Recenzje

“Myśl jak zabójca, Audrey, a dowiesz się, kto zabił.” Co byś zrobiłx, gdyby po przeprowadzce do nowego miasta jedna z osób, którą codziennie mijałxś na szkolnych korytarzach, została brutalnie zamordowana? Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, gdy głównym podejrzanym okazuje się Twój wróg. Problem w tym, że wiesz, iż jest niewinny. Audrey nie zamierza stać bezczynnie - chce udowodnić, że Kayden Delaurentis nie jest mordercą. Kayden to jeden z tych popularnych dzieciaków, który walczy o pozycję kapitana drużyny hokejowej, rywalizując z przyrodnim bratem Audrey, Malone’em Mayerem. Jednak im bardziej dziewczyna angażuje się w poszukiwanie prawdziwego sprawcy, tym więcej osób ginie. Kto będzie następny? Audrey to bohaterka, którą naprawdę polubiłam - manipulantka gotowa zrobić wszystko, by osiągnąć swój cel. No cóż, do czasu… Bo kiedy do jej relacji z Kaydenem wkraczają uczucia, zaczyna gubić się w swojej własnej grze. Historia wciągnęła mnie bez reszty - pochłonęłam ją w zaledwie kilka godzin. Kayden może nie jest moim książkowym ideałem, ale fakt, że słucha Taylor Swift, zdecydowanie działa na jego korzyść. Za to Malone… cóż, przez większość książki był totalnym dupkiem i nie zyskał mojej sympatii. Jedyną rzeczą, która nie przypadła mi do gustu, są ilustracje - wyglądają sztucznie i są mocno przerysowane. Poza tym książka jest naprawdę świetna i szczerze ją polecam. Mam nadzieję, że Julka zaskoczy nas jeszcze czymś podobnym bo jej styl pisania jest wyjątkowo przyjemny!

Jest to pierwsza książka tej autorki, jaką mogłam przeczytać. Sięgnęłam po nią z ciekawości na tytuł nie wiedząc czego się spodziewać. Autorka opisuje nam historię Aundrey po przybyciu do Cannon Fals, dziewczyna jest specyficzna i sama jest zagadką. Próbuje ona razem ze swoją grupą przyjaciół oczyścić z zarzutów morderstwa Kayden’a oraz odnaleźć prawdziwego mordercę. Jest to książka dla osób lubiących motyw hokeja chodź jest go tam trochę mało oraz dla osób lubiących rozwiązywać zagadki. Odnajdą się też osoby lubiący lekki romans, do którego bohaterowie nie potrafią się przyznać. Ale nawet bliscy znajomi są zdolni do najgorszego, ale czy są mordercami? Tego dowiecie się po przeczytaniu… Bardzo serdecznie każdemu polecam tą książkę i życzę miłego czytania 🥰

𝒯𝒽𝒾𝓃𝓀 𝓁𝒾𝓀ℯ 𝒶 𝓀𝒾𝓁𝓁ℯ𝓇 ℴ𝒹 𝒥𝓊𝓁𝒾𝒾 𝒮́𝓌𝒾𝓉𝓀𝒾ℯ𝓌𝒾𝒸𝓏 „𝒯ℴ 𝒷𝓎𝓁 𝓅𝒾ℯ𝓇𝓌𝓈𝓏𝓎 𝓇𝒶𝓏, 𝓀𝒾ℯ𝒹𝓎 𝒷ℴ𝓁ℯ𝓈́𝓃𝒾ℯ 𝓊𝓈́𝓌𝒾𝒶𝒹ℴ𝓂𝒾𝓁𝒶𝓂 𝓈ℴ𝒷𝒾ℯ, 𝓏̇ℯ 𝓉𝓎𝓁𝓀ℴ 𝓂𝓎𝓈́𝓁ℯ𝓃𝒾ℯ 𝒿𝒶𝓀 𝓏𝒶𝒷ℴ́𝒿𝒸𝒶 𝓂ℴ𝑔𝓁ℴ 𝓃𝒶𝓈 ℴ𝒸𝒶𝓁𝒾𝒸́.” Osoby, które mnie znają, doskonale wiedzą, że uwielbiam kryminalistykę czy psychologię, więc nic dziwnego, że po usłyszeniu tytułu i przeczytaniu opisu ta książka mnie zainteresowała. Połączenie kryminału i romansu brzmiało genialnie. Sam początek historii był w miarę interesujący, jednak czym głębiej się w nią zagłębiałam, tym bardziej czułam, że coś jest nie tak, aż doszło do momentu, gdzie się męczyłam i czytając, odliczałam strony do końca.

Według mnie sam pomysł był dobry, jednak podczas pisania książki czegoś zabrakło. Zacznijmy od głównych bohaterów, którzy pomimo bycia nastolatkami mieli wachania nastrojów i w jednej sekundzie zachowywali się jak dzieci, by za chwilę spoważnieć czy kompletnie zmienić swoją osobowość.

Minusem według mnie było też wrzucenie czytelników na głęboką wodę w relacjach pomiędzy bohaterami. Często była pomijana faza rozwoju relacji, która według mnie jest bardzo ważna, jako że buduję więź pomiędzy protagonistką a drugoplanową postacią. Czułam się przez to, jakbym nie znała ponad połowy bohaterów i pomimo tego, że Audrey nazywała, niektórych z nich jej najlepszymi przyjaciółmi, to miałam wrażenie, jakbyśmy ich prawie w ogóle nie poznali.

Relacja Audrey i Kaydena strasznie mnie męczyła. Ich związek pojawił się z nikąd i wydawał mi się strasznie zrobiony na siłę. Nie czułam pomiędzy nimi żadnej chemii, a ich zmiany nastrojów czy zachowań względem siebie strasznie mnie konfundowały i odstraszały od ich relacji jeszcze bardziej.

Kolejnym minusem była też dla mnie Audrey, która cały czas powtarzała, jak to jest świetną manipulatorką, i żeby pamiętałaby „myśleć jak zabójca”, jednak to właśnie było tyle. Samo powtarzanie. Cały czas o tym mówiła, a nigdy nie mogliśmy zobaczyć tego w akcji. „Myślenie jak zabójca” to tak naprawdę profilowanie sprawcy, czyli próba wejścia w jego głowę na podstawie informacji, które się ma, jednak w książce tego nie doświadczyłam. Audrey tylko cały czas powtarzała to hasło, jednak nic z nim nie robiła.

Plusem natomiast było dołączenie Zachariana, który chociaż trochę urozmaicił tę książkę i nadał jej większego tempa. Uważam, że jest on jedną z niewielu interesujących postaci w tej historii.

Przez to, jak męczyłam się z tą historią, wiele razy rozważałam „dnf”, jednak chciałam jej dać uczciwą recenzję, przez co dalej brnęłam. Byłam też również ciekawa, kto był sprawcą zbrodni, jednak gdy doszłam do tego momentu, to odkrycie nie wywołało we mnie żadnych większych emocji.

𝐎𝐏𝐈𝐒 𝐎𝐃 𝐖𝐘𝐃𝐀𝐖𝐂𝐘 Po co wracać wspomnieniami tam, gdzie nikt cię nie chciał? Historia dziewczyny, która chciała być samodzielna, ale nie samotna Ivanka Rotte to poukładana osiemnastolatka. Uczy się i pracuje w kawiarni. Dorasta w domu może nie bogatym, ale raczej szczęśliwym, otoczona czułą miłością ojca. Opiekuje się młodszym bratem. Jedyne, czego jej brakuje, to matka. Ona żyje, podobno nawet zamierza ponownie wyjść za mąż. Podobno, bo Ivanka nie ma z nią kontaktu. Dziewczyna zupełnie nie rozumie, jak jej matka mogła to zrobić - z dnia na dzień odejść od męża, którego kochała od czasów licealnych, i od dzieci, na których jej zależało… Wreszcie nadchodzi dzień, gdy Ivanka dowiaduje się, co kierowało matką - i nie jest to wiedza, która mogłaby ukoić zranione serce córki. By odreagować i poukładać sobie wszystko w głowie, dziewczyna idzie do pracy. A tam… czeka na nią klient. Hugo Vincitore. Chłopak, który wkrótce stanie się dla Ivanki bardzo ważny. Chłopak o oczach, w których odbijają się wszystkie odcienie jesieni… 𝐑𝐄𝐂𝐄𝐍𝐙𝐉𝐀 To pierwsza książka, którą przeczytałam od tej autorki i powiem szczerze, że naprawdę mi się podobała. Mimo tego, że w niektórych momentach poczułam jakby była przedłużana na siłę. Ciężko mi było zacząć tę książkę i wejść w ten świat, ale gdy już to zrobiłam było naprawdę przyjemnie. Ivanka sama w sobie jest dość specyficzna. Osobiście jej zachowanie mi się nie podobało, zdarzały się momenty, w których denerwowała mnie niemiłosiernie. Hugo natomiast był bardzo fajną postacią i jak najbardziej sympatyczną. Główna bohaterka, która zostaje bez matki i ma pod opieką młodszego brata. Zaczyna pracę w kawiarni i to właśnie tam poznaje naszego głównego bohatera. Podobała mi się mimo wszyskich lekko wyczuwalnych schematów i niedociągnięć. Raczej nie wrócę już do niej, ale przeczytania jej nie żałuję i wręcz polecam każdemu, bo ta książka jest naprawdę piękna. 😍

𝐎𝐏𝐈𝐒 𝐎𝐃 𝐖𝐘𝐃𝐀𝐖𝐂𝐘 Po co wracać wspomnieniami tam, gdzie nikt cię nie chciał? Historia dziewczyny, która chciała być samodzielna, ale nie samotna Ivanka Rotte to poukładana osiemnastolatka. Uczy się i pracuje w kawiarni. Dorasta w domu może nie bogatym, ale raczej szczęśliwym, otoczona czułą miłością ojca. Opiekuje się młodszym bratem. Jedyne, czego jej brakuje, to matka. Ona żyje, podobno nawet zamierza ponownie wyjść za mąż. Podobno, bo Ivanka nie ma z nią kontaktu. Dziewczyna zupełnie nie rozumie, jak jej matka mogła to zrobić - z dnia na dzień odejść od męża, którego kochała od czasów licealnych, i od dzieci, na których jej zależało… Wreszcie nadchodzi dzień, gdy Ivanka dowiaduje się, co kierowało matką - i nie jest to wiedza, która mogłaby ukoić zranione serce córki. By odreagować i poukładać sobie wszystko w głowie, dziewczyna idzie do pracy. A tam… czeka na nią klient. Hugo Vincitore. Chłopak, który wkrótce stanie się dla Ivanki bardzo ważny. Chłopak o oczach, w których odbijają się wszystkie odcienie jesieni… 𝐑𝐄𝐂𝐄𝐍𝐙𝐉𝐀 To pierwsza książka, którą przeczytałam od tej autorki i powiem szczerze, że naprawdę mi się podobała. Mimo tego, że w niektórych momentach poczułam jakby była przedłużana na siłę. Ciężko mi było zacząć tę książkę i wejść w ten świat, ale gdy już to zrobiłam było naprawdę przyjemnie. Ivanka sama w sobie jest dość specyficzna. Osobiście jej zachowanie mi się nie podobało, zdarzały się momenty, w których denerwowała mnie niemiłosiernie. Hugo natomiast był bardzo fajną postacią i jak najbardziej sympatyczną. Główna bohaterka, która zostaje bez matki i ma pod opieką młodszego brata. Zaczyna pracę w kawiarni i to właśnie tam poznaje naszego głównego bohatera. Podobała mi się mimo wszyskich lekko wyczuwalnych schematów i niedociągnięć. Raczej nie wrócę już do niej, ale przeczytania jej nie żałuję i wręcz polecam każdemu, bo ta książka jest naprawdę piękna. 😍