Recenzje

Masz migreny, napięciowe bóle mięśni, problemy żołądkowe, szumy uszne… a badania wciąż „nic nie pokazują”? A co jeśli powiem Ci, że wiele przewlekłych objawów może mieć swoje źródło… w układzie nerwowym? Książka Ciało mówi, umysł słucha autorstwa Nicole J. Sachs pokazuje podejście mindbody - czyli spojrzenie, w którym ciało i psychika są ze sobą ściśle powiązane, a objawy fizyczne mogą być wyrazem tego, co dzieje się wewnątrz nas. Autorka tłumaczy, że kiedy nie umiemy przeżyć „niewygodnych” emocji - takich jak wstyd, żal, gniew, rozpacz czy lęk - układ nerwowy próbuje nas przed nimi chronić. I robi to w dość zaskakujący sposób: odwraca uwagę, podsuwając coś, co wydaje się „bezpieczniejsze” - ból fizyczny albo niepokój. Wtedy włącza się nasz domyślny tryb przetrwania: walka lub ucieczka. To, co wyróżnia tę książkę, to nie tylko teoria, ale konkretne narzędzia. Jednym z nich jest metoda JournalSpeak - forma ukierunkowanej autoekspresji, która pomaga dotrzeć do tłumionych emocji i je „rozbroić”. Autorka dokładnie pokazuje, jak z niej korzystać - i szczerze, to jedna z tych metod, które naprawdę chce się przetestować na sobie. Dodatkowo w książce znajdziesz 28-dniowe wyzwanie, które krok po kroku prowadzi przez proces pracy z emocjami i ciałem. Są też gotowe arkusze do wypełniania, co mocno ułatwia wejście w praktykę. Na końcu czeka też sekcja z najczęściej zadawanymi pytaniami, która rozwiewa sporo wątpliwości. To książka, która nie tylko daje wiedzę, ale też realnie przygotowuje do pracy ze sobą. Jeśli interesuje Cię związek między emocjami a ciałem - zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

W dwudziestoleciu międzywojennym wciąż silnie obecne były wierzenia w siły nadprzyrodzone. Gdy dochodziło do niewyjaśnionych zdarzeń - chorób, śmierci czy zbrodni - ludzie często szukali odpowiedzi u znachorów, wróżek i „tych, którzy wiedzą więcej”. To właśnie takie sprawy trafiały później do sądów i gazet. „Demoniczne dwudziestolecie. Czarownice, znachorzy i zaświaty na usługach zbrodni w II Rzeczpospolitej” Pauliny Drożdż to zbiór 11 historii. Autorka sięga do archiwów i pokazuje konkretne przypadki, w których wiara w coś „ponad” miała wpływ na ludzkie decyzje. Książka zbudowana jest z kilku odrębnych opowieści. Każda z nich dotyczy innej sprawy, ale razem tworzą obraz świata, w którym granica między racjonalnym myśleniem a wiarą w nadprzyrodzone była bardzo płynna. Widać tu, jak strach, brak wiedzy czy trudne warunki życia potrafiły popychać ludzi w stronę decyzji, które dziś wydają się niezrozumiałe. Mocno wybrzmiewa zderzenie dwóch porządków - ludowych wierzeń i prawa. To, co dla jednych było oczywistym działaniem sił nadprzyrodzonych, dla sądu musiało zostać nazwane i udowodnione w zupełnie inny sposób. Ludzie wierzyli, że niektóre zdarzenia są dziełem diabła lub jego wyznawców i w imię ochrony innych dokonywali niejednokrotnie samosądów. Jednak sprawiedliwość i tak była im później wymierzana. Pióro autorki jest bardzo przystępne - to nie jest ciężki reportaż, tylko zbiór opowieści opartych na faktach. Narracja prowadzi przez kolejne historie w sposób uporządkowany, bez przeładowania szczegółami, ale z zachowaniem kontekstu i tła społeczno-historycznego. Dzięki temu książkę czyta się płynnie, mimo że temat momentami jest trudny. To propozycja dla osób, które są fanami podcastów true crime. Podczas czytania czułam się tak, jakbym odkrywała kolejne odcinki dobrze stworzonego cyklu ze wspólnym mianownikiem w postaci wierzeń ludowych.

Dostałam historię Chase’a i Eriki i nie spodziewałam się po niej zbyt wiele ale mimo wszystko się nie zawiodłam. Zacznijmy od moim zdaniem trochę absurdalnej propozycji dyrektorki którą ta złożyła Erice. Wokół niej toczyła się cała fabuła. Z główną bohaterką łatwo się utożsamić, została wykreowana na osobę która nie wie czego chce, gubi się w emocjach i nie zawsze jest perfekcyjna jednak w niektórych momentach było to troszkę przesadzone. Chase to ten typowy bad boy- narkotyki, wandalizm i te sprawy. Oczywiście jest nieodpowiedni dla dziewczyny, ale ona (jak to w romansach) podtrzymuje tą relację. Książka to naprawdę duża dawka cringu, nawet trochę za bardzo. Same wydarzenia w książce mi się podobały, wątek grupki przyjaciół to jeden z moich ulubionych, przyjemnie mi się czytało i nie mogłam się doczekać co będzie dalej.

Dziś przychodzę do was z recenzją książki „Muza rockmana” Penelope Ward. To bestseller „New York Times” i szczerze? W ogóle mnie to nie dziwi. Bawiłam się przy niej naprawdę świetnie i bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Książka opowiada o Emily, która przypadkiem trafia na rozmowę o pracę na stanowisko asystentki podczas trasy koncertowej jednej z najsławniejszych amerykańskich kapel rockowych. Po rozmowie przez przypadek spotyka wokalistę zespołu, jednak dziewczyna nie zdaje sobie sprawy, kim on jest. Rozmawiają przez chwilę, a Tristan czuje… coś w rodzaju odświeżenia i spokoju. To, że Emily nie zachowuje się jak typowa fanka i traktuje go jak zwykłego człowieka, sprawia, że uznaje ją za idealną kandydatkę do tej pracy. Gdy Emily zaczyna pracę przy trasie koncertowej, Tristan wykorzystuje każdą okazję, żeby spędzić z nią trochę czasu. Uczucia między nimi stopniowo rosną… ale wraz z nimi pojawiają się też problemy, które zmuszają ich do rozłąki. Co się stanie dalej? Czy bohaterowie będą w stanie wszystko sobie wyjaśnić? Od pierwszych rozdziałów widać, że bohaterowie niesamowicie dobrze się rozumieją i że między nimi istnieje jakaś siła, która ich do siebie przyciąga. Mimo różnicy wieku prowadzą wiele poważnych, głębokich, wręcz terapeutycznych rozmów. Emily czuje z jego strony zrozumienie, wsparcie i to, że nie jest oceniana przez pryzmat trudnych wydarzeń. Tristan nigdy nie daje jej odczuć, że jest za cokolwiek winna. Z kolei ona wnosi do jego życia coś, czego mu brakowało: kawałek normalności w jego pokręconym, pełnym sławy świecie. Bardzo spodobało mi się to, jak autorka stworzyła bohaterów, nie tylko tych głównych. Widać, że każdy z nich ma swój własny, wyraźny charakter i nie zlewają się w jedną, bezosobową całość. Zarówno Tristan, jak i Emily zostali pokazani z bardziej wrażliwej strony, dzięki czemu naprawdę łatwo można zrozumieć ich zachowania oraz motywacje. Zaczynając książkę, od razu się wciągnęłam. Wszystko było napisane naprawdę przyjemnie i lekko, jednak w pewnym momencie poczułam, że to, co wcześniej czytałam, w porównaniu z tym, co się wydarzyło, jest „niczym”. Dostajemy taki zwrot akcji, że przysięgam nigdy bym na to nie wpadła. Kolejne strony czytałam już w ogromnym napięciu, bo byłam tak ciekawa, co wydarzy się dalej. Muszę koniecznie zaznaczyć, że wątek trasy koncertowej jest tutaj pierwszoplanowy. Częstym problemem u autorów jest to, że ciekawe i ważne elementy fabuły schodzą na dalszy plan, a tutaj nic takiego się nie wydarzyło. Dzięki temu czytanie było jeszcze bardziej spójne i przyjemne. Nie ma co ukrywać, że cały czas kibicowałam głównym bohaterom. Między nimi jest 16-letnia różnica wieku, co może zaskoczyć, a czasem nawet zostać odebrane jako niesmaczne. Tutaj jednak oboje są przedstawieni jako niezwykle dojrzali, dzięki czemu ta różnica wieku w ogóle nie jest wyczuwalna i nie stanowi dla nich problemu. Na ich drodze pojawia się wiele przeszkód, czasem popełniają błędy, podejmują złe decyzje albo reagują zbyt impulsywnie, ale mimo tego nie uciekają od konsekwencji. Starają się wszystko między sobą wyjaśniać, nawet jeśli jest trudno i emocje biorą górę. Nie zamiatają problemów pod dywan, tylko naprawdę próbują zrozumieć siebie nawzajem i dojść do porozumienia. Naprawdę, świetnie się czytało o rozwoju tej relacji. Dodatkowo poznajemy Atticusa i Ronana, członków zespołu Delirious Jones oraz przyjaciół Tristana. Uwielbiam ich relacje! Kojarzą mi się raczej z rodzeństwem, trochę sobie dokuczają, żartują z siebie nawzajem, ale kiedy przychodzi na to moment, zawsze się wspierają. Wiedzą, że mogą na siebie liczyć i że w trudnych sytuacjach zawsze mają do kogo zwrócić się po pomoc. Mam nadzieję, że dostaniemy również książki o pozostałych członkach zespołu, bo czuję, że oni też będą niesamowici. Jeśli chodzi o styl pisania autorki, jest on lekki, przyjemny i łatwy w odbiorze. Wszystko jest dobrze opisane, więc nie miałam problemu z wyobrażeniem sobie akcji czy bohaterów. Dialogi również są świetne i naturalne. Jednak pojawia się pewien problem z tempem… akcja czasami płynie zbyt szybko. I choć nie przeszkadza to w rozwoju fabuły, bo w ich fikcyjnym świecie wszystko dzieje się stopniowo i powoli, to podczas czytania sceny zmieniają się jednak zbyt gwałtownie. Wolałabym, żeby tempo było trochę wolniejsze, żebym mogła bardziej „wejść” w głowy bohaterów, poznać ich myśli i emocje oraz dostać więcej ich wewnętrznych przeżyć. Podsumowując, jest to naprawdę przyjemna i trzymająca w napięciu lektura o stracie, trudnych wyborach i ciężkiej przeszłości, ale też o przeznaczeniu (co było niesamowicie piękne). Bardzo dobrze mi się ją czytało i szczerze polecam! Sama prawdopodobnie sięgnę po inne książki tej autorki. Dodatkowo totalnie nie spodziewałam się znaczenia tytułu i powiem wam, że niesamowicie się wzruszyłam, gdy zrozumiałam, o co w nim chodzi… Wydawał się oczywisty, a jednak taki nie był.

Mała dziewczynka z wielkimi marzeniami chce śpiewać i stanąć na scenie. Zaczyna od drobnych występów, konkursów i pierwszych prób, a potem trafia do Nashville, gdzie powoli buduje swoją drogę w świecie muzyki. To historia o tym, jak krok po kroku realizować swoje cele. „Taylor Swift. Od marzeń do gwiazd. Supergwiazdy” Melanie Hamm to fabularyzowana biografia skierowana do młodszych czytelników. Fakty z życia artystki zostały tu przedstawione w formie opowieści, dzięki czemu książkę czyta się jak historię, a nie klasyczną biografię. To bardzo pozytywna i motywująca książka - skupia się na dążeniu do celu, pracy i wytrwałości. Taylor Swift pokazana jest w bardzo dobrym świetle, jako osoba zdeterminowana i konsekwentna w realizowaniu marzeń. Nie ma tu trudniejszych czy bardziej kontrowersyjnych wątków - to raczej inspirująca opowieść niż pełny portret artystki. Styl jest lekki, przystępny i bardzo „opowiadający”. Nie ma tu skomplikowanych analiz ani trudnego języka - to książka, która ma wciągnąć i zachęcić, a nie przytłoczyć faktami. Plusem jest forma i przekaz - motywujący, prosty i dostosowany do młodszego odbiorcy. To dobra książka dla fanów, którzy chcą poznać historię swojej idolki w łatwy sposób. Minusem jest to, że zabrakło ilustracji - przy takiej formie aż się prosi o więcej elementów wizualnych, które uatrakcyjniłyby odbiór. To propozycja dla młodszych czytelników i fanów Taylor Swift. Sprawdzi się jako lekka, inspirująca historia o spełnianiu marzeń.