalna, bolesna i krwawa. Z jednej strony zachowanie Serlidy było momentami załamujące, ale z drugiej, dzięki temu wszystko jeszcze bardziej się zagmatwało, a zakończenie było niesamowicie przejmujące. Absolutnie fantastyczne, pełne napięcia, z takim zwrotem akcji, że szczęka dosłownie opadła mi na kolana. Wzbudziła we mnie tyle emocji, że do dziś gdy o niej myślę, to czuję ciarki. Warto było czekać tyle czasu, by dostać coś tak mocnego. Myślę, że tutaj autorka w ogóle się nie hamowała, dzięki czemu całość wybrzmiewa niczym potężny grzmot. Jednocześnie, nie mogę powiedzieć, że książka była idealna, bo miała swoje mankamenty. Fabuła była rozwleczona, dosyć długo trzeba było czekać, aż się rozwinie, co było nużące. Dużo pytań zostało również bez odpowiedzi, a także brakuje mi tutaj bardziej rozwiniętych dialogów między bohaterami. Dodatkowo wątek romantyczny pojawił się znikąd, a ja nie przepadam za takimi rozwiązaniami. Lubię kiedy w powieści dokładnie przedstawia się, dlaczego pojawiło się dane uczucie, co sprawiło, że bohaterowie zapałali do siebie sympatią, co w sobie lubią, a czego nie. A tutaj, choć naprawdę uwielbiam tę parę, było tego po prostu za mało. Mogłabym czytać o nich bez końca, bo świetnie ze sobą współgrają, ale brakuje mi rozwinięcia początków ich relacji. Wytłumaczenia, dlaczego akurat on i dlaczego akurat ona. Nie przyjmuję wytłumaczenia typu "miłość od pierwszego wejrzenia". Dla mnie jednak te wady były nieistotne. Przepadłam dla tej historii, dla stylu autorki, dla magii, która wylewa się spomiędzy liter. Z łatwością wykreowała ona ciekawą, angażującą fabułę, pełną sekretów i tajemnic. Miała naprawdę świetny pomysł i wykorzystała go praktycznie w 100%. Tę książkę czyta się niezwykle dobrze, choć początek nie zaangażował mnie od razu. Kiedy jednak już się wkręciłam, to nawet momenty przestoju, kiedy miałam wrażenie, że fabuła nie porusza się do przodu wciąż były dla mnie pełne emocji i napięcia, które nie pozwało mi odłożyć jej na bok. Czytanie jej zajęło mi dosyć długo, ale główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest praca. Pracowałam wtedy 4 dni pod rząd po 12 godzin i ledwo byłam w stanie trzymać oczy otwarte. A mimo tego cały dzień w pracy czekałam tylko na ten moment, kiedy będę mogła przeczytać, choć 20 kolejnych stron. Myślałam tylko o tym, co wydarzy się dalej, bez względu na to, co robiłam, moje myśli krążyły wokół o Serildy i Złotego. Cóż mogę powiedzieć, oprócz tego, że ogromnie podobało mi się to, co dostałam i z niecierpliwością czekam na więcej? To świetnie wykreowana historia, która pochłania bez reszty, pełna klimatu, zaskoczeń, pełnokrwistych bohaterów. Potrzebowałam takiej historii jak wody, ale jest tutaj jeden problem. Jedynie rozbudziła ona moje pragnienie. Jeżeli ta książka była tak dobra, a nie zbiera dobrych opinii od fanów, to jak fantastyczne muszą być inne, jak np. Saga Księżycowa? Ze swojej strony bardzo mocno polecam i już nie mogę się doczekać, aż zabiorę się za inne książki Marissy. Niedługo powinna do mnie przyjść "Bez serca"!