Recenzje

Są książki o produktywności, które motywują przez jeden wieczór. Są też takie, które imponują teorią, ale trudno przełożyć je na praktykę. „30-dniowy plan produktywności” należy do trzeciej, znacznie rzadszej kategorii — tych, które realnie zmieniają sposób działania. Już od pierwszych stron autor trafia w czuły punkt współczesnego czytelnika: poczucie, że mimo ciągłej aktywności stoimy w miejscu. Spotkania gonią spotkania, lista zadań rośnie szybciej niż jesteśmy w stanie ją skracać, a wieczorem zostaje tylko zmęczenie i frustracja. Książka nie ocenia. Nie moralizuje. Zamiast tego proponuje 30 konkretnych kroków — jeden na każdy dzień — które mają pomóc odzyskać kontrolę nad czasem i energią. Największym atutem publikacji jest jej struktura. Każdy rozdział działa jak miniwarsztat: najpierw diagnoza problemu (np. prokrastynacja, brak priorytetów, rozpraszacze), potem pokazanie, jak sabotuje on naszą produktywność, a na końcu — zestaw praktycznych narzędzi do wdrożenia od zaraz. To sprawia, że książka nie przytłacza, lecz prowadzi czytelnika krok po kroku. Nie trzeba rewolucji. Wystarczy konsekwencja. Co ważne, autor nie obiecuje cudów w stylu „pracuj 4 godziny dziennie i zarabiaj miliony”. Zamiast tego proponuje realistyczne podejście: eliminację złych nawyków i budowę własnego systemu zarządzania czasem. I właśnie ta personalizacja jest tu kluczowa. Nie ma jednej, uniwersalnej metody — są narzędzia, z których można zbudować coś dopasowanego do siebie. Styl jest konkretny, dynamiczny i pozbawiony zbędnego nadęcia. To książka, którą czyta się szybko, ale wdraża powoli — bo prawdziwa wartość tkwi w działaniu. To nie lektura „do odhaczenia”, lecz plan pracy nad sobą. Czy ta książka zmieni życie w 30 dni? Jeśli potraktujesz ją jak inspirację — prawdopodobnie nie. Jeśli jednak podejdziesz do niej jak do programu treningowego i wykonasz zaproponowane ćwiczenia — może stać się punktem zwrotnym. „30-dniowy plan produktywności” to nie kolejny poradnik o robieniu więcej. To książka o robieniu mądrzej — i wreszcie w zgodzie ze sobą.

"Myślałam, że tak właśnie wygląda miłość. Że to, co czułam do Cassiana, nie mogło być jeszcze większe i silniejsze. Z czasem miałam się jednak przekonać,że to, co uważałam za swój ratunek, okaże się moją zgubą. Pokochałam człowieka, który n ie wiedział, co to miłość, i nie był w stanie mi jej dać". Czy można kogoś kochać i jednocześnie nienawidzić? Można! Młodziutka Luna nie miała łatwego życia. Matka nadużywająca alkoholu, a ojciec tyran. Myślała, że zazna szczęścia w małżeństwie. Nawet nie przeszkadzało jej to, że ma poślubić sporo starszego mężczyznę. Pragnęła się uwolnić od rodziców. Czy trafiła idealnie. Niestety nie. Jej mąż nie był lepszy, chociaż nie podniósł na nią ręki, to otrzymała tylko upokorzenie i zdradę. Czy to może kiedyś się zmienić? Cassian zamknął swoje serce w momencie, w którym owdowiał. Zgodził się na kolejne aranżowane małżeństwo w chwili słabości. Za to wszystko winił swoją żonę. Chociaż jego synowie natychmiast pokochali Lunę. Miała w nich wsparcie, z wzajemnością. Jest to moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i powiem szczerze, że nie ostatnie. Jestem bardzo szczęśliwa, że mogłam poznać historię Luny i Cassiana. Książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Czyta się bardzo szybko i lekko, nim się obejrzysz już trzeba żegnać się z bohaterami i czekać z niecierpliwością na kolejną historię. Bohaterowie bardzo ciekawie nakreśleni, Luna rzucona na głęboką wodę, musi poślubić dużo starszego mężczyznę, którego widziała raz na oczy. Mimo tego nie poddaje się idzie naprzód jak burza z podniesioną głową. Na początku pragnęła bliskości i miłości, jak jej nie otrzymała przestała marzyć. Emocje nie do opisania, prawdziwy rollercoaster intensywności, dania szansy oraz nadziei, która nie umiera. Gorąco polecam przeczytajcie, książka nie tylko przyprawi o szybsze bicie serca, ale pokaże drugie oblicze Cassiana, który miał serce jak głaz z jakiegoś powodu. Jakiego? O tym sami musicie się przekonać.

„Obiektywnie rzecz biorąc, Sutton Clarke jest naprawdę piękna. Ma najdłuższe rzęsy, jakie kiedykolwiek widziałem, i uśmiecha się tak słodko (oczywiście nie do mnie, tylko do Mari i Sainta), że prawie byłbym skłonny uwierzyć, że nie jest złem wcielonym.” Gdy Hugh poznał Sutton, to ona była wtedy w stroju dinozaura, na ogon którego nadepnął właśnie on, a szarlotka, którą trzymała wylądowała na jego idealnie białej koszuli, a to dopiero początek. A to wszystko zaczęło się w sylwestrową noc, która odmieniła ich życie. Sutton i Hugh są swoimi absolutnie przeciwieństwami. Ona to energetyczna kobieta, która łapie się każdej pracy, by zapewnić spokój sobie i swojej siostrzenicy. To chodzący chaos z sercem pełnym dobroci i miłości. Wszyscy widzą jaka jest, ale tylko jej rodzice nie doceniają jej i wiecznie krytykują. Natomiast on to poukładany, nieco wycofany, kochający kontrolę i perfekcję maniak, który najlepiej czuje się w swoim świecie i tabelkach Excela. Ich początkowa niechęć była zabawna, ale i bardzo prawdziwa. Z każdą kolejną stroną napięcie między nimi rośnie, a irytacja zaczyna ustępować miejsca fascynacji i pożądaniu. Mimo że oboje starają trzymać uczucia na wodzy, to wiadomo, że są już na straconych pozycjach. Bo coraz ciężej jest im trzymać się od siebie z daleka. Tylko czy będą umieli dać sobie szansę na szczęście, które tak niespodziewanie pojawiło się w ich życiu? „Do wesela się zagoi” to książka, która wywołała u mnie szeroki uśmiech i zapewniła naprawdę przyjemnie spędzony czas. Autorka z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru wykreowała bohaterów. Genialnie dawkuje emocje, od śmiechu przez irytację aż po pożądanie. Świetnie buduje napięcie między nimi oraz zapewnia emocjonalne zwroty, dreszczyk niepewności, strach, ale i złości na jej rodziców. Tych bohaterów nie da się nie polubić. Czytało mi się ją naprawdę szybko i dobrze, tak jak każdą książkę od Ludki. Dostarczyła mi emocji i zabawy. Ta historia wzrusza, bawi, ale i poprawia humor pozwalając oderwać się od codzienności. Zdecydowanie polecam.

Tego uczucia nie da się zaplanować w Excelu. Ponownie wracamy do malowniczego, zimowego miasteczka, gdzie emocje rozpalają nawet w najchłodniejsze dni. „Witaj w Silver Springs - Hughs 🤭🤭” Ich znajomość nie rozpoczęła się najlepiej On nadepnął jej na ogon, a Ona nie stroniła od gorzkich słów rzuconych pod jego adresem. Jednak będą musieli zakopać topór wojenny, bo już w Walentynki staną na ślubnym kobiercu jako świadkowie Marii i Sainta. Cóż to była za komfortowa, pełna ciekawych zwrotów akcji historia, która powodowała szybsze bicie serca! Swoje życie poświęciła siostrzenicy, która wypełnia jej dni radością. Zrobi wszystko, aby dziewczynce niczego nie zabrakło, a o jej bezpieczeństwo będzie walczyć jak prawdziwa lwica. Kobieta z ciętym językiem, mocnym charakterem oraz zamiłowaniem do wyprowadzania pewnego mężczyzny z równowagi.Uważała go za prawdziwego gbura z miasta. Ich potyczki słowne to zupełnie inny poziom konfrontacji. Tworzą prawdziwą mieszankę wybuchową - dwa zupełnie różne charaktery, które będą musiały współpracować, aby zorganizować ślub . Mówią, że przeciwieństwa się przyciągają 🤭🤭 On uwielbia planować, mieć wszystko pod kontrolą i dbać o każdy szczegół. Ona wprowadza w jego życie chaos, którego podświadomie pragnął. Tchnęła kolory w niego życie sprawiając,że na jego przystojnej twarzy pojawił się uśmiech. W tej historii poznacie pewną rezolutną dziewczynkę, miłośniczkę dinozaurów. Urocza , pełna życia uwielbiana przez całe miasteczko. To ona wybrała Hugsa na swojego przyjaciela, a od pierwszej rozmowy pojawiła się więź, która sprawiała, że dziewczynka z sekundy na sekundę kradła kawałek jego serca. Wycofany mężczyzna, który bronił się przed związkami, pragnął stać się ojcem tej uroczej dziewczynki. Nie można pominąć, jak rozwinęła się ich relacja - od nienawiści do uczucia, które pojawiło się samoistnie. Ochrona kobiety oraz dziecka stała się jego priorytetem. To dla nich zmienił swoją rutynę, pokazał, że można mu ufać, i zyskał coś cennego - rodzinę, przy której życie przestało być szarą rzeczywistością.

Książka mimo swojej objętości jest bardzo przyjemna do czytania. Jednak zauważyłam jeden problem, który wystąpił także podczas czytania pierwszej część serii „ranczo srebrzyste sosny”. Pierwsze około 100 stron książki w ogóle mnie nie porwało. Przebrnięcie przez początek księżki było dla mnie po prostu nużące, ale nie ma to nic związanego ze sposobem pisania autorki. Wydaje mi się, że te początki relacji między bohaterami w serii są na siłę stylizowane na trudniejsze niż mogłyby być. Tak jak mówię, pierwsze 80 stron opierało się na tym, że Wade i Ivy odgrywali jakąś psychologiczną grę między sobą pod tytułem „kto pierwszy się ugnie”. Kiedy nastąpił już ten moment przełamania ich relacji i wykonania tego jednego pierwszego kroku książka automatycznie staje się ciekawsza do czytania. Pamiętam, że tak samo miałam z poprzednim tomem. Co do samych bohaterów to musze z dłonią na sercu przyznać, że Wade dosłownie skradł moje serce. Ostatnimi czasy w ogóle mam słabość do ranczerów i kowboi, ale Wade Ashby zyskał w moim książkowym serduszku specjalne miejsce. On jest idealnym połączeniem silnego mężczyzny, który został po prostu skrzywdzony przez los z taką miękką papką, jeśli chodzi o relację z Ivy. To jest ten rodzaj bohatera, który jest grupmy ale wszystkich, ale sunshine dla tej jednej osoby. I dokładnie możemy zaobserwować jego przemianę podczas, kiedy rozwijała się jego relacja z Ivy. Na początku książki pan maruda, niszczyciel dobrej zabawy jest dosłownie książkowym przykładem zranionego człowieka, ale z czasem gdy młoda trenerka koni zaczyna wkraczać do jego życia możemy w rozdziałach z jego perspektywy zaobserwować jak zmienia się jego postrzeganie świata. Nie jest ono już tylko czarno-białe, ale razem z kolorowymi frotkami i życie nabiera koloru. Wade odnalazł w Ivy swoją bratnią duszę, która uleczyła jego serce i pokazała mu jak pokochać świat na nowo. Szczególnie polubiłam go już w końcowej części książki, kiedy dowiedział się o „fasolce”. To było niesamowicie urocze i zupełnie niepasujące do wizerunku ostrego ranczera i właśnie dlatego było tak rozbrajające. Jeśli chodzi o Ivy Spencer to z trudem przyznaję, że mimo że ją polubiłam to nie skradła ona mojego serca. Nie zapadła mi w pamięci na tyle, że kiedy spojrzę na moją półkę z książkami to nie pomyślę sobie „o pamiętam kiedy…”. Oczywiście obsesja Ivy na punkcie frotek do włosów była rozbrajająca, ale to jest jedna z niewielu rzeczy, która wyróżnia ją na tyle innych bohaterek. Mimo to muszę wspomnieć, że znajduję z nią nić porozumienia, ponieważ wydaję mi się, że jesteśmy dosyć podobne. Tak samo jak ona kocham filmy akcji i lody. To na pewno jest jej cecha unikalna na tle innych, bo powiedzcie, która bohaterka książek kochała filmy akcji? One wszystkie zazwyczaj są fanatyczkami ckliwych romansów i Ivy też taka jest, ale troszkę inaczej. Już na początku książki dostajemy opis tego jak w samochodzie słucha audiobooka książki erotycznej i to jest po prostu iconic. Ivy Spencer też jest książkarą. Zwracając uwagę na całokształt książki to nie da się po prosty nie zauważyć ilości scen zbliżenia między bohaterami i to dosłownie w powalającej liczbie. Oczywiście, książka jest oznaczona jako „śpiący”, ale mówiąc szczerze, mimo że pierwsza część też taka była to nie pamiętam, aby miała ona aż tyle intymnych scen. I musze przyznać, że z czasem stało się to wręcz męczące podczas czytania, bo spodziewałam się że w kolejnym rozdziale znowu będzie kolejna taka sama scena, w której Wade mówi, że nie może się opanować, a Ivy mu ulega. I oczywiście nie ma w tym nic złego, ale w tej książce tych scen było aż w nadmiarze i był ich aż przesyt. Kolejnym aspektem, który był interesujący jest była relacja Ivy i jej skutki, które odcisnęły się na psychice bohaterki. Zdecydowanie uwielbiam te rozdziały, w których Wade i Brad ścierali się ze sobą, a z naszego ukochanego ranczera wychodziła dosłownie bestia, bo chciał chronić swoją Ivy. Mimo, że były takie momenty dwa, albo trzy to można w nich było zobaczyć również to, że Wade dawał naszej bohaterce miejsce na samodzielne uporanie się z demonami przeszłości co było niesamowicie rozczulające, bo bądźmy szczerzy, ale on mógł wgnieść Brada w ziemię za samo spojrzenie w stronę Ivy. Na zakończenie zostawiam takie ogólne odczucia książki, bo była ona zdecydowanie dobra i muszę przyznać, że świetnie bawiłam się czytając ją, bo przekomarzanki naszych głównych bohaterów, pojawianie się ich rodziny, która jest zdecydowanie rozbrajająca i całkiem prześmiewcze rozmowy Wade’a z Nashem o relacji z „pracownicą” były po prostu rozwalające. Oczywiście jako wisienka na torcie pojawiła się Ginger i jej dziwna relacja z Cole’em, która wydaje mi się mieć potencjał na własną książkę to jest najlepsza komedia jaką czytałam. Z całego serca polecam przeczytać każdemu.