Recenzje

🌺„AIDEN” to trzeci znakomity tom serii Braci Torrino w którym otrzymujemy historię przepełnioną niebezpieczeństwem ze strony wrogów,działaniami mafijnymi oraz zakazaną relacją z różnicą wieku. Relacją stającą się ocaleniem i szansą na bycie-choć na chwilę-kimś normalnym w świecie przepełnionym krwiä. 🌺Bohaterowie od pierwszego spotkania zaczynają czuć,czego nigdy dotąd nie poczuli. Miała być to zabawa na chwilę,a z czasem pragną siebie uratować,pomimo skrywanego uczucia przed światem. Oboje akceptują siebie nawzajem i to,co robią w mafijnym świecie,którym skazani są żyć. Ich troska, poczucie bezpieczeństwa oraz szacunek do siebie było cudowne.Na nich patrzyło się z uśmiechem na twarzy i mocno się kibicuje,by stawili czoła nadciągającym kłopotom. 🌺Wplątanie do fabuły urzeczywistnieniem cierpienia oraz braku kontroli nad swoim życiem daje czytelnikowi chwil z dawką emocjonujących wrażeń oraz momentów pokazujących zadawanie ran przez wrogów. To oni doprowadzają do sytuacje w którym pragnie się zrobić wszystko,aby zniszczyć wszystko,kto doprowadził do sytuacji w którym serce krw@wiło. 🌺 „AIDEN” to wyborny romans mafijny z zakazaną relacją z age gap oraz wrogami,którzy zadadzą rany nie patrząc na krzywdy innych. Czytajcie-będziecie zachwyceni-polecam🖤🫶

WOW WOW WOOW!!! Kolejna książka od Moniki i tym samym kolejna, ktoś skradła moje serce i zawładnęła moją głową! Boże jakie to było dobre!!!! Już od pierwszych stron, zatraciłam się w tej historii. Książki Moniki mają w sobie to coś, przez co bardzo trudno mi się od nich oderwać, tę pozycję przeczytałam na raz, z małymi odstępami, ale nie byłam w stanie się oderwać od czytania, kiedy już był moment, że musiałam ją odłożyć, by coś zrobić, myślałam potem tylko o tym, aby znów zacząć czytać. Styl pisania autorki jest świetny, już nie raz zaskoczyła swoimi historiami, i tutaj nie było inaczej. Aberracja mroku, ma cudowny klimat, pochłania czytelnika już od pierwszych stron, czujemy się jakbyśmy przenieśli się do świata bohaterów. Nie zabrakło, w tej historii wiele tajemnic, które powoli zaczynamy odkrywać. Cała książka utrzymuje nas w napięciu do samego końca!!! Towarzyszyło mi tyle emocji podczas czytania, przez większą część książki cieszyłam się jak głupia, kiedy bohaterowie powoli się poznawali, otwierali przed sobą, i kiedy ogólnie między nimi zaczynało się coś dziać, nie byłam w stanie pohamować uśmiechu na twarzy. Motyw SZTUKI tutaj został tak świetnie poprowadzony, boże byłam tak zaciekawiona, i chciałam więcej, i więcej!!! Bohaterowie skradli moje serce już od samego początku, urzekło mnie to jacy byli względem siebie, oraz to że chcieli zrobić dla siebie wszystko. Renese, to zdecydowanie moja ulubiona postać, ogromnie mnie zaskoczyła, oczywiście pozytywnie, i bardzo mocno wpłynęły na mnie jej przemyślenia. Zdecydowanie ta dziewczyna zasługuje na wszystko co najlepsze. Jasver, o matko, czy ja muszę coś więcej mówić!?!? Jego tajemnicza aura, już od samego początku przyciąga, autorka w bardzo fajny sposób przedstawiła jego postać, z każdą kolejną stroną chciałam poznać go jeszcze bardziej! Ta dwójka skradła moje serce nieodwracalnie. Ich relacja z każdym rozdziałem, rozwija się przechodzi na nowy etap, i bardzo fajnie się o tym czyta, oraz o tym jak powoli zaczynają się na siebie otwierać. Muszę wspomnieć też troszkę o pobocznych postaciach, które podobnie jak głowi skradli moje serce. Uwielbiam tę historię, i mam nadzieję, że niedługo dostaniemy jeszcze jakiś tom z tego uniwersum.

Współczesny nurt rozwoju osobistego przyzwyczaił nas do nieustannego dążenia ku światłu. Zewsząd bombardują nas hasła o manifestowaniu pozytywnego myślenia, byciu najlepszą wersją siebie i odcinaniu się od „złych wibracji”. W tym przesłodzonym krajobrazie książka J. Gibasa „Pojednanie z cieniem” działa jak orzeźwiający, choć momentami lodowaty prysznic. Autor przypomina nam o fundamentalnej prawdzie psychologicznej: nie staniemy się pełni, ignorując swoje ciemne strony. Prawdziwa wolność zaczyna się tam, gdzie odważymy się spojrzeć w oczy własnemu mrokowi. ‼️ Czym jest Cień i dlaczego nim zarządzamy? J. Gibas opiera swoją książkę na klasycznej, jungowskiej koncepcji Cienia - czyli tej części naszej psychiki, którą wyparliśmy, uznaliśmy za nieakceptowalną, wstydliwą lub niepasującą do naszego idealnego wizerunku. To tu mieszkają: nasza stłumiona złość, egoizm, zazdrość, ale też ukryte talenty czy dzika, nieskrępowana energia, na którą sami sobie nie pozwalamy. Głównym atutem książki jest to, że autor nie traktuje Cienia jak wroga, którego trzeba zniszczyć lub „wyleczyć”. Wręcz przeciwnie. Gibas z właściwą sobie precyzją pokazuje, że walka z Cieniem to walka z samym sobą - energetycznie wycieńczająca i z góry skazana na porażkę. Wyparty Cień nie znika; wraca w postaci projekcji (gdy skrajnie denerwują nas cechy innych ludzi), niewytłumaczalnych wybuchów emocjonalnych czy sabatowania własnych sukcesów. Kluczem, jak wskazuje tytuł, jest tytułowe pojednanie. ‼️ Od teorii do integracji Książka jest napisana w sposób niezwykle klarowny i uporządkowany. Gibas unika hermetycznego, akademickiego żargonu, dzięki czemu mechanizmy psychologiczne stają się zrozumiałe dla każdego czytelnika. Przeprowadza nas przez proces powstawania Cienia w dzieciństwie, uczy, jak go tropić w codziennych reakcjach, aż wreszcie daje konkretne narzędzia do jego integracji. Co ważne, autor jest w swoich rozważaniach niezwykle szczery i bezpośredni. Nie obiecuje szybkich efektów ani bezbolesnego procesu. Spotkanie z własnym Cieniem wymaga odwagi, zgody na dyskomfort i pożegnania się z iluzją o własnej nieskazitelności. Gibas towarzyszy czytelnikowi w tej drodze jako doświadczony przewodnik - nie ocenia, ale też nie pozwala na tanie usprawiedliwienia. ‼️ Dlaczego warto po nią sięgnąć? „Pojednanie z cieniem” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto czuje, że w jego rozwoju osobistym utknął w martwym punkcie. Jeśli masz poczucie, że mimo przeczytania dziesiątek poradników wciąż potykasz się o te same schematy, ta książka może przynieść upragniony przełom. Integracja Cienia, którą proponuje Gibas, przynosi ogromną ulgę. Przestając ukrywać swoje wady przed samym sobą, odzyskujemy potężne pokłady energii, które dotychczas szły na podtrzymywanie maski. Zamiast sztucznej, neurotycznej „grzeczności”, zyskujemy autentyczną, wewnętrzną siłę.

Jaki styl charakteru jest u mnie przeważający? Z czego on wynika? Czemu zachowuję się w określony sposób w danych sytuacjach? Zadajesz sobie czasem takie pytania? Ja kiedyś często. Teraz, wraz z wiekiem, coraz lepiej zaczynam rozumieć samą siebie i zauważać swoje reakcje. To, jakim dorosłym jesteśmy, w dużej mierze zależy od tego, jak ukształtowało nas dzieciństwo. Znasz powiedzenie: „Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci”? To, jak wychowali nas rodzice, czy okazywali nam uczucia, czy doceniali nasze małe i większe sukcesy, wpływa na nasze dorosłe życie. Anna Paluszak w książce „Suma wszystkich strat. Jak ukształtowało cię dzieciństwo” wyróżnia siedem stylów charakteru. Każdy z nich został bardzo szczegółowo opisany i zobrazowany przykładami. Na końcu rozdziału poświęconego danemu stylowi znajdziemy również quiz składający się z trzydziestu pytań, dzięki któremu możemy sprawdzić, w jakim stopniu dany styl nas dotyczy. Autorka wyjaśnia, skąd bierze się konkretny styl charakteru oraz jak zachowania rodziców na różnych etapach życia wpłynęły na jego ukształtowanie. To również bardzo wartościowa pozycja dla rodziców, którzy chcą świadomie wychowywać swoje dzieci. Pani Anna podaje także przykłady ćwiczeń indywidualnych i wykonywanych w parach, które pomagają lepiej zrozumieć siebie oraz nauczyć się słuchać własnych potrzeb. Znajdziemy tu również sporo wiedzy skierowanej do terapeutów, wraz ze wskazówkami i poradami dotyczącymi pracy z pacjentami. Autorka zaznacza, że dany styl charakteru rzadko występuje samodzielnie. W domu może dominować u nas na przykład styl tęsknoty, natomiast w pracy styl kontroli. Ciekawe jest również to, że nawet nasze ciało daje sygnały, z jakim stylem charakteru mamy do czynienia. Przykładowo osoby reprezentujące styl myśliciela często mają chronicznie napięte ciało i unikają kontaktu wzrokowego. Autorka opisuje także, jak osoby o poszczególnych stylach funkcjonują w relacjach, co odczuwają, jakie mają potrzeby oraz jakie korzyści i trudności mogą wynikać z danego sposobu funkcjonowania. To już moja druga książka tej autorki. W ubiegłym roku recenzowałam inną pozycję wydawnictwa Sensus, której Anna Paluszak była współautorką. Lubię jej styl, ponieważ widać, że zależy jej na jak najlepszym przekazaniu swojej wiedzy i doświadczenia. Pisze przystępnie, tłumaczy trudniejsze pojęcia i często posługuje się przykładami, które pomagają lepiej zrozumieć opisywane mechanizmy. Mam jednak jeden zarzut dotyczący samego wydania. Strony są klejone i niestety już po jednym przeczytaniu pierwsze kartki zaczęły się rozklejać. Szkoda, bo zarówno treść, jak i oprawa graficzna książki prezentują się naprawdę dobrze.