ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Bez serca. Chestnut Springs #2

Po przeczytaniu w tym roku “Bez skazy” byłam bardzo ciekawa następnych tomów serii Chestnut Springs. Jednak najbardziej obawiałam się właśnie “Bez serca”. Ze względu na to, że posiada motywy, za którym nie przepadam czyli różnicę wieku i samotnego ojca. Natomiast zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona i dołączyłam do grupy miłośników tej historii. To było po prostu świetne. Piękne, wzruszające i dające nadzieję. Nie spodziewałam się, że historia Willi i Cade’a tak mi się spodoba, ale teraz śmiało mogę powiedzieć, że była dla mnie nawet lepsza niż pierwsza część. Cudownie było czytać o wewnętrznej przemianie Cade’a. Od najmłodszych lat robił wszystko dla swojej rodziny - rodzeństwa i taty, w ogóle nie myśląc o sobie. Przez to stał się bardzo zasadniczy i opiekuńczy, ale niestety również dość gburowaty. Jednak dzięki Willi, postanowił w końcu zrobić coś dla siebie, otworzyć się i dać sobie szansę na szczęście. Myślałam, że połączenie samotnego ojciec i opiekunki jego dziecka nie będzie czymś dla mnie. Jednak pokochałam ich relację. Jak również relację Willi z synem Cade’a. Czytając czułam po prostu, że to co ich wszystkich połączyło było prawdziwe i stali się dla siebie wspierającą rodziną, na którą każdy z nich zasłużył. “Bez serca” jest napisane takim językiem, że czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Nawet nie wiem kiedy dotarłam do końca, bo tak zaangażowałam się w fabułę. Mimo, że nie była ona skomplikowana, to jest to jedna z tych książek, które dają duży komfort i sprawią, że będziecie się uśmiechać do kartek papieru. Nie mogę się już doczekać, aż zostanie u nas wydana następna część.

reading.irl Grzelak Zuzanna

Bez serca. Chestnut Springs #2

Przypadki często niosą ze sobą ciekawe wydarzenia w życiu i jeszcze lepsze znajomości. Czy to kwestia losu, przeznaczenia, a może skomplikowanych ścieżek życia - każdy ma na to jakieś swoje tłumaczenie. Istotnym jest jednak dać szansę temu co przynosi nam kolejny dzień, bo może to zupełnie zmienić naszą codzienność- w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Willa nie planowała szukania pracy, jednak perspektywa wakacji bez zajęcia nie jest dla niej. Choć pochodzi z dobrze sytuowanej rodziny i nigdy nie odczuwała nacisków w jakiejkolwiek kwestii, ceni sobie niezależność. Trudno ją poskromić, ma intrygujący charakter, jest do bólu lojalna dla bliskich jej ludzi, zaraża uśmiechem i pozytywnym podejściem do życia, ale potrafi też dopiec, gdy sytuacja tego wymaga. Jej ognisty charakter z pewnością przyda jej się przy interakcjach z humorzastym mężczyzną… Cade swoje życie poświęcił pracy na ranczu i opiece nad synem. Ma duże wsparcie w swojej rodzinie, jednak to on zawsze był tym, który opiekował się innymi i ten instynkt już w nim pozostał. Najstarszy z braci szybko wziął na barki wiele odpowiedzialności i upływ czasu tego nie zmienił, a Cade prawie wcale nie myśli o sobie i swoich potrzebach. Nie interesują go też żadne związki, jego serce już wystarczająco zostało pokiereszowane. I także przez to, jego nastawienie do ludzi jest dalekie od ideału, a on sam opryskliwy i niemiły. Ale nie ma przecież takich murów, których nie da się przebić, jeśli tylko się tego chce. „Bez serca” to drugi tom serii Chestnut Springs zabierającego czytelnika na urocze ranczo rodziny Eaton. Silver jest mistrzynią kreowania małomiasteczkowych romansów i choć tworzy przecież przewidywalne pod względem zakończenia książki to dodaje im tak wiele uroku i emocji, że nie sposób im się oprzeć. W tej pozycji udało jej się także wykreować bohatera wręcz idealnego, który roztapia czytelnicze serca i jest jedyny w swoim rodzaju. Dynamika relacji Cadea i Willi jest świetna, pełna ognia już od samego początku, doprawiona humorem i iskrzącymi uczuciami, które niekoniecznie są mile widziane przez główne postaci. Ich związek rozwija się powoli, co jest dla mnie atutem, a późniejsze pikantne sceny nie przysłaniają fabuły. Dużym atutem tej opowieści jest syn Cadea - Luke, który rozjaśnia każdą scenę, w której się pojawia i jest naprawdę wyjątkowym, bardzo rezolutnym małym chłopcem, który bez wysiłku podbił moje serce. Całość czyta się jednym tchem, a małomiasteczkowy klimat dodaje historii uroku. Jeśli macie, więc ochotę na lżejszy, ale znakomicie napisany romans, z pewnością powinniście rozważyć tę pozycję, jak i całą serię.

bookaholic.in.me Leszczak Joanna

Prędzej piekło zamarznie

Święta w domu czy na wyjeździe? Porozmawiamy. Autorka świetnie oddała specyfikę społeczności małego miasteczka. W teorii wszyscy się znają, lubią i szanują, a w praktyce? Bywa różnie. Każdy afront jest sensacją, każde odchylenie od normy jest powodem do plotek, a poparcie dla spraw lawiruje niczym chorągiewka na wietrze. "Prędzej piekło zamarznie" okazało się małomiasteczkową opowieścią z motywem przyjaciół z dzieciństwa, którzy nie mieli ze sobą kontaktu przez 9 lat. Mari i Saint stali się przeciwieństwami. Dziewczyna, która kocha lokalną społeczność i walczy o jej dobro. Chłopak, który realizuje cele wpojone mu przez ojca. Czy dawna zażyłość nadal istnieje? Przez cały czas zastanawiałam się, czy Saint gra, czy faktycznie przy Mari staje się najlepszą wersją siebie. Wielokrotnie nachodziły mnie wątpliwości co do jego postawy. Całe szczęście jego dobre serce wygrało. Autorka kreuje ciekawe postaci - i to nie tylko te pierwszoplanowe. Wielu bohaterów ma wpływ na bieg fabuły, co nadaje historii więcej głębi i charakteru. Otrzymujemy ciekawą historię, opartą nie tylko na budowaniu ponownego zaufania, ale też przeciwstawieniu się inwestorowi pozbawionemu empatii. Przychodzi mi do głowy jedno ale, ponieważ nie do końca podobał mi się wątek związany z poznaniem przez Sainta prawdy o rodzicach. Zabrakło mi w nim trochę emocji i przepracowania faktów. Wyobrażam sobie, że gdybym to ja dowiedziała się informacji rzucających nową perspektywę na moje dotychczasowe życie, to przepracowanie ich zajęłoby mi znacznie więcej czasu. Bawiłam się bardzo dobrze! To urokliwa historia zimowa na kilka wieczorów. Napisana cudownie przyjemnie i lekko. Z fabułą, której bieg jest życiowy, bohaterzy są do polubienia, a podczas poznawania ich poczynań, uśmiech mimowolnie wkrada się na usta.

zle_charaktery Brzozowska-Czyżak Agnieszka

Prędzej piekło zamarznie

„Prędzej piekło zamarznie” to kolejna powieść spod pióra Ludki Skrzydlewskiej, która bardzo mi się podobała. Pomysł na fabułę okazał się interesujący, a i jego wykonanie również na wysokim poziomie. Autorka ma niezwykle lekkie i przyjemne pióro co sprawia, że książka totalnie pochłania i nim się obejrzymy przewracamy ostatnią stronę. Historia, która podczas czytania dostarcza czytelnikowi sporej dawki wrażeń i emocji. Każdy kolejny rozdział to więcej uśmiechu, ale i chwil wzruszeń czy zaskoczeń. Główni bohaterowie znali się w młodości. Później na długie lata ich drogi się rozeszły. Teraz bohater wraca do miasteczka i ma pewne zadanie do wykonania. Między nim, a bohaterką iskrzy. Mimo, że oboje usilnie z tym walczą. Polubiłam tą dwójkę. Ich potyczki słowne, które nieraz wywoływały uśmiech na mojej twarzy, a nieraz przyspieszały bicie serca. Czy mimo upływu lat i ukrytych żali ta dwójka się dogada? „Prędzej piekło zamarznie” to emocjonująca, wciągająca historia osadzona w zimowej scenerii, od której trudno się oderwać. Książka, w której wiele się dzieje, więc o nudzie podczas lektury nie ma mowy. Pojawia się motyw spotkania po latach i drugiej szansy i zostały one ciekawie przedstawione. Nie zabraknie też pewnej intrygi, podwyższonej adrenaliny, ale i namiętności i pożądania. Powieść o rodzinie, przyjaźni, miłości. Lektura, która pokazuje jak trudna jest walka między sercem, a rozumem. Jak ważne jest wsparcie i pomoc najbliższych. Jak mimo upływu czasu druga osoba wciąż wiele dla nas znaczy. Jak ciężko wybaczyć i ruszyć dalej. „Prędzej piekło zamarznie” to świetna książka, której czytanie było przyjemnością. Gorąco polecam! Na pewno Was rozgrzeje w te zimne wieczory.

Instagram.com/zaczytana_opisana Aleksandra Kuszczak

Umysł stratega. Siedmiodniowy plan określania celów i tworzenia skutecznej strategii. Podkręć swoją produktywność

W tym roku w porównaniu do poprzednich dwunastu lat przeczytałem 1600% książek więcej - sporo co? Tylko jak przez ostatnie lata przeczytałem 0 a w tym roku 16 i licząć 1 książkę jako 100% to tak by wychodziło. I tutaj kłania się planowanie strategiczne, które moim zdaniem w bardzo przejrzysty sposób opisuje Thibaut Meurisse w swojej książce. Bo cóż można osiągnąć bez planowania? Co najwyżej można spontanicznie zrobić sobie kawę, albo mechanicznie ubrać się rano. Bo takich rzeczy nie trzeba planować. A ja właśnie zaplanowałem co najmniej 10 książek na ten rok. Przejrzałem swoje notatki z publikacji James'a Clear'a i Briana Tracy (autor również powołuje się na ich książki) i muszę Wam przyznać, że Meurisse bardzo sprytnie łączy treści z wielu różnych publikacji i własnych doświadczeń i przedstawia je po swojemu w tej zaledwie 152 stronicowej książce. Pamiętajcie tylko, że nikt nie mówi, że 152 strony to mało. Ilość praktycznej wiedzy, która jest tutaj przekazywana może przytłoczyć najtrwalszego czytelnika. Dlatego książka podzielona jest na 7 etapów - 7 dni przygotowywania strategii. Tak abyśmy nie przeoczyli żadnego niuansu, ale też aby żaden z punktów nas nie przerósł. Język stosowany przez autora, jest naprawdę bardzo przystępny, przykłady podawane na stronach każdego z rozdziałów pomagają zobrazować sobie jak działają poszczególne etapy budowania naszej strategii. I może to być naprawdę strategia na wszystko. Od budowania biznesowego imperium, po naukę języka obcego czy pisanie książki. Właśnie najlepsze w tym wszystkim jest to, że zasady zawarte w tej książce są uniwersalne dla każdej dziedziny naszego życia. Format książki, jest poręczny i już teraz wiem, że spędzimy razem jeszcze długie godziny. I uwaga! Na końcu macie poradnik do przejścia krok po kroku podczas budowania Waszej strategii. Jest to niesamowicie pomocne. Zdradzę Wam w sekrecie (choć jaki to już teraz sekret?), że sam użyję tej książki w pewnym eksperymencie. Napiszę przy jej pomocy strategię do... no właśnie to jest ta główna tajemnica, której Wam nie zdradzę. Lecz efekty zobaczycie po 90 dniach 2025 roku. Osobiście polecam książkę i z czystym sumieniem mogę wystawić ocenę 8/10 (4/5)

ojciec_po_godzinach_ Wagner Rafał