Recenzje

Muszę przyznać, że książka czekała dość krótko na swoją kolej, ponieważ postanowiłam skusić się na tę lekturę. Jestem zdania, że w przypadku chęci zapoznawania się z kolejnymi tomami serii dobrze jest mieć na uwadze to, iż z pewnością losy głównych bohaterów są nierozerwalnie związane z tym, co miało już miejsce w poprzednim wydaniu. Z tego też względu dobrze jest mieć świadomość, iż ,,Addiction. Tom 2" jest kolejnym tomem serii. Atutem tej publikacji jest możliwość sprawnego zapoznania się z jej treścią. Ciekawa fabuła i takie też dialogi, stosunkowo duża czcionka sprawiają, że na brak wrażeń w tym przypadku na pewno nie można narzekać. Muszę przyznać, że było to całkiem udane spotkanie i na pewno jest się czym zainteresować w wolnym czasie. Z pewnością jest to jedna z tych lektur, z którą warto zapoznać się po przeczytaniu pierwszej części. Dzięki temu zagłębienie się w to wydanie okaże się jeszcze bardziej udanym sposobem na spędzenie wolnego czasu.

Znacie to uczucie, kiedy pomiędzy Wami, a książką "kliknęło"? . Kiedy ciągle siedzi Wam w głowach? I najlepiej to byście usiedli i przeczytali ją na jednym posiedzeniu do końca?😁 . . Tak było właśnie u mnie z powyższym tytułem.. A wiecie, że nie od razu? Na początku myślałam, że przeczytam tę książkę bez większych emocji...a później nawet nie wiem, kiedy to się stało... pochłonęła mnie... bez końca 💙 . . Maeve. To ona jest tutaj główną bohaterką. Polubiłam ją, chociaż kiedy tylko pojawił się Fane... to wybaczcie, ale od razu wiedziałam, że to TEN typ bohatera, który skradnie mi serce no i nie pomyliłam się. Skradł. Swoim zachowaniem (chociaż nie zawsze logicznym dla mnie, ale mu wybaczam 😅) Troskliwością... No i w ogóle samym sobą:) . Natomiast dziewczyny było mi ogromnie żal. Nikt nie powinien znaleźć się w takiej sytuacji jak znalazła się Maeve. Z wszystkim miała po górkę i wszystko chciała ogarniać sama. A miała zaledwie 17 lat... A jej ojciec i ostatnia strona tego tomu.. Ohh... Dlaczego to musiało się tak skończyć?🙄 Kiedy ja bardzo bym chciała już dalsze losy bohaterów! Czekam! . . . I tak na zakończenie: kiedy ją zamknęłam pewnego wieczoru mój mąż mi powiedział: "w końcu skończyłaś czytać tę książkę. Juz nie będziesz z nią ciągle i wszędzie chodziła..." 😁💙 Zatem... Sami widzicie :p Podobała mi się bardzo! I polecam 💙

Już dawno nie miałam okazji czytać nic od Ludki, a szkoda, bo uwielbiam jej styl. „Do wesela się zagoi" to historia, która na pierwszy rzut oka może wydawać się lekką książką, ale szybko okazuje się czymś znacznie bardziej gorzkim i prawdziwym. To opowieść o relacjach, emocjach i o tym, jak różnie ludzie radzą sobie z presją życia. Jednym z motywów tej książki jest odpowiedzialność, przyjmowana nie z wyboru, ale z poczucia obowiązku. Najlepiej widać to na przykładzie naszej głównej bohaterki, Sutton. To osoba, która właściwie z dnia na dzień przejęła rolę matki dla swojej siostrzenicy, odkładając własne życie na bok. Pracuje, gdzie tylko może, żeby wszystko spiąć, ciągle jest w biegu i praktycznie nie ma czasu dla siebie. I w tym wszystkim najbardziej boli to, że w oczach własnych rodziców wciąż jest „tą gorszą siostrą”, niewystarczającą, robiącą za mało i źle. Niezależnie od tego, ile poświęca, nie dostaje uznania. To bardzo mocno pokazuje, jak łatwo można zatracić siebie, próbując sprostać cudzym oczekiwaniom, które i tak ciągle się przesuwają. Z drugiej strony pojawia się Hugh, który jest zupełnie inny. Wycofany, cichy, raczej trzymający się z boku. Nie jest typem człowieka, który zagaduje innych czy odnajduje się w towarzystwie. Small talk to dla niego raczej męczarnia niż coś naturalnego, a nowe znajomości go krępują. Na początku w ogóle nie szuka związku ani bliskości, wydaje się zamknięty, żyjący w swoim świecie. Dopiero poznanie Sutton i małej Susie zaczyna powoli coś w nim zmieniać. Nie dzieje się to nagle ani sspektakularni, tylko raczej po cichu, krok po kroku. Zaczyna inaczej patrzeć na relacje, na rodzinę, na to, co w życiu naprawdę ma znaczenie. Jego przemiana jest subtelna, ale przez to bardzo wiarygodna. Książka dobrze pokazuje kontrast między takimi osobami. Są bohaterowie, którzy biorą na siebie wszystko i próbują unieść ciężar całego świata, i tacy, którzy działają inaczej, bardziej elastycznie, czasem odpuszczają, czasem się wycofują. I nie ma tu prostego podziału na „lepsze” i „gorsze” podejście. To, co u jednych wygląda jak słabość, u innych okazuje się sposobem na przetrwanie. Jeśli chodzi o bohaterów, są oni napisani bardzo naturalnie. Nie są idealni, popełniają błędy, działają pod wpływem emocji. Sutton bywa zmęczona, sfrustrowana, czasem na granicy wytrzymałości, ale jednocześnie trudno nie rozumieć jej wyborów. Hugh z kolei nie staje się nagle kimś zupełnie innym, nadal jest cichy i zdystansowany, tylko zaczyna się powoli otwierać. Dzięki temu ich historia nie wydaje się przesadzona ani sztuczna. Tytuł „Do wesela się zagoi” jest zresztą przewrotny. Sugeruje coś lekkiego, jakby wszystko dało się zamieść pod dywan i przeczekać. A tymczasem książka pokazuje, że niektóre rzeczy zostają w człowieku na długo. Można nauczyć się z nimi żyć, ale to nie znaczy, że znikają. To dobra lektura dla kogoś, kto lubi historie o relacjach i emocjach bez upiększania. Nie daje prostych odpowiedzi, raczej zostawia z pytaniem, ile jesteśmy w stanie zrobić dla innych i gdzie w tym wszystkim kończy się odpowiedzialność, a zaczyna rezygnacja z samego siebie

Książka z uniwersum „Cup of Coffee” - choć mam okazję czytać jako pierwszy dopiero trzeci tom - pozytywnie mnie zaskoczyła, ale też momentami przytłoczyła ilością powtarzających się emocji, odczuć bohaterów i samą akcją. Motywy tej historii są naprawdę emocjonujące, a wątek pracy socjalnej był dla mnie ogromnie wzruszający. Ukazał wrażliwość bohaterów, ale też pracowitość Kiary - mimo nasilających się trudnych emocji i problemów. (Historia małej Skye złapała mnie za serce.🥹) Druga szansa na odbudowanie miłości Kiary i Killiana od początku wydaje się skazana na powodzenie - po siedmiu latach od razu do siebie wracają, a ich relacja bardzo szybko się rozwija. Ich uczucie, mimo upływu lat i złamanych serc, nigdy nie zgasło, a bratnie dusze w końcu się odnalazły. Demony przeszłości i traumy bohaterów powracają każdego dnia, ale razem, rozmowami i obecnością, próbują z nimi walczyć. Mam jednak wrażenie, że zbyt szybko zostałam wprowadzona w ich świat, by w pełni się z nimi zżyć, a jednocześnie akcja momentami rozwijała się zbyt wolno, by historia mogła mnie całkowicie porwać. Sporo wątków zostało jedynie zarysowanych, a zbyt mało - satysfakcjonująco dla mnie - rozwiniętych. Retrospekcje przyjemnie pozwalały mi odetchnąć, a to zdecydowanie duży plus. Czuję się też nieco zagubiona jeśli chodzi o bohaterów pobocznych, najpewniej przez nieznajomość poprzednich tomów. Pomimo moich mieszanych odczuć muszę przyznać, że ta historia to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Wyraźnie czuć ból bohaterów oraz niewypowiedziane słowa, a autorka świetnie i z dużą delikatnością przedstawia trudne wydarzenia i emocje. Killian, mimo twardej postawy i wojennej przeszłości - rozbroił mnie swoją wrażliwością, a Kiara, mimo ogromnej siły, urzekła mnie swoją delikatnością. Jeśli szukacie historii, która jednocześnie boli i koi, wzrusza oraz porusza trudne tematy, a przy tym otula ciepłem bohaterów, warto sięgnąć po „Redemption of Sins”. 🧡

Z tej książki dowiecie się, że Wasz charakter nie jest czymś, co po prostu odziedziczyliście, tylko jest efektem tego, jak nauczyliście się radzić sobie w dzieciństwie z pewnymi sytuacjami. Zainteresowani? Słusznie! Autorka opisuje różne style charakteru, pokazuje, skąd się biorą i jak wpływają na nasze relacje, emocje i codzienne decyzje. Zanim w ogóle przejdę do samej książki, warto zatrzymać się na chwilę przy autorce. Anna Paluszak to nie jest przypadkowa osoba, która postanowiła podzielić się swoimi przemyśleniami. Przez lata była związana z uczelniami, prowadziła zajęcia z psychologii, a także pracuje jako psychoterapeutka i realnie wspiera ludzi. A teraz przechodząc do samej lektury: podoba mi się, że autorka nie zmusza do grzebania się w przeszłości na siłę. Skupia się na tym, co tu i teraz, na tym, jak reagujemy, co czujemy i co powtarzamy. I z tego powoli wyciąga wnioski. To podejście jest bardzo odciążające, szczególnie dla osób, które nie mają potrzeby albo gotowości, żeby wracać do wszystkich trudnych wspomnień. Dużym plusem jest też warstwa praktyczna. Są ćwiczenia, są pytania, są konkretne wskazówki. Nie czułam, że tylko czytam, raczej że wchodzę w dialog sama ze sobą. Do tego dochodzi ciekawy wątek pracy z ciałem. To, gdzie kumulujemy napięcia, jak reaguje organizm, kiedy coś w nas zostaje niewyrażone. Ten element naprawdę robi robotę, bo pokazuje, że emocje wpływają na umysł, ale i ciało. Reasumując, z czystym sercem mogę polecić tę książkę wszystkim, którzy chcą się dowiedzieć o sobie czegoś więcej, lepiej zrozumieć swoje schematy, relacje i emocje, ale bez akademickiego zadęcia. Szczególnie dla tych, którzy pracują nad granicami, poczuciem własnej wartości albo czują, że ciągle wpadają w te same wzorce.