Recenzje

"Korona Polskich Gór. Dziennik młodego zdobywcy" to książka, która jest czymś więcej niż zwykłą lekturą. To raczej towarzysz wypraw, coś pomiędzy pamiętnikiem, przewodnikiem i zeszytem przygód. Jest mocno osadzona w klimacie górskich wędrówek i tego całego zdobywania szczytów, które w Polsce ma długą tradycję. Każdy, kto choć trochę chodzi po górach, kojarzy ideę odznak PTTK i książeczek, w których zbiera się pieczątki, wpisuje trasy i liczy kolejne zdobyte miejsca. Tutaj dokładnie ten klimat został przeniesiony do formy przyjaznej dzieciom. W środku znajdziemy nie tylko miejsce na własne notatki, rysunki czy zdjęcia, ale też ciekawostki o polskich pasmach górskich i ich najwyższych szczytach. To sprawia, że dziecko nie tylko zapisuje swoje wyprawy, ale też stopniowo uczy się czegoś o miejscach, które odwiedza albo dopiero chce odwiedzić. Dużym atutem jest to, że książka zachęca do działania. Są tam zadania i wyzwania, które można realizować podczas wycieczek. Dzięki temu każda wyprawa staje się czymś więcej niż tylko spacerem. To trochę jak gra, w której zdobywa się kolejne poziomy i krok po kroku zbliża do „Korony Polskich Gór”. Taki format świetnie pasuje do rodzinnych wyjazdów. Można go zabrać w samochód w drodze w góry, wyciągnąć w schronisku albo wykorzystać wtedy, gdy pogoda nie dopisuje i trzeba chwilę przeczekać. Dla dzieci to też sposób na utrwalenie wspomnień, coś w rodzaju osobistego albumu z przygodami. A jeśli ktoś naprawdę lubi góry, to ta książka szybko staje się czymś osobistym. Przy kolejnych wyprawach pojawia się motyw, żeby jeszcze coś dopisać, jeszcze jedną górę czy pieczątkę zdobyć. I właśnie w tym jest jej siła, bo zamienia zwykłe chodzenie po szlakach w dłuższą przygodę.

"Bez nadziei" to ostatni tom serii Chestnut Springs i było bardzo trudno rozstać się z bohaterami, ale wszystko co dobre kiedyś się kończy. Beau juz od pierwszego tomu wzbudził moją ciekawość i z każdą kolejną część ta ciekawość rosła. To jeden z najbardziej tajemniczych postaci jakie stworzyła Elsie Silver.  Nie spodziewałam się jednak, że będzie to tak smutna  i samotna postać mimo żartobliwego sposobu bycia oraz tak licznej rodziny i przyjaciół. Dopiero w tej cześć poznamy jego ogromne blizny psychiczne i fizyczne. Bailey to niezwykle silna dziewczyna, która dzień w dzień znosi pogardę mieszkańców miasteczka.  Zdeterminowana by uwolnić się od toksycznego rodzeństwa i nienawiści mieszkańców. Bardzo doceniam, że autorka tworzy silne bohaterki. Okazuje się, że dwie poranione dusze mogą się nawzajem uleczyć. Dla obojga dotychczas każdy dzień to walka. " Bez nadziei " to nie tylko piękna historia miłosna. To historia o rozwoju osobistym, uczuciowym, emocjonalnym i ogromnym niezrozumieniu przez otoczenie. Autorka doskonale balansuje emocje, ponieważ między trudnymi tematami jak odrzucenie społeczne czy PTSD jest mnóstwo ciepła, nadziei oraz zabawnych momentów. Myślę, że każdy rozdział dostarczy czytelnikowi przyjemności.

„Ciało mówi, umysł słucha” Nicole J. Sachs to książka, która podchodzi do przewlekłego bólu z zupełnie innej strony niż typowe poradniki medyczne. Autorka pokazuje, jak ogromny wpływ na ciało mogą mieć tłumione emocje, stres i funkcjonowanie układu nerwowego. Sam zamysł leczenia przewlekłego bólu poprzez pracę z emocjami i psychiką jest naprawdę ciekawy i skłania do refleksji, nawet jeśli nie ze wszystkim trzeba zgadzać się w stu procentach. Nicole J. Sachs jest psychoterapeutką i od lat zajmuje się tematyką bólu przewlekłego oraz podejściem mind-body. Współpracowała z dr. Johnem Sarno, pionierem teorii TMS, a także prowadzi podcast „The Cure for Chronic Pain” i warsztaty dotyczące psychosomatyki. W książce opiera się zarówno na swojej historii, jak i doświadczeniach pacjentów, próbując pokazać, że ciało i psychika są ze sobą znacznie bardziej połączone, niż często zakładamy. Największym plusem książki jest to, że nie kończy się na samej teorii. Sachs proponuje konkretne ćwiczenia, między innymi metodę JournalSpeak, czyli formę terapeutycznego pisania mającego pomóc w uwolnieniu tłumionych emocji. Autorka daje praktyczne wskazówki jak zacząć pisać, co dla mnie też nie było od razu oczywiste i dopiero w połowie książki zaczęłam rozumieć mniej więcej o co chodzi. Jednocześnie warto podejść do niej z otwartością, ale też rozsądkiem. Temat przewlekłego bólu jest bardzo złożony i nie każda dolegliwość ma podłoże psychosomatyczne. W internecie można znaleźć zarówno osoby zachwycone metodą Sachs, jak i bardzo sceptyczne wobec jej podejścia. Dlatego najlepiej traktować tę książkę jako interesujące spojrzenie na relację między emocjami a ciałem, a nie uniwersalne rozwiązanie wszystkich problemów zdrowotnych. To ciekawa lektura szczególnie dla osób interesujących się psychosomatyką, stresem, terapią i wpływem emocji na organizm. Nawet jeśli nie zmieni całkowicie czyjegoś podejścia do leczenia bólu, potrafi zmusić do zastanowienia się nad tym, jak bardzo nasze ciało reaguje na to, co dzieje się w głowie. 

💚 "Titek na placu zabaw" pokazuje wspólne wyjście na plac zabaw, zabawę w piaskownicy, ustalanie zasad bezpieczeństwa a przede wszystkim trudny moment powrotu do domu - każdy rodzic doskonale zna te sytuacje. 🧡💚 Książki wyróżnia spokojne podejście do emocji dzieci i brak moralizowania. Są również świetnym punktem wyjścia do ważnych rozmów.💚🧡 Dodatkowym atutem są wyjątkowe ilustracje, które dzieci uwielbiają oraz pytania aktywizujące najmłodszych 📖✨ To nie tylko opowieść dla dzieci, ale także wsparcie dla rodziców w codziennych sytuacjach.

„Nigdy nie opieraj całego poczucia wartości na czymś ulotnym.” Do tej pory wszystkie książki pani Penelopy Ward zawsze miały u mnie wysokie noty, zarówno te, które były pisane w duecie z Vi Keland, jak i samodzielnie. Nic zatem dziwnego, że sięgnęłam po jej kolejną powieść, mimo niezbyt zachęcającej okładki. A ponieważ - tak jak mówi przysłowie - nie ocenia się książki po okładce i w tym przypadku to się sprawdziło, bo dzięki temu poznałam kolejną fascynującą historię zawartą w książce „Muza rockmana” Emily Applewood ma dwadzieścia dwa lata i całe życie przed sobą, ale też, mimo tak młodego wieku, wiele trudnych, wręcz traumatycznych doświadczeń za sobą. To doprowadziło ją do tego, że pewnego dnia przyjeżdża na kalifornijską pustynię z osobistych powodów, o których nawet ona nie wie, dlaczego tutaj się znalazła. Widocznie przywiodło ją tu przeznaczenie, bo właśnie w tym miejscu znajduje się studio popularnego zespołu rockowego, który poszukuje asystentki trasy koncertowej. Niczego nieświadoma Emily zostaje omyłkowo uznana za kandydatkę do tej pracy i ku swemu zaskoczeniu, otrzymuje ją. Jest to dla niej o tyle niesamowite, gdyż nie zna żadnego przeboju zespołu „Delirious Jones”, ani żadnego przedstawiciela grupy. Los sprawił, że jeszcze tego samego dnia poznaje Tristana Daltreya — trzydziestoośmioletniego wokalistę zespołu i prawdziwą legendę rocka. Oczywiście ona nie ma na początku pojęcia, kim jest mężczyzna o chrapliwym głosie i z tatuażami na ciele. Tristan jest przyzwyczajony do powierzchownych relacji i życia w blasku reflektorów, Emily szybko zwraca jego uwagę swoją naturalnością, wrażliwością i siłą charakteru. W trakcie czteromiesięcznej trasy koncertowej ich relacja stopniowo się pogłębia. Wspólne podróże, koncerty i długie rozmowy sprawiają, że między bohaterami rodzi się silne uczucie, któremu oboje próbują się opierać. Emily skrywa jednak sekret mogący zniszczyć wszystko, co zaczęło ich łączyć. Kiedy prawda zaczyna wychodzić na jaw, sytuacja wymyka się spod kontroli, a dziewczyna nagle znika z życia Tristana. „Muza rockmana” to romans muzyczny z motywem trasy koncertowej, dużą różnicą wieku i tajemnicą z przeszłości. Fabuła skupia się na relacji między młodą Emily Applewood a rockmanem Tristanem Daltreyem. Oboje mają swoje sekrety, o których nie chcą nikomu mówić, jednak ich coraz bliższa znajomość sprawia, że stopniowo ujawniają sobie to, co skrywa ich przeszłość. Autorka wrzuca nas w akcję od pierwszych stron, bez zbędnych opisów i tłumaczeń. Dopiero stopniowo, dzięki naprzemiennej narracji pierwszoosobowej, poznajemy motywacje Emily i jej przeszłość. Po tytule spodziewać można by się było, że powieść będzie tętniła muzyką, ale tak nie jest. Akcja dzieje się wokół trasy koncertowej, zaglądamy za kulisy przygotowań, poznajemy problemy zespołu, sposób spędzania przez nich czasu i oczywiście obserwujemy rozwój relacji między głównymi bohaterami. Nie ma jednak tego, co sprawia, że muzykę czujemy, że wypełnia tło fabuły. „Muza rockmana” to powieść obfitująca w wiele sytuacji, które wywołują emocjonalną paletę, sprawiając, że wniknęłam w fabułę całkowicie. Historia Emily i Tristana pełna jest wzruszających momentów, sekretów i stopniowo budowanego napięcia oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji, które sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Pani Penelope Ward po raz kolejny stworzyła bohaterów z krwi i kości, prawdziwych, z wadami i zaletami, z bagażem trudnych doświadczeń, traumami, dzięki czemu całość porusza nasze zmysły i serca. Polubiłam zarówno Emily, jak i Tristana, ale też pozostałych ludzi z ekipy zespołu. Epilog wskazuje, że będzie kontynuacja, ale z innymi głównymi bohaterami. Niektóre zalążki przyszłych tematów pojawiają się w trakcie czytania, bo w tle rozgrywają się różne sprawy związane z innymi osobami z zespołu. Liczę więc, że wydawnictwo szybko wyda kolejne części serii, która odsłoni więcej sekretów chłopaków z zespołu „Delirious Jones”.