Recenzje
ASAP. Pokochaj w rytmie K-pop
ᴀꜱᴀᴘ. ᴘᴏᴋᴏᴄʜᴀᴊ ᴡ ʀʏᴛᴍɪᴇ ᴋ-ᴘᴏᴘ: ᴀxɪᴇ ᴏʜ ✯ ✯ ✯ ✯ ✩ Byłam niesamowicie ciekawa ᴀꜱᴀᴘ. ᴘᴏᴋᴏᴄʜᴀᴊ ᴡ ʀʏᴛᴍɪᴇ ᴋ-ᴘᴏᴘ. Opis jest tak intrygujący. Wiedziałam też, że książka będzie lekka, patrząc na ograniczenie wiekowe. Wiem też, że kiedyś do niej wrócę, a także przeczytam inne książki od tej autorki. Fabuła według mnie była bardzo dobrze rozplanowana, nic nie działo się za szybko. Bardzo podoba mi się tempo, w jakim relacja głównych bohaterów na nowo odżywa. Mamy tutaj motyw lekko zakazanego związku. Głównie dlatego, że Nathaniel jest gwiazdą i idolem fanek zespołu, w którym gra. Sori: główna bohaterka też miała ją zostać, za namową matki w zespole o nazwie Asap. Każde ze spotkań głównych bohaterów działo się naturalnie. Uwielbiam młodzieżówki, a ta będzie w jedną z moich ulubionych. Sori to bohaterka, którą polubiłam od samego początku. Promienna, ale także skrywa ból. Stawia rodzinę, a dokładnie swoją mamę ponad siebie. Jest niesamowitą postacią. Za to Nathaniel wydawał mi się zagubiony swoimi uczuciami. Jeżeli lubicie młodzieżówki koniecznie dajcie znać, czy ten tytuł wam się spodoba!
ASAP. Pokochaj w rytmie K-pop
☆☆☆☆☆/5 ~ ♡ ꜰᴀʙᴜᴌᴀ: ♡ Pokochaj w rytmie K-POP to historia, która wciąga od pierwszej strony. Sori, bohaterka książki, marzy o karierze w świecie K-Popu. Szansa, którą dostaje, by dołączyć do zespołu, ma swoje blaski i cienie. Jej życie zmienia się, gdy wkracza do świata pełnego wyzwań, w którym sława i presja stają się równie trudne jak sam taniec. Książka jest pełna emocji, ale nie brakuje w niej momentów, które zmuszają do refleksji nad marzeniami, wyborami i tym, co naprawdę liczy się w życiu. ♡ ꜱᴛʏʟ ᴘɪᴏ́ʀᴀ: ♡ Axie Oh stworzyła historię, która porusza, angażuje i sprawia, że nie można oderwać się od książki. Pisze w sposób, który jest zarówno lekki, jak i pełen emocji, dzięki czemu książka jest przystępna, ale jednocześnie skłania do głębszych przemyśleń. Dialogi są naturalne, a fabuła to doskonałe połączenie młodzieżowego świata z poważnymi tematami. Styl pisania jest dynamiczny, pełen energii i pasji, która idealnie pasuje do tematyki K-Popu.
Urząd do Spraw Dziwnych
Wiedźmy, wróżki, wampiry, wilkołaki… Powieści z gatunku fantasy są ich pełne. Ale czy miałeś/aś okazję kiedyś czytać książkę, w której występują animowie - stworzenia o ludzkim ciele i zwierzęcych głowach? A może znasz je pod inną nazwą? Przyznam, że ja pierwszy raz spotkałam się z takimi postaciami w debiutanckiej powieści Mateusza Cieślika „Urząd do Spraw Dziwnych”. Książka wprowadza nas w świat magicznych istot, niedostępny dla oczu zwykłych śmiertelników. Co ciekawe, ich życie toczy się tuż obok naszego - w zwykłym Krakowie, o którym każdy słyszał. Fabuła skupia się na tytułowym Urzędzie do Spraw Dziwnych oraz zaginięciu kobiety, które uruchamia lawinę wydarzeń i wywraca życie jej córki (a przy okazji głównej bohaterki powieści, Sary Kos) do góry nogami. Podoba mi się, jak autor wplata w magiczny świat wątek kryminalny, tworząc ciekawą zagadkę do rozwiązania. Intryga jest naprawdę świetnie poprowadzona i muszę przyznać, że takiego zakończenia się nie spodziewałam. Myślę, że wiele osób będzie nim zaskoczonych - co z pewnością zachęci każdego do sięgnięcia po kolejne tomy serii. Jednak muszę przyznać, że czuję lekki niedosyt, jeśli chodzi o świat animów - chciałabym ich lepiej poznać. Wszystkie wątki z nimi związane wydają się naprawdę ciekawe, ale zabrakło mi większego zagłębienia się w szczegóły. Liczę, że kolejne tomy zaspokoją moją ciekawość i pozwolą mi lepiej zrozumieć te fascynujące stworzenia. Bohaterowie są świetnie wykreowani. Sara Kos to postać, którą od razu polubiłam. Jest odważna, uparta, pomimo przeciwności dąży do celu i - co najważniejsze - nie jest pozbawiona wad. Popełnia błędy, a jej życie jest pełne trudnych doświadczeń. Już od samego początku poznajemy obraz dysfunkcyjnej rodziny, w której wychowuje się dziewczyna, z ojcem agresorem na czele. Cieślik doskonale obrazuje problem rodziny i porusza bardzo ważny temat społeczny, co szczególnie przypadło mi do gustu. Autor zgrabnie przeplata życie ludzi i animów, które wzajemnie się dopełniają, a także łączy wątki fantastyczne z kryminalnymi, tworząc książkę, od której naprawdę ciężko się oderwać. Ja już biorę się za czytanie kolejnych tomów przygód Sary, a Ciebie zachęcam do zapoznania się z tą serią. Serdecznie polecam! Ocena 7/10
Urząd do Spraw Dziwnych
Moja ocena to 3.75/5, ale z sercem do autora, bo sięgnę po drugi tom. Podobało mi się! Jestem dość zaskoczona tym, jak bardzo mnie ta książka wciągnęła. Nie spodziewałam się kompletnie tego, że pochłonę ją w niecałe dwa dni. Można więc spokojnie powiedzieć, że ma coś w sobie, coś co do siebie przyciąga. Dodatkowo, co fajne, a ja bardzo lubię tego typu zabiegi, to umieszczenie akcji książki fantastycznej w Krakowie, na naszym polskim rodzimym podwórku. Krótko o fabule: Sara Kos ma ciężkie życie, rok temu w niewyjaśniony okolicznościach zaginęła jej matka, więc obecnie dziewczyna musi opiekować się młodszym bratem i schodzić z drogi swojemu apodyktycznemu ojcu. A ojca ma strasznego. Bierze pigułki, stara się uspokoić i nie inicjować niepotrzebnych kontaktów ze znienawidzonym rodzicem. Pewnego dnia z okna swojego pokoju widzi tajemniczego mężczyznę. Splotem wydarzeń poznaje Arona Wysockiego, a wraz z nim dowiaduje się, że świat zamieszkują również stworzenia takie jak animowie, którzy mają bzika na punkcie biurokracji. Animowie to zwierzęta o cechach ludzkich, które potrafią posługiwać się magią. Sara trafia do krakowskiego Biura do Spraw Dziwnych i tam poznaje cały ten świat, dowiadując się jak świat animów łączy się ze światem ludzi. To lekkie urban fantasy, przy którym nie idzie się nudzić i chociaż książka ma wspaniały pomysł i ciekawie prowadzoną akcje oraz łatwy w odbiorze styl, to ma też parę wad. Dla mnie historia toczy się za szybko i przez to poznajemy bardzo mało świata i niektóre wydarzenia mam wrażenie mają na celu jedynie popychanie akcji do przodu. Ja chciałabym więcej systemu magicznego i więcej informacji o świecie, w którym się znajdujemy. Naprawdę, ale z tego co wiem, to jest to debiut, a jak na debiut to książka niezwykle mi się podobała. Z pewnością sięgnę po kolejne tomy!
Świadome relacje bez kłótni o rację. Sprytne sposoby na budowanie porozumienia w domu i w pracy
🫂 Relacje to fundament naszego życia - zarówno prywatnego, jak i zawodowego. Ale czy można budować je bez ciągłych sporów, frustracji i „walki o rację”? Katarzyna Lewandowska w swojej książce, wydanej przez @wydawnictwo_onepress , podpowiada, jak to zrobić, oferując czytelnikom praktyczne, a zarazem mądre narzędzia do tworzenia harmonijnych i autentycznych więzi. „Świadome relacje bez kłótni o rację” to przewodnik dla tych, którzy chcą wyjść poza schematy konfliktów i nauczyć się budować prawdziwe porozumienie z ludźmi wokół siebie. Autorka w sposób przystępny dzieli się strategiami, które pomagają w zrozumieniu emocji, potrzeb i granic - zarówno własnych, jak i innych. Książka łączy elementy psychologii, komunikacji bez przemocy (NVC) i praktycznego podejścia do rozwiązywania codziennych problemów. Autor książki porusza takie tematy, jak: Rozpoznawanie i nazywanie emocji, zanim eskalują w konflikt, Znaczenie aktywnego słuchania, które często jest kluczem do zrozumienia, Sztuka kompromisu i negocjacji w pracy i w domu, Jak asertywnie wyrażać swoje potrzeby, jednocześnie szanując potrzeby innych. Pani Lewandowska oferuje nie tylko teorię, ale też konkretne, sprawdzone techniki - idealne dla każdego, kto chce uniknąć niepotrzebnych napięć w relacjach. Książka jest napisana językiem, który łączy merytoryczność z przystępnością. Dzięki temu może trafić zarówno do początkujących w temacie rozwoju osobistego, jak i tych, którzy chcą pogłębić swoje umiejętności komunikacyjne. Największym atutem książki jest jej uniwersalność. Bez względu na to, czy Twoim wyzwaniem są trudne rozmowy z partnerem, napięcia w zespole w pracy czy wychowywanie dzieci - znajdziesz tu wskazówki, które naprawdę działają. Czy warto? Absolutnie tak! To lektura, która inspiruje do zmiany podejścia do ludzi, ale przede wszystkim - do siebie. Ta książka przypomina, że porozumienie nie polega na udowadnianiu, kto ma rację, lecz na wspólnym budowaniu mostów.