Recenzje
Bez serca. Chestnut Springs #2
„Bez serca” to drugi tom serii Chestnut Springs, który skradł mi serce jeszcze bardziej niż jego poprzednik. Historia Cade’a i Willi wciąga od pierwszych stron, a bohaterowie tej części mają w sobie coś niezwykle ujmującego, co sprawia, że trudno się od niej oderwać. Willa pełna ognistego temperamentu, zostaje wbrew swoim planom nianią pięcioletniego Luka, syna Cade’a - gburowatego ranczera z zaskakująco wrażliwym wnętrzem. Cade, choć początkowo wydaje się nieprzystępny, stopniowo odsłania swoje emocje, co czyni go bohaterem o dużej głębi. Relacja między nim a Willą rozwija się w sposób naturalny, pełen subtelnych gestów, dowcipnych wymian i rosnącego napięcia. Jednym z najmocniejszych atutów tej książki jest jej klimat - małomiasteczkowe ranczo, codzienność na łonie natury i urokliwe opisy sprawiają, że czytelnik niemal czuje zapach świeżego powietrza i widzi rozległe pastwiska. To idealne tło dla rodzącego się uczucia. Luke, mały chłopiec o wielkim sercu, to bohater, który dopełnia tę historię - jego obecność dodaje całości ciepła i uroku. Dialogi pełne uszczypliwości i humoru są prawdziwą perełką tej książki. To nie tylko opowieść o miłości, ale też o wyzwaniach rodzicielstwa, odnajdywaniu siebie i dawaniu drugiej szansy. Nie mogę nie wspomnieć o emocjach, jakie ta książka wywołuje - od śmiechu po wzruszenie. „Bez serca” nie tylko spełnia oczekiwania, ale je przekracza, pozostawiając czytelnika z ciepłem w sercu i niecierpliwym oczekiwaniem na kolejne tomy tej serii. „Bez serca” to książka, która idealnie łączy humor, emocje i odrobinę dramatyzmu, tworząc historię, od której trudno się oderwać. To opowieść o miłości, która przychodzi niespodziewanie i zmienia wszystko, pozostawiając po sobie ciepło, które zostaje z nami na długo po przeczytaniu ostatniej strony 🧡
Bez serca. Chestnut Springs #2
OMG! JESTEM ZAKOCHANA! Przyznam szczerze, że poprzednia część serii chestnut springs, czyli "Bez skazy" nie skradła aż tak mojego serca. Mimo, że nie była to zła lektura to miałam wiele "ale", jednak postanowiłam dalej kontynuować czytanie książek tej autorki i bardzo dobrze zrobiłam. "Bez serca" okazało się o WIELE lepsze. Mamy tutaj jeden z moich ulubionych motywów - grumpy & sunshine, a w dodatku on jest starszy!!! Trzeba przyznać, że bohaterowie doskonale pasują do tego motywu, nie jest to zrobione na siłę. A w dodatku cała fabuła jest naprawdę wiarygodna i poznaje się ją z uśmiechem na twarzy. Cade jest mężczyzną, którego zostawiła żona z dzieckiem. Przez lata stał się odpowiedzialnym, gburowatym samotnikiem. Ona to jego całkowite przeciwieństwo - radosna i żywiołowa. Prawdziwy ogień i woda. Cudownie, że poruszany jest tu motyw samotnego rodzica. Autorka traktuje także o tematach związanych z odpowiedzialnością, rodzicielstwem i macierzyństwem. Na tle innych romansów ten wypada naprawdę dobrze, a książka dostarczyła mi wiele rozrywki. Jedyny zgrzyt miałam przy scenach zbliżeń i słownictwie 😖 A po za tym naprawdę polecam! Wiek: 18+ Ocena: 9/10⭐
Matka wystarczająco dobra. Jak nie dać sobie wmówić, że inni wiedzą lepiej
Kiedy rodzisz dziecko, zmienia się całe twoje życie. Tyle tylko, że w mediach społecznościowych czy filmach familijnych, to zawsze jest zmiana na lepsze, a wspólne życie z niemowlęciem to idylla, jedno wielkie pasmo szczęścia. Dobrze, że coraz częściej pojawiają się głosy, że wcale tak nie jest. Że macierzyństwo to przysłowiowe: krew, pot i łzy. Że już w szpitalu zostajemy sprowadzone przez pielęgniarki czy lekarzy do parteru i potraktowane bezosobowo, jak dodatek do dziecka i to na dodatek niekompetentny. Później jest już tylko gorzej, bowiem każdy zwykle wie lepiej, jak nasze dziecko wychowywać. I biada nam, kiedy damy się wciągnąć w ten wir dobrych rad, bowiem do bezsenności związanej z koniecznością karmienia dziecka i zaspokajania innych jego potrzeb, dochodzi jeszcze bezsenność wywołana zastanawianiem się, czy dokonałyśmy dobrego wyboru pomiędzy pieluchą jednorazową a wielorazową, pomiędzy różnymi kształtami smoczka itd. Do tego jeszcze ten wewnętrzny głos wątpiący, czy naprawdę jestem dobrą matką, skoro wszyscy wiedzą wszystko lepiej ode mnie? Czy na pewno robię wszystko, by moje dziecko w przyszłości było piękne, mądre i szczęśliwe? By nie potrzebowało terapii… mając taką matkę? STOP! Nie musisz wcale być najlepszą matką, bo taka nie istnieje (no, chyba że w filmach). Możesz być po prostu wystarczająco dobrą matką, a przy tym zbudować ze swoim dzieckiem (i ze sobą) fajną relację, opartą na bezpieczeństwie i zaufaniu, która będzie procentowała w przyszłości. O tym, jak ograniczyć swoje oczekiwania (wobec dziecka i siebie), jak zaopiekować się (dzieckiem i sobą) i jak nie dać się zwariować, zajmująco pisze dr Katarzyna Wasilewska, psycholożka, biolożka, pisarka i wykładowczyni w książce „Matka wystarczająco dobra. Jak nie dać sobie wmówić, że inni wiedzą lepiej”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Sensus pozycja to obowiązkowy poradnik zarówno dla przyszłych mam, jak i dla kobiet, które już doświadczyły „uroków” macierzyństwa. Autorka porusza tematy, które zwykle są tabu nawet w rozmowach pomiędzy matkami, a za sprawą przywołania fragmentów prawdziwych historii kobiet zaczynamy rozumieć, że nie tylko my żałujemy niekiedy decyzji o poczęciu dziecka, nie tylko my zmagamy się z poczuciem bycia niedostatecznie dobrą matką, bo nie karmiliśmy piersią wróciłyśmy do pracy, nie tylko nas bolą sutki i ni tylko my złościmy się na partnera, że zbyt mało angażuje się do pomocy przy dziecku. A to zmienia nasza perspektywę, przestajemy czuć się winne, daje też przestrzeń do tego, by się zastanowić, co w danej sytuacji możemy zrobić i jak sobie pomóc. Książka składa się z dziewiętnastu rozdziałów, w których autorka porusza różne aspekty macierzyństwa i różne problemy, które się z tym wiążą. Jak podkreśla autorka, „droga do Twojego własnego sposobu na macierzyństwo i Twojego poczucia własnej kompetencji w roli matki prowadzi wyłącznie przez Twoje własne wnętrze” i tą drogą właśnie stara się prowadzić nas dzięki książce. W kolejnych rozdziałach czytamy zatem o wrażliwości na potrzeby dziecka (co wcale nie oznacza zaspokajania ich wszystkich), konieczności zidentyfikowania ludzi, na których możemy polegać i zaproszenia ich do wspólnego wychowywania, współpracy z partnerem i wspólnego zastanowienia się, jak możecie zadbać wzajemnie o siebie i swój wypoczynek. Zajmiemy się również naszym poczuciem sprawczości, oczekiwaniami, które mogą stać się źródłem frustracji, nawykami żywieniowymi i przyzwoleniem, by dziecko samo decydowało czy jest głodne, co chce zjeść i kiedy się najadło, naszą postawą wobec lekarzy, ale i wobec dzieci (oraz samych siebie), kwestiami równego traktowania i wieloma innymi tematami, do których scenariusz układa samo życie. Każdy z tematów został oparty na historiach matek, każdy jest też opatrzony komentarzem autorki, pytaniami skłaniającymi do przemyśleń oraz radami, pozwalającymi wypracować nasze własne sposoby działania, uwzględniają indywidualną historię i potrzeby dziecka. Lektura książki jest jak spotkanie w kręgu kobiet, które doskonale rozumieją nasze problemy i udzielają nam wsparcia samą swoją obecnością. To wszystko składa się na bardzo cenną publikację, stanowiącą nieocenione wsparcie dla matek, które nagle się dowiadują, że nie muszą być w nieustannej gotowości, nie musza walczyć z całym światem, nie muszą być doskonałe!
Mózg na zbożowym detoksie. Zaskakująca prawda o pszenicy, węglowodanach i cukrze - cichych zabójcach Twojego mózgu
David Perlmutter MD, Kristin Loberg Opis wydawcy: Mózg na zbożowym detoksie. Zaskakująca prawda o pszenicy, węglowodanach i cukrze - cichych zabójcach Twojego mózgu Współczesne produkty zbożowe zniszczyły w Stanach Zjednoczonych więcej mózgów niż udary, wypadki samochodowe i urazy głowy razem wzięte. dr William Davis, autor książki Wheat Belly Jeszcze kilka lat temu dietetycy i lekarze utrzymywali, że wszelkie tłuszcze zwiększają ryzyko występowania różnych chorób, nadwrażliwość na gluten rozpatrywana była wyłącznie w kontekście celiakii, a tak zwani poważni naukowcy nie mieli odwagi zalecać nieskomplikowanych zmian stylu życia, które mogłyby stymulować powstawanie i rozwój nowych komórek mózgowych. Obecnie dysponujemy świetnie udokumentowanymi dowodami świadczącymi o tym, co konkretnie przyczynia się do degeneracji mózgu i rozwoju schorzeń takich jak demencja czy choroba Alzheimera. To wspaniała książka, dzięki której zatroszczysz się o swój mózg! dr Mark Hyman, autor książki Koniec z cukrzycą i otyłością! Dzięki tej bestsellerowej, wyjątkowo aktualnej i potrzebnej książce przekonasz się, że na zdrowie mózgu wpływają nie tyle geny, ile dieta! Dowiesz się, że wspólnym elementem chorób degeneracyjnych mózgu jest stan zapalny, który z kolei często bywa skutkiem diety bogatej w węglowodany. Zrozumiesz, w jaki sposób "zdrowe produkty pełnoziarniste" szkodliwie oddziałują na mózg, a także uzyskasz informacje, dzięki którym szybko zadbasz o zdrowie i regenerację swojego układu nerwowego. Poza lepszym samopoczuciem zdobędziesz panowanie nad swoim genetycznym przeznaczeniem i skutecznie ochronisz swój potencjał intelektualny. Ta książka to prawdziwy skarb! dr Bernie Siegel, autor książki Faith, Hope and Healing i The Art of Healing _______ Po przeczytaniu tej książki zdecydowałam się zrobić detox od węglowodanów i zobaczyć jaki wpływ bedzie miało to na moje zdrowie, nie miałam świadomości jak wielki negatywny wpływ nadmiary mają na nasz mózg. Ksiązka jest tak ciekawa, że wciągnęłam ją jednym ,tchem,.
Prędzej piekło zamarznie
,, Prędzej piekło zamarzanie " Autor : Ludka Skrzydlewska Wydawnictwo: @editio.red Ocena: 4,5/5⭐ Wiek : 18+ Istnieją książki, które wciągają nas od pierwszych stron i nie wypuszczają aż do ostatniego zdania. Taką właśnie lekturą jest „Prędzej piekło zamarzanie” autorstwa Ludki Skrzydlewskiej. Historia Marigold i Sainta skradła moje serce od samego początku. Dzięki nim można poczuć się, jakby naprawdę było się w Silver Springs i doświadczyć klimatu tego miasteczka na własnej skórze. Marigold Price, choć na początku wydaje się delikatną i spokojną bohaterką, z czasem ukazuje swoją prawdziwą siłę, odwagę i determinację, mimo młodego wieku. Saint, z kolei, początkowo nie przypadł mi do gustu, ale w miarę rozwoju fabuły zaczęłam się do niego przekonywać i ostatecznie polubiłam tę postać.