Recenzje

Kategoria wiekowa: 14+ Moja ocena: ★★★★ Strony: 456 Recenzja❤🩹🦊 ★ Szczerze do teraz nie wiem co sądzić o tej książce. Ponieważ czytając ją zaczęłam rozumieć i wkręcać się w fabułę dopiero po jakiś 100 stronach. Co powoduje to, że gdybym nie zmusiła się do czytania tych kilku stron dalej, nie dokończyła bym pewnie tej książki. Ale gdy już zaczęłam w miarę rozumieć fabułę i się w nią wkręcać, muszę przyznać, że książka nawet bardzo mi się spodobała. Pomimo tego, że niektóre opisy rzeczy oraz postaci, były tak zawiłe, że to teraz połowy nie rozumiem. Sama fabuła pomiędzy Mayą i Junem była cudowna i to powodowało, że chciało mi się czytać tą książkę bardziej i bardziej. I patrząc na to, że jest to bestseller Julki to myślę, że poszło jej bardzo dobrze napisanie książki jak na pierwszy raz. ★ Maya Adler, pomimo tego, że była główna bohaterka u niej pojawiło się dla mnie najwięcej niezrozumiałych wątków. Które najczęściej zaczęłam rozumieć w ostatnim rozdziale z jej perspektywy. Pomimo tej całej zagmatwanej fabuły w książce, bardzo dobrze czytało mi się z jej perspektywy, pomimo tego, że większość rzeczy rozumiałam szybciej niż ona to i tak uważam, że była na drugim miejscu w moich ulubionych postaciach z tej książce. ★ Jun też był postacią strasznie zawiłą, ale pomimo tego stał się moją ulubioną postacią w całej książce. To jaki on był tajemniczy i skryty w sobie uważam, że dodawało fabule. Tak samo jego relacja z Mayą, która z jednej strony istniała, a z drugiej nie. Ale już nie będę tutaj spojlerować, bo przecież nie o to w tym chodzi. ★ Więc jeśli chcecie się dowiedzieć więcej o relacji Mai i Juna, musicie przeczytać tą książkę!

Z jaką książką pożegnaliście marzec? U mnie to był genialny drugi tom serii „Misterium Piekła” - „Którym grzechem jesteś”. Pod względem czytelniczym był to dla mnie całkiem udany miesiąc. Poznałam wiele interesujących książek, a w tym właśnie „Frenemy. Przyjaciel czy wróg?”, z którą to dziś do was przychodzę. „Siada naprzeciwko mnie, tak jak ostatnim razem, kiedy tu byliśmy, a mnie coś ściska za serce. Od tygodnia nie znajdowałam się bliżej niego, a mimo to czuję się tak, jakbyśmy nigdy nie znajdowali się dalej od siebie. Chase patrzy na wszystko poza mną, a ja muszę uwzględnić możliwość, że to będzie nasza ostatnia rozmowa w życiu. Nie jestem w stanie znieść myśli o pożegnaniu. Bolesna cisza się przeciąga. - Cześć - witam się w końcu.” Kiedyś bardzo często sięgałam po literaturę z nurtu young adult, więc to był dla mnie bardzo miły powrót do niej. Narratorem tej historii jest Erika Monroe, której marzeniem jest dostanie się do college’u Stanforda. Nie spodziewa się, że ktoś będzie chciał wykorzystać jej pragnienia, i to nie tylko przeciwko niej. Dziewczyna pod wpływem manipulacji, zgadza się zdobyć dowody na balansujące na granicy prawa, skandaliczne czyny Chase’a Thatchera. Mimo że już od dawna uczęszczali do tej samej szkoły, nigdy nie zwrócili na siebie uwagi, aż do dnia, w którym Erika postanowiła zawalczyć o swoją przyszłość. Do czego doprowadzi ją ta decyzja oraz znajomość zbudowana na kłamstwach? Czemu uda się zwyciężyć - niezdrowej rywalizacji czy świeżo kiełkującemu uczuciu? Ta pozycja jest typową młodzieżówką. Spotkacie w niej nastolatków bez filtrów, z pełną gamą niedoskonałości, tonami wątpliwości i wewnętrznych konfliktów. Autorka posługuje się młodzieżowym językiem. Niektóre zachowania i odzywki bohaterów są może trochę przerysowane, ale z drugiej strony w dużej mierze odzwierciedlają właśnie ich wiek. Fabuła skupia się głównie na jednym wątku - znajomości Eriki i Chase’a. Podszyta jest ona tajemnicami, ale również jakąś ukrytą nicią porozumienia, która z upływem czasu ukazuje się coraz wyraźniej miedzy tą dwójką. Ich relacja jest bardzo swobodna, ale momentami brakowało mi trochę emocjonalnej głębi. Ukazane są tu różne rodzinne konflikty, niedopowiedzenia, ale są przedstawione jak dla mnie w nieco powściągliwy sposób. Nie zmienia to jednak faktu, że bardzo szybko i przyjemnie mknęłam po stronach „Frenemy. Przyjaciel czy wróg?”. Jest to idealny tytuł na poprawę humoru i odpoczynek po ciężkim dniu. A w dodatku niesie ze sobą przekaz oraz wartościowe treści. Lauren Price w cudowny sposób przedstawiła interakcje między rówieśnikami, młodzieżą a dorosłymi, walkę o życie w zgodzie z własnym sumieniem. Najbardziej podoba mi się w tej książce to, że ona jest w stu procentach poświęcona nastolatkom. To ich problemy i dylematy są tu najważniejsze. Za to daję właśnie jej największy plus. W dodatku ta historia jest równie urocza, jak i okładka. Mam nadzieję, że zachęciłam, bo naprawdę warto dać jej szansę. Polecam.

📖 „Przebudzona potęga podświadomości. Sztuka afirmacji i techniki zmiany” Joseph Murphy Czy nasze myśli naprawdę mają aż taką moc, jak się mówi? 🤍 Ta książka w pewien sposób prowadzi przez przekonania, które nosimy w sobie często nawet nieświadomie. Pokazuje, jak bardzo to, co myślimy o sobie i świecie, wpływa na nasze decyzje i codzienne życie 🤍 Szczególnie zwróciłam uwagę na to, jak mocno autor podkreśla jedną rzecz. To, co powtarzamy sobie w głowie, z czasem staje się naszą rzeczywistością. I że mamy większy wpływ, niż nam się wydaje… 🌿 Dużym plusem jest też to, że książka nie jest tylko teorią. Znajdziemy tu sporo przykładów, historii ludzi i całe rozdziały z gotowymi afirmacjami na różne obszary życia, od zdrowia, przez relacje, aż po finanse 💭 Czytałam ją trochę jak przypomnienie. O tym, żeby bardziej uważać na swoje myśli. I żeby nie być dla siebie aż tak surową 🤍 Momentami miałam wrażenie, że pewne rzeczy się powtarzają i brzmią trochę zbyt idealnie. Ale jednocześnie jest w niej coś, co daje spokój i motywuje do małych zmian 🌱 To książka dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć siebie, czują że utknęli w swoich schematach albo po prostu potrzebują lekkiego resetu głowy 🤍

Psychozmienni Nie wiem co ja właśnie przeczytałam... Ale przeczytałam do końca 😅 Ogólnie nie zrozumcie mnie źle, bo ja lubię czasem takie książki. To takie moje guilty pleasure.Czytałam już wcześniej spod pióra tej autorki Herkules krew i bardzo mi się podobała. Widać tutaj, że jest to debiut autorki. Kolejna seria wypada dużo lepiej w moim odczuciu, choć schematy w obinsa podobne. Tym razem mamy zmiennych, alfy, dziwne napięcia między bohaterami i momenty typu „czy to się naprawdę dzieje?”I odpowiedź brzmi: TAK! I nie zadajemy więcej pytań. Jest tu klimat, jest dramat, jest intensywnie. Logika czasem bierze urlop, ale emocje robią robotę. Styl autorki jest bardzo prosty, szybki i bez zbędnego gadania, czy długich opisów. Książka jest lekka ale to też sprawia, że czasami brakuje jej głębi. Właściwie przez większość czasu. Ale to trochę jak oglądanie serialu do 2 w nocy: niby wiesz, że to dziwne, ale nie możesz przestać. To historia Sadie, która uważana jest za zerówkę w świecie zmiennych. Najważniejszą rolę odgrywają tutaj alfy. To oni mają władzę, dominują, podejmują decyzje i… no cóż, rządzą praktycznie wszystkim. I w to wszystko wchodzi Sadie… cała na biało (albo raczej w totalnym chaosie i nie z własnej woli). Dziewczyna momentami jest irytująca i mam wrażenie trochę infantylna. Nie do końca pasuje do tego świata. Całe życie myślała, że jest tzw. zerówką, a okazuje się, że jest pierwszą kobietą alfą. Trafia pod jeden dach z trzema mężczyznami alfami, czyli Asherem, Jaxem i Cobrą, którzy nie oszukujmy się są chodzącym problemem… i jednocześnie ucieleśnieniem wszystkiego, co przyciąga jak magnes. Napięcie wisi w powietrzu, a ślinka cieknie na ich widok. Mamy tu też tajemnice i zwrot akcji na sam koniec. Nie jest to najbardziej dopracowany świat ever, ma sporo wad ale ma w sobie coś, co może przyciągać. Jest trochę mrocznie, trochę dziwnie. Momentami zastanawiałam się czy wszystko tutaj jest okej zarówno z bohaterami jak i w sumie ze mną. Zdecydowanie z ciekawości sprawdzę co wydarzy się w kolejnym tomie. Uprzedzam też, że nie jest to książka dla każdego. Raczej z gatunku tych trochę crindżowych, które albo się lubi albo nienawidzi.

Książka, która prowadzi przez świat odporności, od podstawowych różnic między mikroorganizmami, bakteriami, pasożytami, przez historię chorób, aż po złożone mechanizmy stanów zapalnych, nowotworów, alergii. Dowiesz się z niej, jak nasz układ odpornościowy prowadzi nieustanną walkę o przetrwanie i jak bardzo to, co jemy, gdzie i jak żyjemy i czego doświadczamy, kształtuje naszą własną, niepowtarzalną „armię” obronną. Łączy narrację popularnonaukową z akademicką precyzją, korzysta z wielu przykładów z historii medycyny i współczesnych badań oraz z obrazowych metafor (makrofagi jako Pac‑Many czy białko C3 jako szwajcarski scyzoryk). Największym atutem książki jest dla mnie jej przejrzystość: wyraźna struktura rozdziałów, logiczny porządek i grafiki, które pomagają zrozumieć skomplikowane procesy. Doceniam też szerokie spojrzenie na temat, bo obok biologii pojawiają się wątki społeczne, historyczne i etyczne, co sprawia, że całość jest bardziej wielowymiarowa. Trzeba jednak zaznaczyć, że po pierwszych, bardzo przystępnych rozdziałach pojawia się więcej terminologii naukowej. Nie jest to poziom, który przytłacza, ale wymaga większego skupienia, zwłaszcza jeśli ktoś na co dzień nie obraca się w języku biologii czy immunologii. Osoby związane z tą tematyką prawdopodobnie przejdą przez te fragmenty bez wysiłku, ale dla reszty czytelników to moment, w którym trzeba zwolnić i czytać uważniej. Uczy, zaskakuje i sprawia, że zaczynamy patrzeć na własną odporność z zupełnie innej perspektywy. Zostawia czytelnika z poczuciem większej świadomości własnego ciała i z zupełnie nową ciekawością wobec tego, co dzieje się pod skórą.