ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Unwritten love. Dylogia Beloved #1

Książka, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Spodziewałam się czegoś trochę innego, ale dostałam dobrze napisany romans, z odrobinę „wattpadowym” klimatem, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Relacja głównych bohaterów rozwijała się w ciekawy sposób. Dostałam odpowiednią dawkę emocji, które sprawiały, że nie umiałam odłożyć tej książki. Pozytywne zaskoczenie!  czekam z niecierpliwością na drugą część tej dylogii, żeby móc poznać dalsze losy bohaterów

juliannakolonko Kolonko Julianna

Zakamarki Białego Domu

Barwnie napisana opowieść o bieżącym funkcjonowaniu siedziby prezydenta USA - ciekawostki, smaczki, anegdoty opowiedziane przez korespondenta prasowego. A z drugiej strony kopalnia wiedzy o historii tego budynku od czasów pomysłu na jej wybudowanie poprzez kolejne ponad dwieście lat. Wystrój wnętrz, zwierzęta prezydentów, rola pierwszej damy, kuchnia prezydencka (dosłownie i w przenośni) to tylko kilka tematów podejmowanych w tej książce, której strukturę określiłbym: od szczegółu do ogółu. Punktem wyjścia każdego rozdziału jest jakieś miejsce, powtarzalne wydarzenie, tradycja, następnie ulega to rozszerzeniu o historię powstania, zmiany i ewolucję, by wreszcie doprowadzić do wniosku, że rola, zmiany, wygląd Białego Domu poprzez osoby sprawujące urząd w gruncie rzeczy jest odbiciem różnorodności Ameryki. Chociaż autor wielokrotnie podkreśla, że u zarania decyzji o jego budowie, wydzieleniu Dystryktu Kolumbia leżało założenie, by był on instytucją scalającą różne stany, miejscem integrującym je, to jednak osobowość jego mieszkańca wywierała znaczący wpływ na jej wygląd i odzwierciedlała różnorodność kulturową, etniczną, światopoglądową Ameryki. Fascynująca opowieść, z której można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy, dobrze napisana.

mariuszowelektury Sieczka Mariusz

Oczy zalane atramentem

Drobne kłamstwa są jak krople wody. Wydają się niegroźne, dopóki nie połączą się w rwącą rzekę… Tylko, że wtedy może być za późno na ratunek. Czym jest szczęście? Czy Kristie czuje się szczęśliwa, gdy odbiera świadectwo ukończenia z wyróżnieniem prestiżowego bostońskiego liceum? Ona sama zapewne powiedziałaby, że tak: adopcyjni rodzice i ukochani bracia już się palą by świętować jej sukces. Przed nią studia na wymarzonym kierunku, wokół grono przyjaciół. A jednak serce Krystiny Viterelli jest przepełnione niepokojem. Czy pojawił się w dniu śmierci biologicznej matki, która zginęła gdy dziewczyna miała 10 lat, a może wtedy gdy Giovani, jej ojciec, oddał ją do sierocińca przerażony własnymi alkoholowymi demonami? Nie przegnała tego niepokoju nawet miłość jaką dała przybranej córce rodzina Viterellich. Czy poradzi sobie z nim Michael, intrygujące chłopak o pokrytych tatuażami ramionach? I czy dziewczyna o oczach w kolorze atramentu da my taką szansę? Historia Kristie nie jest prosta. Jest złożona z wielu problemów, niewyjaśnionych rzeczy i ogromu niewiedzy. Dlatego też jest ciężka do opowiedzenia, a autorka zrobiła to w sposób dający do myślenia. Relacje Kristie z innymi bohaterami przedstawione są dość realistycznie, a tempo ich rozwoju jest zbliżone do tego realnego ;szczególnie relacja Kristy z Michaelem). „Oczy zalane atramentem” to książka pełna tajemnic, które rozwiązywane są powoli, a każda informacja potrzebna do ich odkrycia podawana jest stopniowo, co jest wielkim plusem, jest to szczególnie wyjątkowe zwłaszcza przy stosunkowo krótkiej powieści. Mimo wszystko jest to ciężka książka, szczególnie fragmenty o przeszłości Kristy, mogą być przytłaczające. Autorka opisała naprawdę trudny problem, ale zrobiła to przystępnym językiem. Myślę że naprawdę warto sięgnąć po „Oczy zalane atramentem”, ponieważ jest to powieść zawierająca wiele pięknych fragmentów, które pomimo tego, że są smutne potrafią pokazać, że czasem warto się do kogoś odezwać, czy mu pomóc.

_mary_and_books_ Gontarz Marysia

Pumpkinheads. Sezonowi przyjaciele

Świetnie wykonana powieść graficzna w niesamowicie jesiennym klimacie. Wyobraźcie sobie farmę dyń, sezonową pracę i dwójkę przyjaciół. Ona chce pomóc mu zagadać do dziewczyny, w której jest platoniczno zakochany. Rozpoczynają więc swoją ostatnią w tym sezonie zmianę na farmie dyń i zwiedzają zakamarki farmy, próbują przekąsek i innych atrakcji. Mapka farmy w miejscu wyklejki skradła moje serce. 💓 Jak dla mnie mogłaby być odrobinę dłuższa. Chciałabym zobaczyć na końcu więcej wspólnych chwil bohaterów. 4/5!!!
juliannakolonko Kolonko Julianna

Układ Ezmodaela

„Układ Ezmodaela”❤👹 „-(…) Dzię­ku­ję, że wie­dzia­łeś le­piej ode mnie, czego mi trze­ba. Ura­to­wa­łeś mnie, Ez. Wyglą­da na to, że na wiele spo­so­bów. - Nasta­wiam się na to, że demon zaraz za­cznie żar­to­wać, by przy­kryć hu­mo­rem fakt, że nagle zro­bi­ło się jakoś in­tym­nie, ale on mnie zu­peł­nie za­ska­ku­je. - Je­steś warta tego, by cię ra­to­wać, Si - mówi, pa­trząc mi pro­sto w oczy. To tylko sie­dem pro­stych słów, a jed­nak niosą ener­gię ty­sią­ca.”  Już od bardzo dawna zadawałam sobie pytanie, co się stanie gdy w naszym świecie pojawią się demony, a nic co do tej pory znaliśmy nie będzie już takie samo i teraz miałam okazję wyobrazić sobie jakby to było…   Trzęsienie ziemi i ataki przerażających istot zawładnęły światem i wszystko co do tej pory znali zniknęło. Dwudziestoletnia Sienna wędruje po zniszczonym świecie i marzy o dotarciu do Meksyku, gdzie podobno życie jest jeszcze w miarę spokojne. Po drodze pragnie jeszcze spotkać się z bratem, więc zatrzymuje się w Los Angeles. W Mieście Aniołów, anioły nie pełnią roli wybawicieli. Największym niebezpieczeństwem nie są złowrogie demony czy ich przerażające bestie, lecz sami ludzie. Kiedy dziewczyna staje na skraju śmierci z rąk jednego z nich, zostaje uratowana przez białowłosego demona o imieniu Ezmodael Ten bezczelny, acz fascynujący mężczyzna, w towarzystwie swojego niezwykłego ogara Lephiego, zdobywa zaufanie Sienny. Dziewczyna decyduje się na ich wsparcie w drodze na południe. Czy jednak w świecie, w którym demony pragną zgubić ludzkość, demon o bursztynowych oczach może skrywać dobre intencje? W tej nowej, postapokaliptycznej rzeczywistości nie ma miejsca na miłość życzliwość czy dobroć.   „- Cza­sa­mi wi­du­ję różne rze­czy po fen­ta­ny­lu, ale tym razem się nie mylę: wi­dzia­łem demo­na, który pra­gnął cię po­siąść, a tego nie zro­bił, choć mógł, i ludz­ką dziew­czy­nę, która czuła się w to­wa­rzy­stwie tego demona bez­piecz­nie, mimo że przy wszyst­kich innych czuje się wy­jąt­ko­wo nie­pew­nie.”   Camille Gale po raz kolejny to zrobiła. Po raz kolejny udowodniła mi, że śmiało mogę sięgać po wszystkie książki, które napisała. Już od naszego pierwszego spotkania byłam zachwycona, ale każda kolejna historia wprawia mnie w niemały zachwyt nad warsztatem autorki. Tym razem mamy romantasy, które na tą porę roku jest idealny. Uwielbiam ten gatunek, pozwala mi od oderwać się od realnego świata i tym razem przenieść się do świata postapokaliptycznego, w którym spotykam demona. Nie byle jakiego, tego z gatunku tych dobrych i przepadam totalnie, a mnie ostatnio nie łatwo kupić🤭 Camille niesamowicie rozbudowała świat w swojej książce, wszystko zostało przedstawione w przystępny i łatwy w zrozumienia przez czytelnika sposób. Zresztą to nic dziwnego, zawsze w historiach spod jej pióra wszystko jest dopracowane z dbałością o najmniejsze szczegóły. Relacja pomiędzy Ezmodaelem i Sienną nie raz i nie dwa sprawiła, że uśmiechałam się od ucha do ucha. Jak zwykle bohaterowie stworzeni przez autorkę, skradli moje serce i sprawiali, że biło ono momentami szybciej. Co tu dużo mówić, nie chce wam zabrać przyjemności, lecz enemies to lovers nabrało nowego znaczenia. Gorąco polecam!  

@alibookscorner Witaszek Aleksandra