Recenzje

Autor: dr Joseph Murphy Wydawnictwo: sensue „Przebudzona potęga podświadomości” Sięgnęłam po tę książkę z ciekawością i muszę przyznać, że pozytywnie mnie zaskoczyła. Murphy w prosty, przystępny sposób pokazuje, jak ogromny wpływ mają nasze myśli i przekonania na to, co dzieje się w naszym życiu. Dużo tu o afirmacjach, pracy z podświadomością i świadomym kierowaniu uwagą, naprawdę łatwo odnieść to do własnych doświadczeń. Momentami książka może wydawać się trochę zbyt idealistyczna, zwłaszcza jeśli ktoś lubi twarde naukowe dowody. Ale jeśli jesteś otwarta na rozwój osobisty i lubisz inspirujące treści, to znajdziesz tu sporo wartości. Dla mnie to motywująca lektura, która skłania do refleksji nad własnym nastawieniem i pokazuje, że zmiana często zaczyna się w głowie. Polecam Wam 😁 

„Przebudzona potęga podświadomości” to klasyczna pozycja z pogranicza rozwoju osobistego i duchowości, rozwijająca idee znane z wcześniejszych prac Josepha Murphy’ego. Autor koncentruje się na roli podświadomości jako kluczowego mechanizmu wpływającego na nasze decyzje, emocje i, w jego ujęciu, również życiowe rezultaty. Głównym narzędziem proponowanym przez Murphy’ego są afirmacje, czyli świadome powtarzanie określonych przekonań w celu „przeprogramowania” umysłu. Książka zawiera liczne przykłady takich formuł oraz wskazówki, jak je stosować w praktyce: w obszarach zdrowia, finansów, relacji czy poczucia własnej wartości. Największą siłą tej publikacji jest jej prostota i konsekwencja. Autor buduje spójny przekaz: zmiana zaczyna się od myśli, a utrwalone wzorce mentalne determinują jakość życia. Dla wielu czytelników może to być inspirujące i motywujące. Szczególnie jeśli wcześniej nie zetknęli się z tego typu podejściem. Momentami narracja zahacza o uproszczone założenie, że sama zmiana myślenia wystarczy do rozwiązania złożonych problemów życiowych. Mimo to publikacja dobrze spełnia swoją funkcję jako narzędzie pracy nad przekonaniami i wewnętrznym dialogiem. Może być szczególnie wartościowa dla osób, które chcą zwiększyć swoją świadomość mentalnych schematów i zacząć świadomie je kształtować.

„Trening uczuć” to historia Ivy, dziewczyny, pracującej jako trenerka koni oraz Wade’a, jej nowego szefa. Praca na ranczu to jej spełnienie marzeń, jednak problemem jest Wade, który nie jest wobec niej zbyt przyjaźnie nastawiony. On sam zmaga się z bólem po stracie ojca i jednocześnie pragnie kontynuować jego dzieło, dlatego wie, że aby osiągnąć swój cel, musi nauczyć się współpracować z Ivy. Ta historia bardzo przypadła mi do gustu! Od samego początku polubiłam Ivy, szczególnie rozbawiło mnie jej zamiłowanie do spicy audiobooków, ale doceniłam ją także za siłę, charakter i pewność siebie. Świetnie pasowała do Wade’a, a między nimi wyraźnie czuć było narastające napięcie 🤭 Muszę jednak przyznać, że momentami scen zbliżeń było dla mnie nieco za dużo, ale poza tym książkę czytało się naprawdę świetnie i z czystym sumieniem mogę ją polecić 🩷 Ocena 4.5/5 

🥺 To NIE było łatwe… Nie mogę powiedzieć, że lektura „Uwięzieni w grach relacyjnych” (Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko) należała do przyjemnych, bo książka porusza wiele trudnych tematów. Co znalazłam w środku? - Codzienne sytuacje w formie dialogów, które realnie zdarzają się w relacjach międzyludzkich. - Rozłożenie na części pierwsze mechanizmów stojących za zachowaniami - od wyjaśnienia, na czym polega istota gry, przez zajrzenie do przeszłości osób zaangażowanych w daną sytuację i zajrzenie pod spód, po możliwe ścieżki wyjścia (zaczynając od siebie a kończąc na przykładowym dojrzałym dialogu). - Jestem przekonana, że czytelnicy odnajdą w książce siebie i swoich bliskich, bo poruszono naprawdę wiele różnych tematów. - Podoba mi się perspektywa z wielu stron. Każda z historii jest dokładnie zanalizowana, pokazując jak złożone są relacje międzyludzkie. - Solidna dawka psychologicznych treści przepuszczonych przez filtr i wrażliwość autorów. Jednocześnie to nie jest książka do luźnego czytania przed snem. Raczej wymaga skupienia i lepiej przyswaja się czytana na raty. Myślę, że dla niektórych ta lektura może być zbyt skomplikowana - zwłaszcza jeśli na co dzień nie ma się styczności z psychologią czy rozwojem osobistym. Nie do końca przemawiają do mnie też zakończenia rozdziałów w formie dojrzałych dialogów. Fajnie, że pokazują jak wygląda wyjście i co się zmienia, kiedy jedna osoba decyduje się zachować inaczej. Z drugiej strony mam wrażenie, że rzadko kiedy - w takiej formie - mają szansę wydarzyć się naprawdę, bo brzmią bardziej jak z gabinetu psychoterapeuty. Ogólnie jestem zadowolona z lektury i polecam. 😊 Dla kogo się sprawdzi najlepiej (moim zdaniem)? - Dla zainteresowanych relacjami, - dla tych, którzy wciąż wpadają w te same mechanizmy w kontaktach z innymi, - dla chcących zrozumieć więcej z relacji międzyludzkich. 

Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość” to książka, która trafia w samo sedno tego, co w relacjach najtrudniejsze — a jednocześnie najbardziej ludzkie. Agnieszka Kozak i Zbigniew Rećko z niezwykłą uważnością pokazują, jak często wchodzimy w utarte schematy zachowań, nie dlatego że chcemy manipulować czy unikać odpowiedzialności, ale dlatego że kiedyś nauczyliśmy się, że tylko tak można przetrwać. To, co szczególnie mnie poruszyło, to sposób, w jaki autorzy łączą wiedzę psychologiczną z żywymi, autentycznymi dialogami. Wiele z nich brzmi tak znajomo, że trudno nie zatrzymać się i nie pomyśleć: „Przecież ja też tak robię”. Dzięki temu książka nie moralizuje, nie zawstydza i nie stawia czytelnika pod ścianą. Zamiast tego otwiera przestrzeń do refleksji — takiej, która nie boli, ale uwalnia. Każdy rozdział to spotkanie z inną „grą”, czyli sposobem, w jaki próbujemy zdobyć uwagę, akceptację czy poczucie bezpieczeństwa. Autorzy nie tylko tłumaczą, skąd te strategie się biorą, ale też pokazują, jakie potrzeby za nimi stoją i dlaczego tak trudno z nich zrezygnować. To właśnie ta empatyczna perspektywa sprawia, że książka jest tak wartościowa — bo zamiast oceniać, uczy rozumieć. Najważniejsze jednak, że Kozak i Rećko nie zostawiają czytelnika z samą diagnozą. Proponują konkretne kroki, które pomagają wyjść z relacyjnych gier i zacząć budować bliskość opartą na obecności, a nie na udowadnianiu racji. Pokazują, że autentyczność nie jest ryzykiem, lecz drogą do więzi, w której można być sobą bez lęku, że to „za mało”. To książka, która daje nadzieję — nie w formie pustych obietnic, ale poprzez realne zrozumienie mechanizmów, które nami kierują. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zostają na długo, bo dotykają czegoś bardzo prawdziwego: pragnienia bycia widzianym i przyjętym takim, jakim się jest. Polecam ją każdemu, kto chce lepiej rozumieć siebie i swoje relacje. To mądra, ciepła i niezwykle potrzebna książka.