Recenzje

Destroy Us - Paulina Śmiech Wydawnictwo Editio Opis od wydawcy: Miłość, zdrada i trudne konsekwencje wyborów z przeszłości Camilla wiedzie luksusowe, ale niezbyt szczęśliwe życie córki bogatych i wpływowych rodziców. Choć marzyła, by studiować architekturę, pod wpływem matki i Elliota, brata bliźniaka, ostatecznie wybiera prawo. Rodzeństwo studiuje w Londynie. Uczą się razem, ale mieszkają osobno. Spotkanie Camillii z Evanem, tajemniczym współlokatorem brata, wydaje się przypadkowe. Jednak wkrótce się okazuje, że łączy ich mocna więź, która ma początek w przeszłości. Zagłębiając się w nią, Camilla odkrywa prawdę o swojej rodzinie - o kłamstwach i zdradach kryjących się za pozłacaną fasadą. Czy Evan pomoże jej przez to przejść? Czy będzie dla Camilli oparciem, którego ona tak bardzo potrzebuje? Czy zdoła ją uratować? Recenzja: 7/10 "Destroy Us" Pauliny Śmiech to debiutancka powieść, która łączy w sobie elementy romansu, dramatu i tajemnicy. Choć historia wciąga i momentami trudno się od niej oderwać, to nie brakuje w niej zarówno mocnych, jak i słabszych stron. Główna bohaterka, Camilla Preston, pochodzi z zamożnej rodziny, ale jej życie dalekie jest od ideału. Pod presją matki i brata, Elliota, rezygnuje ze swoich marzeń o studiowaniu architektury i wybiera prawo na prestiżowym londyńskim uniwersytecie. Tam poznaje Evana - tajemniczego i niepokojącego współlokatora swojego brata. Ich znajomość szybko przeradza się w relację pełną napięcia, niedomówień i skrajnych emocji. Fabuła jest pełna zwrotów akcji, co sprawia, że książkę czyta się szybko. Autorka umiejętnie buduje klimat tajemnicy wokół rodziny Prestonów, stopniowo odkrywając ich mroczne sekrety. To jeden z największych atutów tej powieści - do końca nie wiadomo, komu można ufać, a każda kolejna strona przynosi nowe zaskoczenie. Jednak nie sposób nie wspomnieć o pewnych absurdalnych wątkach i zachowaniach bohaterów, które momentami odbierają historii wiarygodność. Niektóre decyzje postaci wydają się nielogiczne, a dramatyzm w wielu scenach jest tak przesadzony, że trudno traktować je poważnie. Zdarzało mi się przewracać oczami na kolejne „szokujące” wydarzenia, które bardziej przypominały scenariusz telenoweli niż realistyczną fabułę. Mimo to, "Destroy Us" ma w sobie coś, co sprawia, że chce się czytać dalej. Relacja między Camillą a Evanem, choć momentami toksyczna, jest intrygująca i budzi emocje. Styl pisania Pauliny Śmiech jest lekki i przystępny, dzięki czemu książkę pochłania się w szybkim tempie. Widać też potencjał autorki do tworzenia angażujących historii - wystarczyłoby bardziej dopracować psychologię bohaterów i nieco złagodzić przesadny dramatyzm. Podsumowując, "Destroy Us" to książka, która może podzielić czytelników - jedni będą zachwyceni intensywnością emocji i tajemniczą atmosferą, inni mogą poczuć się przytłoczeni ilością dramatycznych zwrotów akcji. To nie jest powieść bez wad, ale jeśli ktoś lubi romans z domieszką mroku i sekretów, warto dać jej szansę.

𝐂𝐚𝐦𝐢𝐥𝐥𝐚 pławi się w luksusie, mimo to jej życie jest dalekie od szczęśliwego. Wraz z zaczynającym się okresem studiów, dziewczyna pod presją jest zmuszona studiować prawo na jednym londyńskich uniwersytetów. Tam poznaje 𝐄𝐯𝐚𝐧𝐚 — tajemniczego współlokatora jej brata. Ich spotkanie z pozoru wydaje się przypadkowe, jednak z biegiem czasu Camilla dowiaduje się, że takie nie było. Zagłębiając się w przeszłość, napotyka całą okrutną prawdę o swojej rodzinie, o której przez te wszystkie lata nie miała pojęcia. Czy Evan pomoże jej pogodzić się z nowymi informacjami? Czy może on sam ma z nią coś wspólnego...? Kiedy pierwszy raz zobaczyłam tę książkę, już po samej okładce w jakiś sposób mnie zaintrygowała. Po przeczytaniu opisu stwierdziłam, że to będzie coś dla mnie. Jednak teraz, po przeczytaniu tej książki, mogę z ręką na sercu powiedzieć, iż czegoś tak dobrego się nie spodziewałam. Wraz z pierwszym zdaniem przyjemnie przepływałam przez tę powieść. Chociaż lekko przeszkadzało mi wrażenie, że przez kilkanaście początkowych stron akcja była dosyć mocno przyśpieszona. Z bardziej pozytywnych aspektów, muszę pochwalić tutaj redakcję, którą jestem zachwycona. Przez wszystkie strony nie wyłapałam żadnej literówki czy błędu logicznego. Historia 𝐄𝐯𝐚𝐧𝐚 i 𝐂𝐚𝐦𝐢𝐥𝐥𝐢 jest poprowadzona fantastycznie. Jestem oczarowana całym pomysłem na fabułę, wykreowanym światem, a nawet charakterystyką bohaterów (z którymi, zresztą, się bardzo polubiłam). Relacja głównych bohaterów nie była idealna — wręcz przeciwnie, całkiem burzliwa i chaotyczna — pomimo to zabolało mnie jej zakończenie. Jednak skłamałabym, mówiąc, że do nich nie pasowało — bo pasowało i doskonale dopełniło ich historię. Styl pisania Pauliny, jak na debiut, jest znakomity. Bardzo prosto i urzekająco czytało mi się tę książkę, a wszystkie wątki zostały odpowiednio poprowadzone. 𝐃𝐞𝐬𝐭𝐫𝐨𝐲 𝐔𝐬 to piękna, lecz przepełniona bólem wmieszanym w kłamstwa pozycja. Niemniej jednak w jakiś sposób poskromiła sobie moją sympatię, przez co uważam, że zasługuje na rozgłos i przeczytanie.

Zaczne od tego, ze bardzo podobaty mi sie wszystkie wyjasnienia dotyczace gry w hokeja, dla mnie, dla osoby, która mato wie o tym sporcie byty na prawde pomocne. Autorka serwuje nam na prawde duza game uczuc. Historia jest z jednej strony bardzo delikatna, romantyczna, az bytam nia oczarowana. A z drugiej strony jest petna bólu i cierpienia. Mason jako mezczyzna jest pokazany od jak najlepszej strony, idealny wzór chtopaka, to jak chciat sie opiekowac Avery przeszto moje oczekiwania. Ksiazke bardzo lekko sie czyta, styl pisania autorki jest przystepny i prosty, który lubie najbardziej. Czy polecam? Zdecydowanie tak. Nie bede streszczac samej fabuty bo poprostu musicie to przeczytac & Najdelikatniejszy romans jaki czytatam a jednoczesnie bolesny jak diabli.

Klub motocyklowy Bolesna przeszłość Dwie zranione osoby Walka z wrogim klubem Miłość Flame jak płomień jest intensywną postacią. Członkiem klubu Kaci Hadesa. Gotowym na wszystko dla klubu i dla ukochanej Maddie. Z trudną przeszłością i wieloma ranami, tak samo jak jego ukochana. Przeszłość może być przeszkodą na drodze do przyszłości. Książka emocjonalna, bardzo odważna, intensywna, wywołująca fale emocji. 

Nie jest to moja ulubiona część z serii Katów Hadesa - zdecydowanie nie. Ale mimo wszystko całą tę serię kocham bezgranicznie: moja miłość pojawiła się już w roku 2018, kiedy w Polsce wyszły pierwsze wydania - i nieustannie trwa do dziś. To po raz kolejny poruszenie historii Maddie i tego najbardziej nieobliczalnego gościa, na którego wszyscy mówią Flame. Wiadomo, że to właśnie Flame ma najbardziej pokieraszowaną psychikę ze wszystkich motocyklistów - traumy z dzieciństwa są u niego ogromne: i chociaż Maddie zdaje się koić jego zszargane emocje, wszystko zmienia się w momencie, w którym dziewczyna odkrywa, że jest w ciąży. Wtedy demony jej męża wracają ze zdwojoną siłą... Nie pomaga także to, że ktoś ewidentnie zagraża życiu kobiet z klubu motocyklowego - a wisienką na torcie okazuje się kwestia problemów Flame'a z jego młodszym bratem - Asherem. Mówiąc w skrócie, oprócz bardziej krwawych i popapranych opisów, mamy tu przede wszystkim kwestie zmagań psychologicznych. Oczywiście ja, jako psycholog, widzę kilka potencjalnych uzasadnień zachowania Flame'a - ale Kaci Hadesa nie szukają diagnozy medycznej... I patrząc na te psychologiczne rozmyślania - a także próby rozwiązania problemów - Tillie Cole całkiem dobrze staje na wysokości zadania. Przy książce związanej z tym bohaterem co prawda bardziej liczyłam na więcej brutalnej akcji, ale jednak skupienie się na próbie zaleczenia pewnych ran z przeszłości, też wyszła temu bohaterowi na dobre. Nie, żeby to była łatwa sprawa dla Maddie - bo dziewczyna, chociaż jest w ciąży, dosłownie musi stać na rzęsach, aby postarać się być jego obrończynią: bo chociaż to zwykle ona jest broniona, to tym razem to ona stoi na froncie i stara się skleić kawałki poranionej duszy... Jeśli jednak chodzi o taki opis działania klubu motocyklowego - jest wszystko super. Natomiast najważniejsze jest przede wszystkim to, jak dziewczyny, które były w sekcie, świetnie odnajdują się w zasadach facetów, którzy jednak zachowują się bardziej jak typowe samce alfa. Bardzo doceniam kreację postaci w tej książce - ale szczególnie podkreślam, jak ważna jest w tym wszystkim postać Maddie. Oczywiście jej siostry - bo chyba tak to mogę nazwać - też są bardzo dzielne, ale mimo wszystko tutaj głównie autorka skupiła się na Maddie - i pokazała ją w piękny sposób: jako wojowniczkę, która zrobi wszystko dla dobra swoich bliskich, nieważne, czy w międzyczasie musiałaby przejść przez piekło, czy nie. Z tego co rozumiem, w trakcie tworzenia jest dziewiąta część - ale czy powstanie: tego nikt nie wie. Jest tam jeszcze sporo postaci, które mogłyby dostać "swój głos" - natomiast przede wszystkim powinien być to chyba Asher. Czy jednak się to dalej będzie ukazywać? Nie wiem. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, bo naprawdę mam ogromny sentyment do tego cyklu - i chciałabym mieć taką kropkę nad "i" - gdzie wszystkie wątki są odpowiednio domknięte. Podsumowując: podkreślam, że to tom ósmy - i że warto jednak znać wcześniejsze części. Większość recenzji odnośnie tej serii macie na naszej stronie - wystarczy tylko wyszukać w lupce. Mam nadzieję, że dacie szansę Katom Hadesa, bo przede wszystkim warto wiedzieć dwie rzeczy: to doskonały dark romans... i bywa bardziej popieprzony niż romans od Penelope Douglas.